Giobbe 6
Diodati Bibbia 1885Translation
Diodati Bibbia 1885
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1E GIOBBE rispose e disse:
1Ijob respondis kaj diris:
2Fosse pur lo sdegno mio ben pesato, E fosse parimente la mia calamità levata in una bilancia!
2Se estus pesita mia ĉagreno, Kaj samtempe estus metita sur la pesilon mia suferado,
3Perciocchè ora sarebbe trovata più pesante che la rena del mare; E però le mie parole vanno all'estremo.
3Ĝi estus nun pli peza, ol la sablo ĉe la maroj; Pro tio miaj vortoj estas plenaj de plendo.
4Perchè le saette dell'Onnipotente sono dentro di me, E lo spirito mio ne beve il veleno; Gli spaventi di Dio sono ordinati in battaglia contro a me.
4Ĉar la sagoj de la Plejpotenculo estas en mi, Ilian venenon trinkas mia spirito; La teruraĵoj de Dio direktiĝis sur min.
5L'asino salvatico raglia egli presso all'erba? Il bue mugghia egli presso alla sua pastura?
5Ĉu krias sovaĝa azeno sur herbo? Ĉu bovo blekas kolere ĉe sia manĝaĵo?
6Una cosa insipida si mangia ella senza sale? Evvi sapore nella chiara ch'è intorno al torlo dell'uovo?
6Ĉu oni manĝas sengustaĵon sen salo? Ĉu havas guston la albumeno de ovo?
7Le cose che l'anima mia avrebbe ricusate pur di toccare Sono ora i miei dolorosi cibi.
7Kion ne volis tuŝi mia animo, Tio nun estas abomeninde mia manĝaĵo.
8Oh! venisse pur quel ch'io chieggio, E concedesse mi Iddio quel ch'io aspetto!
8Ho, se mia peto plenumiĝus, Kaj se Dio donus al mi tion, kion mi esperas!
9E piacesse a Dio di tritarmi, Di sciorre la sua mano, e di disfarmi!
9Ho, se Dio komencus kaj disbatus min, Donus liberecon al Sia mano kaj frakasus min!
10Questa sarebbe pure ancora la mia consolazione, Benchè io arda di dolore, e ch'egli non mi risparmi, Che io non ho nascoste le parole del Santo.
10Tio estus ankoraŭ konsolo por mi; Kaj mi ĝojus, se en la turmento Li ne kompatus, Ĉar mi ne forpuŝis ja la vortojn de la Sanktulo.
11Quale è la mia forza, per isperare? E quale è il termine che mi è posto, per prolungar l'aspettazione del l'anima mia?
11Kio estas mia forto, ke mi persistu? Kaj kia estas mia fino, ke mi havu paciencon?
12La mia forza è ella come la forza delle pietre? La mia carne è ella di rame?
12Ĉu mia forto estas forto de ŝtonoj? Ĉu mia karno estas kupro?
13Non è egli così che io non ho più alcun ristoro in me? E che ogni modo di sussistere è cacciato lontan da me?
13Mi havas ja nenian helpon, Kaj savo estas forpuŝita for de mi.
14Benignità dovrebbe essere usata dall'amico inverso colui ch'è tutto strutto; Ma esso ha abbandonato il timor dell'Onnipotente,
14Al malfeliĉulo decas kompato de amiko, Eĉ se li forlasas la timon antaŭ la Plejpotenculo.
15I miei fratelli mi hanno fallito, a guisa di un ruscello, Come rapidi torrenti che trapassano via;
15Miaj fratoj trompas kiel torento, Kiel akvaj fluegoj, kiuj pasas,
16I quali sono scuri per lo ghiaccio; E sopra cui la neve si ammonzicchia;
16Kiuj estas malklaraj pro glacio, En kiuj kaŝas sin neĝo;
17Ma poi , al tempo che corrono, vengono meno, Quando sentono il caldo, spariscono dal luogo loro.
17En la tempo de degelo ili malaperas, En la tempo de varmego ili forŝoviĝas de sia loko.
18I sentieri del corso loro si contorcono, Essi si riducono a nulla, e si perdono.
18Ili forklinas la direkton de sia vojo, Iras en la dezerton, kaj malaperas.
19Le schiere de' viandanti di Tema li riguardavano, Le carovane di Seba ne aveano presa speranza;
19Serĉas ilin per sia rigardo la vojoj de Tema, Esperas je ili la karavanoj el Ŝeba;
20Ma si vergognano di esservisi fidati; Essendo giunti fin là, sono confusi.
20Sed ili hontas pro sia fido; Ili aliras, kaj ruĝiĝas de honto.
21Perciocchè ora voi siete venuti a niente; Avete veduta la ruina, ed avete avuta paura.
21Nun vi neniiĝis; Vi ekvidis teruraĵon, kaj ektimis.
22Vi ho io detto: Datemi, E fate presenti delle vostre facoltà per me?
22Ĉu mi diris: Donu al mi, El via havaĵo donacu pro mi,
23E liberatemi di man del nemico, E riscuotetemi di man de' violenti?
23Savu min el la mano de premanto, Aŭ liberigu min el la mano de turmentantoj?
24Insegnatemi, ed io mi tacerò; E ammaestratemi, se pure ho errato in qualche cosa.
24Instruu min, kaj mi eksilentos; Komprenigu al mi, per kio mi pekis.
25Quanto son potenti le parole di dirittura! E che potrà in esse riprendere alcun di voi?
25Kial vi mallaŭdas pravajn vortojn? Kaj kion povas instrui la moralinstruanto el vi?
26Stimate voi che parlare sia convincere? E che i ragionamenti di un uomo che ha perduta ogni speranza non sieno altro che vento?
26Ĉu vi intencas riproĉi pro vortoj? Sed paroloj de malesperanto iras al la vento.
27E pure ancora voi vi gittate addosso all'orfano, E cercate di far traboccare il vostro amico.
27Eĉ orfon vi atakus, Kaj sub via amiko vi fosus.
28Ora dunque piacciavi riguardare a me, E se io mento in vostra presenza.
28Nun, ĉar vi komencis, rigardu min; Ĉu mi mensogos antaŭ via vizaĝo?
29Deh! ravvedetevi; che non siavi iniquità; Da capo, il dico , ravvedetevi, io son giusto in questo affare .
29Rigardu denove, vi ne trovos malpiaĵon; Ripetu, vi trovos mian pravecon en la afero.
30Evvi egli iniquità nella mia lingua? Il mio palato non sa egli discerner le cose perverse?
30Ĉu estas peko sur mia lango? Ĉu mia palato ne komprenas tion, kio estas malbona?
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.