Job 9
Clementine Vulgate, 1598Translation
Clementine Vulgate, 1598
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1Et respondens Job, ait:
1Ijob respondis kaj diris:
2[Vere scio quod ita sit, et quod non justificetur homo compositus Deo.
2Certe, mi scias, ke tiel estas; Kaj kiel povas homo esti prava koncerne Dion?
3Si voluerit contendere cum eo, non poterit ei respondere unum pro mille.
3Se li volus havi kun Li juĝan disputon, Li ne povus respondi al Li eĉ unu kontraŭ mil.
4Sapiens corde est, et fortis robore: quis restitit ei, et pacem habuit?
4Li estas saĝa per Sia koro kaj potenca per Sia forto; Kiu kuraĝus stari kontraŭ Li kaj restus sendifekta?
5Qui transtulit montes, et nescierunt hi quos subvertit in furore suo.
5Li forŝovas montojn, kaj ili eĉ ne rimarkas, Ke Li renversis ilin en Sia kolero;
6Qui commovet terram de loco suo, et columnæ ejus concutiuntur.
6Li skuas la teron de ĝia loko, Ke ĝiaj kolonoj tremas;
7Qui præcipit soli, et non oritur, et stellas claudit quasi sub signaculo.
7Li diras al la suno, kaj ĝi ne leviĝas, Kaj la stelojn Li sigelfermas;
8Qui extendit cælos solus, et graditur super fluctus maris.
8Li sola etendas la ĉielon, Kaj Li iras sur la altaĵoj de la maro;
9Qui facit Arcturum et Oriona, et Hyadas et interiora austri.
9Li kreis la Grandan Ursinon, Orionon, kaj Plejadojn, Kaj la stelojn de la sudo;
10Qui facit magna, et incomprehensibilia, et mirabilia, quorum non est numerus.
10Li faras neesploreblajn grandaĵojn, Kaj nekalkuleblajn mirindaĵojn.
11Si venerit ad me, non videbo eum; si abierit, non intelligam.
11Jen Li preteriros preter mi, kaj mi tion eĉ ne vidos; Li pasos, kaj mi eĉ ne rimarkos Lin.
12Si repente interroget, quis respondebit ei? vel quis dicere potest: Cur ita facis?
12Kiam Li kaptas, kiu malpermesus al Li? Kiu dirus al Li: Kion Vi faras?
13Deus, cujus iræ nemo resistere potest, et sub quo curvantur qui portant orbem.
13Li estas Dio, kaj Lian koleron oni ne povas haltigi; Sub Li fleksiĝas la helpantoj de Rahab.
14Quantus ergo sum ego, ut respondeam ei, et loquar verbis meis cum eo?
14Des pli ĉu mi povus respondi al Li, Ĉu mi povus elekti vortojn kontraŭ Li?
15qui etiam si habuero quippiam justum, non respondebo: sed meum judicem deprecabor.
15Eĉ se mi estus prava, mi ne respondus; Sed mi nur petegus mian juĝanton.
16Et cum invocantem exaudierit me, non credo quod audierit vocem meam.
16Se mi vokus kaj Li respondus, Mi ne kredus, ke Li aŭdis mian voĉon,
17In turbine enim conteret me, et multiplicabit vulnera mea, etiam sine causa.
17Li, kiu povas frakasi min per ventego Kaj fari al mi senkulpe multe da vundoj.
18Non concedit requiescere spiritum meum, et implet me amaritudinibus.
18Li ne permesas al mi trankviligi mian spiriton, Sed Li satigas min per maldolĉo.
19Si fortitudo quæritur, robustissimus est; si æquitas judicii, nemo audet pro me testimonium dicere.
19Se oni volas forton, Li estas potenca; Se oni volas juĝon, kiu alvokos min?
20Si justificare me voluero, os meum condemnabit me; si innocentem ostendero, pravum me comprobabit.
20Se mi montros mian pravecon, mia propra buŝo min kondamnos; Se mi montros min virtulo, Li montros min malbonagulo.
21Etiam si simplex fuero, hoc ipsum ignorabit anima mea, et tædebit me vitæ meæ.
21Mi estas senkulpa; mi ne zorgas pri mia animo, Mi abomenas mian vivon.
22Unum est quod locutus sum: et innocentem et impium ipse consumit.
22Ĉio estas egala; tial mi diras: Senkulpulon kaj malpiulon Li ambaŭ pereigas.
23Si flagellat, occidat semel, et non de pœnis innocentum rideat.
23Kiam vipo subite ekbatas, Li ridas ĉe la elprovado de senkulpuloj.
24Terra data est in manus impii; vultum judicum ejus operit. Quod si non ille est, quis ergo est?
24La tero estas transdonita en la manon de malpiulo; La vizaĝon de ĝiaj juĝistoj Li kovras. Se ne Li, tiam kiu?
25Dies mei velociores fuerunt cursore; fugerunt, et non viderunt bonum.
25Miaj tagoj estis pli rapidpiedaj ol kuristo; Ili forkuris, ne vidis bonon;
26Pertransierunt quasi naves poma portantes; sicut aquila volans ad escam.
26Ili forkuris, kiel ŝipetoj el kano, Kiel aglo flugas al manĝotaĵo.
27Cum dixero: Nequaquam ita loquar: commuto faciem meam, et dolore torqueor.
27Se mi ekpensas: Mi forgesos mian plendon, Mi farlasos mian mienon, kaj mi min gajigos:
28Verebar omnia opera mea, sciens quod non parceres delinquenti.
28Tiam mi ektremas pro ĉiuj miaj suferoj; Mi scias, ke Vi ne rigardos min kiel senkulpan.
29Si autem et sic impius sum, quare frustra laboravi?
29Mi restos ja malprava; Por kio do mi vane min turmentas?
30Si lotus fuero quasi aquis nivis, et fulserint velut mundissimæ manus meæ,
30Se mi lavus min per neĝa akvo Kaj purigus miajn manojn per lesivo,
31tamen sordibus intinges me, et abominabuntur me vestimenta mea.
31Eĉ tiam Vi trempus min en koto, Kaj miaj vestoj min abomenus.
32Neque enim viro qui similis mei est, respondebo; nec qui mecum in judicio ex æquo possit audiri.
32Ĉar Li ne estas homo simile al mi, Ke mi povu respondi al Li, Ke ni povu ambaŭ iri al juĝo.
33Non est qui utrumque valeat arguere, et ponere manum suam in ambobus.
33Ne ekzistas inter ni arbitracianto, Kiu povus meti sian manon sur nin ambaŭ.
34Auferat a me virgam suam, et pavor ejus non me terreat.
34Li forigu de mi Sian vergon, Kaj Lia teruro ne timigu min;
35Loquar, et non timebo eum; neque enim possum metuens respondere.]
35Tiam mi ekparolos, kaj ne timos Lin, Ĉar ne tia mi estas en mi mem.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.