Job 6
Clementine Vulgate, 1598Translation
Clementine Vulgate, 1598
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1Respondens autem Job, dixit:
1Ijob respondis kaj diris:
2[Utinam appenderentur peccata mea quibus iram merui, et calamitas quam patior, in statera !
2Se estus pesita mia ĉagreno, Kaj samtempe estus metita sur la pesilon mia suferado,
3Quasi arena maris hæc gravior appareret; unde et verba mea dolore sunt plena:
3Ĝi estus nun pli peza, ol la sablo ĉe la maroj; Pro tio miaj vortoj estas plenaj de plendo.
4quia sagittæ Domini in me sunt, quarum indignatio ebibit spiritum meum; et terrores Domini militant contra me.
4Ĉar la sagoj de la Plejpotenculo estas en mi, Ilian venenon trinkas mia spirito; La teruraĵoj de Dio direktiĝis sur min.
5Numquid rugiet onager cum habuerit herbam? aut mugiet bos cum ante præsepe plenum steterit?
5Ĉu krias sovaĝa azeno sur herbo? Ĉu bovo blekas kolere ĉe sia manĝaĵo?
6aut poterit comedi insulsum, quod non est sale conditum? aut potest aliquis gustare quod gustatum affert mortem?
6Ĉu oni manĝas sengustaĵon sen salo? Ĉu havas guston la albumeno de ovo?
7Quæ prius nolebat tangere anima mea, nunc, præ angustia, cibi mei sunt.
7Kion ne volis tuŝi mia animo, Tio nun estas abomeninde mia manĝaĵo.
8Quis det ut veniat petitio mea, et quod expecto tribuat mihi Deus?
8Ho, se mia peto plenumiĝus, Kaj se Dio donus al mi tion, kion mi esperas!
9et qui cœpit, ipse me conterat; solvat manum suam, et succidat me?
9Ho, se Dio komencus kaj disbatus min, Donus liberecon al Sia mano kaj frakasus min!
10Et hæc mihi sit consolatio, ut affligens me dolore, non parcat, nec contradicam sermonibus Sancti.
10Tio estus ankoraŭ konsolo por mi; Kaj mi ĝojus, se en la turmento Li ne kompatus, Ĉar mi ne forpuŝis ja la vortojn de la Sanktulo.
11Quæ est enim fortitudo mea, ut sustineam? aut quis finis meus, ut patienter agam?
11Kio estas mia forto, ke mi persistu? Kaj kia estas mia fino, ke mi havu paciencon?
12Nec fortitudo lapidum fortitudo mea, nec caro mea ænea est.
12Ĉu mia forto estas forto de ŝtonoj? Ĉu mia karno estas kupro?
13Ecce non est auxilium mihi in me, et necessarii quoque mei recesserunt a me.
13Mi havas ja nenian helpon, Kaj savo estas forpuŝita for de mi.
14Qui tollit ab amico suo misericordiam, timorem Domini derelinquit.
14Al malfeliĉulo decas kompato de amiko, Eĉ se li forlasas la timon antaŭ la Plejpotenculo.
15Fratres mei præterierunt me, sicut torrens qui raptim transit in convallibus.
15Miaj fratoj trompas kiel torento, Kiel akvaj fluegoj, kiuj pasas,
16Qui timent pruinam, irruet super eos nix.
16Kiuj estas malklaraj pro glacio, En kiuj kaŝas sin neĝo;
17Tempore quo fuerint dissipati, peribunt; et ut incaluerit, solventur de loco suo.
17En la tempo de degelo ili malaperas, En la tempo de varmego ili forŝoviĝas de sia loko.
18Involutæ sunt semitæ gressuum eorum; ambulabunt in vacuum, et peribunt.
18Ili forklinas la direkton de sia vojo, Iras en la dezerton, kaj malaperas.
19Considerate semitas Thema, itinera Saba, et expectate paulisper.
19Serĉas ilin per sia rigardo la vojoj de Tema, Esperas je ili la karavanoj el Ŝeba;
20Confusi sunt, quia speravi: venerunt quoque usque ad me, et pudore cooperti sunt.
20Sed ili hontas pro sia fido; Ili aliras, kaj ruĝiĝas de honto.
21Nunc venistis; et modo videntes plagam meam, timetis.
21Nun vi neniiĝis; Vi ekvidis teruraĵon, kaj ektimis.
22Numquid dixi: Afferte mihi, et de substantia vestra donate mihi?
22Ĉu mi diris: Donu al mi, El via havaĵo donacu pro mi,
23vel: Liberate me de manu hostis, et de manu robustorum eruite me?
23Savu min el la mano de premanto, Aŭ liberigu min el la mano de turmentantoj?
24Docete me, et ego tacebo: et si quid forte ignoravi, instruite me.
24Instruu min, kaj mi eksilentos; Komprenigu al mi, per kio mi pekis.
25Quare detraxistis sermonibus veritatis, cum e vobis nullus sit qui possit arguere me?
25Kial vi mallaŭdas pravajn vortojn? Kaj kion povas instrui la moralinstruanto el vi?
26Ad increpandum tantum eloquia concinnatis, et in ventum verba profertis.
26Ĉu vi intencas riproĉi pro vortoj? Sed paroloj de malesperanto iras al la vento.
27Super pupillum irruitis, et subvertere nitimini amicum vestrum.
27Eĉ orfon vi atakus, Kaj sub via amiko vi fosus.
28Verumtamen quod cœpistis explete: præbete aurem, et videte an mentiar.
28Nun, ĉar vi komencis, rigardu min; Ĉu mi mensogos antaŭ via vizaĝo?
29Respondete, obsecro, absque contentione; et loquentes id quod justum est, judicate.
29Rigardu denove, vi ne trovos malpiaĵon; Ripetu, vi trovos mian pravecon en la afero.
30Et non invenietis in lingua mea iniquitatem, nec in faucibus meis stultitia personabit.]
30Ĉu estas peko sur mia lango? Ĉu mia palato ne komprenas tion, kio estas malbona?
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.