Job 9
World English BibleTranslation
World English Bible
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1Then Job answered,
1پس ایوب در جواب گفت:
2“Truly I know that it is so, but how can man be just with God?
2«یقین می‌دانم که چنین است. لیکن انسان نزد خدا چگونه عادل شمرده شود؟
3If he is pleased to contend with him, he can’t answer him one time in a thousand.
3اگر بخواهد با وی منازعه نماید، یکی از هزار او را جواب نخواهد داد.
4God is wise in heart, and mighty in strength. Who has hardened himself against him and prospered?
4اودر ذهن حکیم و در قوت تواناست. کیست که با اومقاومت کرده و کامیاب شده باشد؟
5He removes the mountains, and they don’t know it, when he overturns them in his anger.
5آنکه کوههارا منتقل می‌سازد و نمی فهمند، و در غضب خویش آنها را واژگون می‌گرداند،
6He shakes the earth out of its place. Its pillars tremble.
6که زمین را ازمکانش می‌جنباند، و ستونهایش متزلزل می‌شود.
7He commands the sun and it doesn’t rise, and seals up the stars.
7که آفتاب را امر می‌فرماید و طلوع نمی کند وستارگان را مختوم می‌سازد.
8He alone stretches out the heavens, and treads on the waves of the sea.
8که به تنهایی، آسمانها را پهن می‌کند و بر موجهای دریامی خرامد.
9He makes the Bear, Orion, and the Pleiades, and the rooms of the south.
9که دب اکبر و جبار و ثریا را آفرید، و برجهای جنوب را
10He does great things past finding out; yes, marvelous things without number.
10که کارهای عظیم بی‌قیاس را می‌کند و کارهای عجیب بی‌شمار را.
11Behold, he goes by me, and I don’t see him. He passes on also, but I don’t perceive him.
11اینک از من می‌گذرد و او را نمی بینم، و عبور می‌کند واو را احساس نمی نمایم.
12Behold, he snatches away. Who can hinder him? Who will ask him, ‘What are you doing?’
12اینک او می‌رباید وکیست که او را منع نماید؟ و کیست که به او تواندگفت: چه می‌کنی؟
13“God will not withdraw his anger. The helpers of Rahab stoop under him.
13خدا خشم خود را بازنمی دارد و مددکاران رحب زیر او خم می‌شوند.
14How much less will I answer him, and choose my words to argue with him?
14«پس به طریق اولی، من کیستم که او راجواب دهم و سخنان خود را بگزینم تا با اومباحثه نمایم؟
15Though I were righteous, yet I wouldn’t answer him. I would make supplication to my judge.
15که اگر عادل می‌بودم، او راجواب نمی دادم، بلکه نزد داور خود استغاثه می‌نمودم.
16If I had called, and he had answered me, yet I wouldn’t believe that he listened to my voice.
16اگر او را می‌خواندم و مرا جواب می‌داد، باور نمی کردم که آواز مرا شنیده است.
17For he breaks me with a storm, and multiplies my wounds without cause.
17زیرا که مرا به تندبادی خرد می‌کند و بی‌سبب، زخمهای مرا بسیار می‌سازد.
18He will not allow me to catch my breath, but fills me with bitterness.
18مرا نمی گذارد که نفس بکشم، بلکه مرا به تلخیها پر می‌کند.
19If it is a matter of strength, behold, he is mighty! If of justice, ‘Who,’ says he, ‘will summon me?’
19اگردرباره قوت سخن گوییم، اینک او قادر است؛ واگر درباره انصاف، کیست که وقت را برای من تعیین کند؟
20Though I am righteous, my own mouth will condemn me. Though I am blameless, it will prove me perverse.
20اگر عادل می‌بودم دهانم مرا مجرم می‌ساخت، و اگر کامل می‌بودم مرا فاسق می‌شمرد.
21I am blameless. I don’t respect myself. I despise my life.
21اگر کامل هستم، خویشتن رانمی شناسم، و جان خود را مکروه می‌دارم.
22“It is all the same. Therefore I say he destroys the blameless and the wicked.
22این امر برای همه یکی است. بنابراین می‌گویم که اوصالح است و شریر را هلاک می‌سازد.
23If the scourge kills suddenly, he will mock at the trial of the innocent.
23اگرتازیانه ناگهان بکشد، به امتحان بی‌گناهان استهزامی کند.
24The earth is given into the hand of the wicked. He covers the faces of its judges. If not he, then who is it?
24جهان به‌دست شریران داده شده است و روی حاکمانش را می‌پوشاند. پس اگر چنین نیست، کیست که می‌کند؟
25“Now my days are swifter than a runner. They flee away. They see no good.
25و روزهایم از پیک تیزرفتار تندروتر است، می‌گریزد و نیکویی رانمی بیند.
26They have passed away as the swift ships, as the eagle that swoops on the prey.
26مثل کشتیهای تیزرفتار می‌گریزد و مثل عقاب که بر شکار فرود آید.
27If I say, ‘I will forget my complaint, I will put off my sad face, and cheer up,’
27اگر فکر کنم که ناله خود را فراموش کنم و ترش رویی خود رادور کرده، گشاده رو شوم،
28I am afraid of all my sorrows. I know that you will not hold me innocent.
28از تمامی مشقتهای خود می‌ترسم و می‌دانم که مرا بی‌گناه نخواهی شمرد،
29I will be condemned. Why then do I labor in vain?
29چونکه ملزم خواهم شد. پس چرا بیجازحمت بکشم؟
30If I wash myself with snow, and cleanse my hands with lye,
30اگر خویشتن را به آب برف غسل دهم، و دستهای خود را به اشنان پاک کنم،
31yet you will plunge me in the ditch. My own clothes will abhor me.
31آنگاه مرا در لجن فرو می‌بری، و رختهایم مرامکروه می‌دارد.
32For he is not a man, as I am, that I should answer him, that we should come together in judgment.
32زیرا که او مثل من انسان نیست که او را جواب بدهم و با هم به محاکمه بیاییم.
33There is no umpire between us, that might lay his hand on us both.
33در میان ما حکمی نیست که بر هر دوی مادست بگذارد.
34Let him take his rod away from me. Let his terror not make me afraid;
34کاش که عصای خود را از من بردارد، و هیبت او مرا نترساند.
35then I would speak, and not fear him, for I am not so in myself.
35آنگاه سخن می‌گفتم و از او نمی ترسیدم، لیکن من در خودچنین نیستم.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.