Job 9
Clementine Vulgate, 1598Translation
Clementine Vulgate, 1598
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1Et respondens Job, ait:
1پس ایوب در جواب گفت:
2[Vere scio quod ita sit, et quod non justificetur homo compositus Deo.
2«یقین می‌دانم که چنین است. لیکن انسان نزد خدا چگونه عادل شمرده شود؟
3Si voluerit contendere cum eo, non poterit ei respondere unum pro mille.
3اگر بخواهد با وی منازعه نماید، یکی از هزار او را جواب نخواهد داد.
4Sapiens corde est, et fortis robore: quis restitit ei, et pacem habuit?
4اودر ذهن حکیم و در قوت تواناست. کیست که با اومقاومت کرده و کامیاب شده باشد؟
5Qui transtulit montes, et nescierunt hi quos subvertit in furore suo.
5آنکه کوههارا منتقل می‌سازد و نمی فهمند، و در غضب خویش آنها را واژگون می‌گرداند،
6Qui commovet terram de loco suo, et columnæ ejus concutiuntur.
6که زمین را ازمکانش می‌جنباند، و ستونهایش متزلزل می‌شود.
7Qui præcipit soli, et non oritur, et stellas claudit quasi sub signaculo.
7که آفتاب را امر می‌فرماید و طلوع نمی کند وستارگان را مختوم می‌سازد.
8Qui extendit cælos solus, et graditur super fluctus maris.
8که به تنهایی، آسمانها را پهن می‌کند و بر موجهای دریامی خرامد.
9Qui facit Arcturum et Oriona, et Hyadas et interiora austri.
9که دب اکبر و جبار و ثریا را آفرید، و برجهای جنوب را
10Qui facit magna, et incomprehensibilia, et mirabilia, quorum non est numerus.
10که کارهای عظیم بی‌قیاس را می‌کند و کارهای عجیب بی‌شمار را.
11Si venerit ad me, non videbo eum; si abierit, non intelligam.
11اینک از من می‌گذرد و او را نمی بینم، و عبور می‌کند واو را احساس نمی نمایم.
12Si repente interroget, quis respondebit ei? vel quis dicere potest: Cur ita facis?
12اینک او می‌رباید وکیست که او را منع نماید؟ و کیست که به او تواندگفت: چه می‌کنی؟
13Deus, cujus iræ nemo resistere potest, et sub quo curvantur qui portant orbem.
13خدا خشم خود را بازنمی دارد و مددکاران رحب زیر او خم می‌شوند.
14Quantus ergo sum ego, ut respondeam ei, et loquar verbis meis cum eo?
14«پس به طریق اولی، من کیستم که او راجواب دهم و سخنان خود را بگزینم تا با اومباحثه نمایم؟
15qui etiam si habuero quippiam justum, non respondebo: sed meum judicem deprecabor.
15که اگر عادل می‌بودم، او راجواب نمی دادم، بلکه نزد داور خود استغاثه می‌نمودم.
16Et cum invocantem exaudierit me, non credo quod audierit vocem meam.
16اگر او را می‌خواندم و مرا جواب می‌داد، باور نمی کردم که آواز مرا شنیده است.
17In turbine enim conteret me, et multiplicabit vulnera mea, etiam sine causa.
17زیرا که مرا به تندبادی خرد می‌کند و بی‌سبب، زخمهای مرا بسیار می‌سازد.
18Non concedit requiescere spiritum meum, et implet me amaritudinibus.
18مرا نمی گذارد که نفس بکشم، بلکه مرا به تلخیها پر می‌کند.
19Si fortitudo quæritur, robustissimus est; si æquitas judicii, nemo audet pro me testimonium dicere.
19اگردرباره قوت سخن گوییم، اینک او قادر است؛ واگر درباره انصاف، کیست که وقت را برای من تعیین کند؟
20Si justificare me voluero, os meum condemnabit me; si innocentem ostendero, pravum me comprobabit.
20اگر عادل می‌بودم دهانم مرا مجرم می‌ساخت، و اگر کامل می‌بودم مرا فاسق می‌شمرد.
21Etiam si simplex fuero, hoc ipsum ignorabit anima mea, et tædebit me vitæ meæ.
21اگر کامل هستم، خویشتن رانمی شناسم، و جان خود را مکروه می‌دارم.
22Unum est quod locutus sum: et innocentem et impium ipse consumit.
22این امر برای همه یکی است. بنابراین می‌گویم که اوصالح است و شریر را هلاک می‌سازد.
23Si flagellat, occidat semel, et non de pœnis innocentum rideat.
23اگرتازیانه ناگهان بکشد، به امتحان بی‌گناهان استهزامی کند.
24Terra data est in manus impii; vultum judicum ejus operit. Quod si non ille est, quis ergo est?
24جهان به‌دست شریران داده شده است و روی حاکمانش را می‌پوشاند. پس اگر چنین نیست، کیست که می‌کند؟
25Dies mei velociores fuerunt cursore; fugerunt, et non viderunt bonum.
25و روزهایم از پیک تیزرفتار تندروتر است، می‌گریزد و نیکویی رانمی بیند.
26Pertransierunt quasi naves poma portantes; sicut aquila volans ad escam.
26مثل کشتیهای تیزرفتار می‌گریزد و مثل عقاب که بر شکار فرود آید.
27Cum dixero: Nequaquam ita loquar: commuto faciem meam, et dolore torqueor.
27اگر فکر کنم که ناله خود را فراموش کنم و ترش رویی خود رادور کرده، گشاده رو شوم،
28Verebar omnia opera mea, sciens quod non parceres delinquenti.
28از تمامی مشقتهای خود می‌ترسم و می‌دانم که مرا بی‌گناه نخواهی شمرد،
29Si autem et sic impius sum, quare frustra laboravi?
29چونکه ملزم خواهم شد. پس چرا بیجازحمت بکشم؟
30Si lotus fuero quasi aquis nivis, et fulserint velut mundissimæ manus meæ,
30اگر خویشتن را به آب برف غسل دهم، و دستهای خود را به اشنان پاک کنم،
31tamen sordibus intinges me, et abominabuntur me vestimenta mea.
31آنگاه مرا در لجن فرو می‌بری، و رختهایم مرامکروه می‌دارد.
32Neque enim viro qui similis mei est, respondebo; nec qui mecum in judicio ex æquo possit audiri.
32زیرا که او مثل من انسان نیست که او را جواب بدهم و با هم به محاکمه بیاییم.
33Non est qui utrumque valeat arguere, et ponere manum suam in ambobus.
33در میان ما حکمی نیست که بر هر دوی مادست بگذارد.
34Auferat a me virgam suam, et pavor ejus non me terreat.
34کاش که عصای خود را از من بردارد، و هیبت او مرا نترساند.
35Loquar, et non timebo eum; neque enim possum metuens respondere.]
35آنگاه سخن می‌گفتم و از او نمی ترسیدم، لیکن من در خودچنین نیستم.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.