Job 9
JPS Tanakh (Jewish Publication Society, 1917)
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1Then Job answered and said:
1پس ایوب در جواب گفت:
2Of a truth I know that it is so; and how can man be just with God?
2«یقین می‌دانم که چنین است. لیکن انسان نزد خدا چگونه عادل شمرده شود؟
3If one should desire to contend with Him, he could not answer Him one of a thousand.
3اگر بخواهد با وی منازعه نماید، یکی از هزار او را جواب نخواهد داد.
4He is wise in heart, and mighty in strength; who hath hardened himself against Him, and prospered?
4اودر ذهن حکیم و در قوت تواناست. کیست که با اومقاومت کرده و کامیاب شده باشد؟
5Who removeth the mountains, and they know it not, when He overturneth them in His anger.
5آنکه کوههارا منتقل می‌سازد و نمی فهمند، و در غضب خویش آنها را واژگون می‌گرداند،
6Who shaketh the earth out of her place, and the pillars thereof tremble.
6که زمین را ازمکانش می‌جنباند، و ستونهایش متزلزل می‌شود.
7Who commandeth the sun, and it riseth not; and sealeth up the stars.
7که آفتاب را امر می‌فرماید و طلوع نمی کند وستارگان را مختوم می‌سازد.
8Who alone stretcheth out the heavens, and treadeth upon the waves of the sea.
8که به تنهایی، آسمانها را پهن می‌کند و بر موجهای دریامی خرامد.
9Who maketh the Bear, Orion, and the Pleiades, and the chambers of the south.
9که دب اکبر و جبار و ثریا را آفرید، و برجهای جنوب را
10Who doeth great things past finding out; yea, marvellous things without number.
10که کارهای عظیم بی‌قیاس را می‌کند و کارهای عجیب بی‌شمار را.
11Lo, He goeth by me, and I see Him not. He passeth on also, but I perceive Him not.
11اینک از من می‌گذرد و او را نمی بینم، و عبور می‌کند واو را احساس نمی نمایم.
12Behold, He snatcheth away, who can hinder Him? Who will say unto Him: 'What doest Thou?'
12اینک او می‌رباید وکیست که او را منع نماید؟ و کیست که به او تواندگفت: چه می‌کنی؟
13God will not withdraw His anger; the helpers of Rahab did stoop under Him.
13خدا خشم خود را بازنمی دارد و مددکاران رحب زیر او خم می‌شوند.
14How much less shall I answer Him, and choose out my arguments with Him?
14«پس به طریق اولی، من کیستم که او راجواب دهم و سخنان خود را بگزینم تا با اومباحثه نمایم؟
15Whom, though I were righteous, yet would I not answer; I would make supplication to Him that contendeth with me.
15که اگر عادل می‌بودم، او راجواب نمی دادم، بلکه نزد داور خود استغاثه می‌نمودم.
16If I had called, and He had answered me; yet would I not believe that He would hearken unto my voice —
16اگر او را می‌خواندم و مرا جواب می‌داد، باور نمی کردم که آواز مرا شنیده است.
17He that would break me with a tempest, and multiply my wounds without cause;
17زیرا که مرا به تندبادی خرد می‌کند و بی‌سبب، زخمهای مرا بسیار می‌سازد.
18That would not suffer me to take my breath, but fill me with bitterness.
18مرا نمی گذارد که نفس بکشم، بلکه مرا به تلخیها پر می‌کند.
19If it be a matter of strength, lo, He is mighty! and if of justice, who will appoint me a time?
19اگردرباره قوت سخن گوییم، اینک او قادر است؛ واگر درباره انصاف، کیست که وقت را برای من تعیین کند؟
20Though I be righteous, mine own mouth shall condemn me; though I be innocent, He shall prove me perverse.
20اگر عادل می‌بودم دهانم مرا مجرم می‌ساخت، و اگر کامل می‌بودم مرا فاسق می‌شمرد.
21I am innocent — I regard not myself, I despise my life.
21اگر کامل هستم، خویشتن رانمی شناسم، و جان خود را مکروه می‌دارم.
22It is all one — therefore I say: He destroyeth the innocent and the wicked.
22این امر برای همه یکی است. بنابراین می‌گویم که اوصالح است و شریر را هلاک می‌سازد.
23If the scourge slay suddenly, He will mock at the calamity of the guiltless.
23اگرتازیانه ناگهان بکشد، به امتحان بی‌گناهان استهزامی کند.
24The earth is given into the hand of the wicked; he covereth the faces of the judges thereof; if it be not He, who then is it?
24جهان به‌دست شریران داده شده است و روی حاکمانش را می‌پوشاند. پس اگر چنین نیست، کیست که می‌کند؟
25Now my days are swifter than a runner; they flee away, they see no good.
25و روزهایم از پیک تیزرفتار تندروتر است، می‌گریزد و نیکویی رانمی بیند.
26They are passed away as the swift ships; as the vulture that swoopeth on the prey.
26مثل کشتیهای تیزرفتار می‌گریزد و مثل عقاب که بر شکار فرود آید.
27If I say: 'I will forget my complaint, I will put off my sad countenance, and be of good cheer',
27اگر فکر کنم که ناله خود را فراموش کنم و ترش رویی خود رادور کرده، گشاده رو شوم،
28I am afraid of all my pains, I know that Thou wilt not hold me guiltless.
28از تمامی مشقتهای خود می‌ترسم و می‌دانم که مرا بی‌گناه نخواهی شمرد،
29I shall be condemned; why then do I labour in vain?
29چونکه ملزم خواهم شد. پس چرا بیجازحمت بکشم؟
30If I wash myself with snow water, and make my hands never so clean;
30اگر خویشتن را به آب برف غسل دهم، و دستهای خود را به اشنان پاک کنم،
31Yet wilt Thou plunge me in the ditch, and mine own clothes shall abhor me.
31آنگاه مرا در لجن فرو می‌بری، و رختهایم مرامکروه می‌دارد.
32For He is not a man, as I am, that I should answer Him, that we should come together in judgment.
32زیرا که او مثل من انسان نیست که او را جواب بدهم و با هم به محاکمه بیاییم.
33There is no arbiter betwixt us, that might lay his hand upon us both.
33در میان ما حکمی نیست که بر هر دوی مادست بگذارد.
34Let Him take His rod away from me, and let not His terror make me afraid;
34کاش که عصای خود را از من بردارد، و هیبت او مرا نترساند.
35Then would I speak, and not fear Him; for I am not so with myself.
35آنگاه سخن می‌گفتم و از او نمی ترسیدم، لیکن من در خودچنین نیستم.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.