Job 39
JPS Tanakh (Jewish Publication Society, 1917)
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1Knowest thou the time when the wild goats of the rock bring forth? Or canst thou mark when the hinds do calve?
1«آیا وقت زاییدن بز کوهی را می‌دانی؟ یا زمان وضع حمل آهو را نشان می‌دهی؟
2Canst thou number the months that they fulfil? Or knowest thou the time when they bring forth?
2آیا ماههایی را که کامل می‌سازندحساب توانی کرد؟ یا زمان زاییدن آنهارامی دانی؟
3They bow themselves, they bring forth their young, they cast out their fruit.
3خم شده، بچه های خود را می‌زایند واز دردهای خود فارغ می‌شوند.
4Their young ones wax strong, they grow up in the open field; they go forth, and return not again.
4بچه های آنهاقوی شده، در بیابان نمو می‌کنند، می‌روند و نزدآنها برنمی گردند.
5Who hath sent out the wild ass free? Or who hath loosed the bands of the wild ass?
5کیست که خر وحشی را رهاکرده، آزاد ساخت. و کیست که بندهای گورخر راباز نمود.
6Whose house I have made the wilderness, and the salt land his dwelling-place.
6که من بیابان را خانه او ساختم، وشوره زار را مسکن او گردانیدم.
7He scorneth the tumult of the city, neither heareth he the shoutings of the driver.
7به غوغای شهراستهزاء می‌کند و خروش رمه بان را گوش نمی گیرد.
8The range of the mountains is his pasture, and he searcheth after every green thing.
8دایره کوهها چراگاه او است و هرگونه سبزه را می‌طلبد.
9Will the wild-ox be willing to serve thee? Or will he abide by thy crib?
9آیا گاو وحشی راضی شود که تو را خدمت نماید، یا نزد آخور تو منزل گیرد؟
10Canst thou bind the wild-ox with his band in the furrow? Or will he harrow the valleys after thee?
10آیا گاو وحشی را به ریسمانش به شیار توانی بست؟ یا وادیها را از عقب تو مازو خواهد نمود؟
11Wilt thou trust him, because his strength is great? Or wilt thou leave thy labour to him?
11آیا از اینکه قوتش عظیم است بر او اعتمادخواهی کرد؟ و کار خود را به او حواله خواهی نمود؟
12Wilt thou rely on him, that he will bring home thy seed, and gather the corn of thy threshing-floor?
12آیا براو توکل خواهی کرد که محصولت را باز آورد و آن را به خرمنگاهت جمع کند؟
13The wing of the ostrich beateth joyously; but are her pinions and feathers the kindly stork's?
13«بال شترمرغ به شادی متحرک می‌شود واما پر و بال او مثل لقلق نیست.
14For she leaveth her eggs on the earth, and warmeth them in dust,
14زیرا که تخمهای خود را به زمین وامی گذارد و بر روی خاک آنها را گرم می‌کند
15And forgetteth that the foot may crush them, or that the wild beast may trample them.
15و فراموش می‌کند که پا آنها را می‌افشرد، و وحوش صحرا آنها راپایمال می‌کنند.
16She is hardened against her young ones, as if they were not hers; though her labour be in vain, she is without fear;
16با بچه های خود سختی می کند که گویا از آن او نیستند، محنت او باطل است و متاسف نمی شود.
17Because God hath deprived her of wisdom, neither hath He imparted to her understanding.
17زیرا خدا او را ازحکمت محروم ساخته، و از فطانت او را نصیبی نداده است.
18When the time cometh, she raiseth her wings on high, and scorneth the horse and his rider.
18هنگامی که به بلندی پرواز می‌کنداسب و سوارش را استهزا می‌نماید.
19Hast thou given the horse his strength? Hast thou clothed his neck with fierceness?
19«آیا تو اسب را قوت داده و گردن او را به یال ملبس گردانیده‌ای؟
20Hast thou made him to leap as a locust? The glory of his snorting is terrible.
20آیا او را مثل ملخ به جست وخیز آورده‌ای؟ خروش شیهه او مهیب است.
21He paweth in the valley, and rejoiceth in his strength; he goeth out to meet the clash of arms.
21در وادی پا زده، از قوت خود وجدمی نماید و به مقابله مسلحان بیرون می‌رود.
22He mocketh at fear, and is not affrighted; neither turneth he back from the sword.
22برخوف استهزاء کرده، هراسان نمی شود، و از دم شمشیر برنمی گردد.
23The quiver rattleth upon him, the glittering spear and the javelin.
23ترکش بر او چکچک می‌کند، و نیزه درخشنده و مزراق
24He swalloweth the ground with storm and rage; neither believeth he that it is the voice of the horn.
24با خشم وغیض زمین را می‌نوردد. و چون کرنا صدا می‌کندنمی ایستد،
25As oft as he heareth the horn he saith: 'Ha, ha!' and he smelleth the battle afar off, the thunder of the captains, and the shouting.
25وقتی که کرنا نواخته شود هه هه می‌گوید و جنگ را از دور استشمام می‌کند، وخروش سرداران و غوغا را.
26Doth the hawk soar by thy wisdom, and stretch her wings toward the south?
26آیا از حکمت توشاهین می‌پرد؟ و بالهای خود را بطرف جنوب پهن می‌کند؟
27Doth the vulture mount up at thy command, and make her nest on high?
27آیا از فرمان تو عقاب صعودمی نماید و آشیانه خود را به‌جای بلند می‌سازد؟
28She dwelleth and abideth on the rock, upon the crag of the rock, and the stronghold.
28بر صخره ساکن شده، ماوا می‌سازد. بر صخره تیز و بر ملاذ منیع.
29From thence she spieth out the prey; her eyes behold it afar off.
29از آنجا خوراک خود را به نظر می‌آورد و چشمانش از دور می‌نگرد.
30Her young ones also suck up blood; and where the slain are, there is she.
30بچه هایش خون را می‌مکند و جایی که کشتگانند او آنجا است.»
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.