Giobbe 14
Diodati Bibbia 1885Translation
Diodati Bibbia 1885
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1L'uomo nato di donna È di breve età, e pieno di travagli.
1Homo, naskita de virino, Havas mallongan vivon kaj abundon da afliktoj.
2Egli esce fuori come un fiore, e poi è reciso; E fugge come l'ombra, e non istà fermo.
2Kiel floro li elkreskas kaj velkas; Li forkuras kiel ombro kaj ne restas.
3E pur tu apri gli occhi tuoi sopra un tale, E mi fai venire a giudicio teco!
3Kaj kontraŭ tia Vi malfermas Viajn okulojn, Kaj min Vi vokas al juĝo kun Vi!
4Chi può trarre una cosa monda da una immonda? Niuno.
4Ĉu povas purulo deveni de malpurulo? Neniu.
5Poichè i suoi giorni son determinati, E che il numero de' suoi mesi è appo te, E che tu gli hai posti i suoi termini, I quali egli non può trapassare,
5Se liaj tagoj estas difinitaj, la nombro de liaj monatoj estas ĉe Vi; Vi difinis lian limon, kiun li ne transpasos.
6Rivolgiti d'addosso a lui, sì ch'egli abbia alcuna posa, Infino a tanto che di buona voglia egli fornisca la sua giornata, come un mercenario.
6Deturnu do Vin de li, ke li estu trankvila, Ĝis venos lia tempo, kiun li sopiras kiel dungito.
7Perciocchè quantunque un albero sia tagliato, Pur vi è speranza per lui, ch'egli si rinnoverà ancora, E che i suoi rampolli non mancheranno.
7Arbo havas esperon, se ĝi estas dehakita, ke ĝi denove ŝanĝiĝos, Kaj ĝi ne ĉesos kreskigi branĉojn.
8Benchè la sua radice sia invecchiata nella terra, E il suo tronco sia morto nella polvere;
8Se ĝia radiko maljuniĝis en la tero, Kaj ĝia trunko mortas en polvo,
9Pur nondimeno, tosto ch'egli sentirà l'acqua, rigermoglierà, E produrrà rami come una pianta novella .
9Tamen, eksentinte la odoron de akvo, ĝi denove verdiĝas, Kaj kreskas plue, kvazaŭ ĵus plantita.
10Ma l'uomo muore, e si fiacca; E quando l'uomo è trapassato, ov' è egli?
10Sed homo mortas kaj malaperas; Kiam la homo finiĝis, kie li estas?
11Le acque se ne vanno via dal mare, E i fiumi si seccano, e si asciugano;
11Forfluas la akvo el lago, Kaj rivero elĉerpiĝas kaj elsekiĝas:
12Così, quando l'uomo giace in terra, egli non risorge; Finchè non vi sieno più cieli, i morti non si risveglieranno, E non si desteranno dal sonno loro.
12Tiel homo kuŝiĝas, kaj ne plu leviĝas; Tiel longe, kiel la ĉielo ekzistas, ili ne plu vekiĝos, Nek revigliĝos el sia dormado.
13Oh! nascondessimi tu pur sottera, Ed occultassimi, finchè l'ira tua fosse racquetata; E ponessimi alcun termine, dopo il quale tu ti ricordassi di me!
13Ho, se Vi kaŝus min en Ŝeol, Se Vi kaŝus min ĝis la momento, kiam pasos Via kolero, Se Vi difinus por mi templimon kaj poste rememorus min!
14Se l'uomo muore, può egli tornare in vita? Aspetterò io tutti i giorni del tempo determinato della mia vita, Finchè mi venga mutamento di condizione?
14Kiam homo mortas, ĉu li poste povas reviviĝi? Dum la tuta tempo de mia batalado mi atendus, Ĝi venos mia forŝanĝo.
15E che tu mi chiami, e che io ti risponda, E che tu desideri l'opera delle tue mani?
15Vi vokus, kaj mi respondus al Vi; Vi ekdezirus la faritaĵon de Viaj manoj.
16Perciocchè ora tu conti i miei passi, E non riserbi nulla a punir del mio peccato.
16Nun Vi kalkulas miajn paŝojn; Ne konservu mian pekon;
17I miei misfatti son suggellati in un sacchetto, Tu l'hai cucito sopra le mie iniquità.
17Sigelu en paketo miajn malbonagojn, Kaj kovru mian kulpon.
18Ma certo, come un monte cadendo scoscende, Ed una rupe è divelta dal suo luogo;
18Sed monto, kiu falas, malaperas; Kaj roko forŝoviĝas de sia loko;
19E le acque rodono le pietre, E i lor diluvi inondano la polvere dalla terra; Così tu fai perir la speranza dell'uomo.
19Ŝtonojn forlavas la akvo, Kaj ĝia disverŝiĝo fordronigas la polvon de la tero: Tiel Vi pereigas la esperon de homo.
20Tu lo sopraffai in eterno, ed egli se ne va; Tu gli fai mutar faccia, e lo mandi via.
20Vi premas lin ĝis fino, kaj li foriras; Li ŝanĝas sian vizaĝon, kaj Vi forigas lin.
21Se poi i suoi figliuoli sono in onore, egli nol sa; Se altresì sono abbassati, egli non vi pon mente.
21Se liaj infanoj estas honorataj, li tion ne scias; Se ili estas humiligataj, li tion ne rimarkas.
22La sua carne si duole sol di lui, E l'anima sua fa cordoglio sol di lui.
22Nur lia propra korpo lin doloras, Nur pri sia propra animo li suferas.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.