Job 31
JPS Tanakh (Jewish Publication Society, 1917)
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1I made a covenant with mine eyes; how then should I look upon a maid?
1«با چشمان خود عهد بسته‌ام، پس چگونه بر دوشیزه‌ای نظر افکنم؟
2For what would be the portion of God from above, and the heritage of the Almighty from on high?
2زیراقسمت خدا از اعلی چیست؟ و نصیب قادرمطلق، از اعلی علیین؟
3Is it not calamity to the unrighteous, and disaster to the workers of iniquity?
3آیا آن برای شریران هلاکت نیست؟ و به جهت عاملان بدی مصیبت نی؟
4Doth not He see my ways, and count all my steps?
4آیا او راههای مرا نمی بیند؟ و جمیع قدمهایم را نمی شمارد؟
5If I have walked with vanity, and my foot hath hasted to deceit —
5اگر با دروغ راه می‌رفتم یا پایهایم با فریب می‌شتابید،
6Let me be weighed in a just balance, that God may know mine integrity —
6مرا به میزان عدالت بسنجد، تا خدا کاملیت مرا بداند.
7If my step hath turned out of the way, and my heart walked after mine eyes, and if any spot hath cleaved to my hands;
7اگرقدمهایم از طریق آواره گردیده، و قلبم در‌پی چشمانم رفته، و لکه‌ای به‌دستهایم چسبیده باشد،
8Then let me sow, and let another eat; yea, let the produce of my field be rooted out.
8پس من کشت کنم و دیگری بخورد، ومحصول من از ریشه‌کنده شود.
9If my heart have been enticed unto a woman, and I have lain in wait at my neighbour's door;
9اگر قلبم به زنی فریفته شده، یا نزد در همسایه خود در کمین نشسته باشم،
10Then let my wife grind unto another, and let others bow down upon her.
10پس زن من برای شخصی دیگرآسیا کند، و دیگران بر او خم شوند.
11For that were a heinous crime; yea, it were an iniquity to be punished by the judges.
11زیرا که آن قباحت می‌بود و تقصیری سزاوار حکم داوران.
12For it is a fire that consumeth unto destruction, and would root out all mine increase.
12چونکه این آتشی می‌بود که تا ابدون می‌سوزانید، و تمامی محصول مرا از ریشه می‌کند.
13If I did despise the cause of my man-servant, or of my maid-servant, when they contended with me —
13اگر دعوی بنده و کنیز خود را ردمی کردم، هنگامی که بر من مدعی می‌شدند.
14What then shall I do when God riseth up? And when He remembereth, what shall I answer Him?
14پس چون خدا به ضد من برخیزد چه خواهم کرد؟ و هنگامی که تفتیش نماید به او چه جواب خواهم داد؟
15Did not He that made me in the womb make him? And did not One fashion us in the womb?
15آیا آن کس که مرا در رحم آفریداو را نیز نیافرید؟ و آیا کس واحد، ما را در رحم نسرشت؟
16If I have withheld aught that the poor desired, or have caused the eyes of the widow to fail;
16«اگر مراد مسکینان را از ایشان منع نموده باشم، و چشمان بیوه‌زنان را تار گردانیده،
17Or have eaten my morsel myself alone, and the fatherless hath not eaten thereof —
17اگرلقمه خود را به تنهایی خورده باشم، و یتیم از آن تناول ننموده،
18Nay, from my youth he grew up with me as with a father, and I have been her guide from my mother's womb.
18و حال آنکه او از جوانیم با من مثل پدر پرورش می‌یافت، و از بطن مادرم بیوه‌زن را رهبری می‌نمودم.
19If I have seen any wanderer in want of clothing, or that the needy had no covering;
19اگر کسی را از برهنگی هلاک دیده باشم، و مسکین را بدون پوشش،
20If his loins have not blessed me, and if he were not warmed with the fleece of my sheep;
20اگر کمرهای او مرا برکت نداده باشد، و از پشم گوسفندان من گرم نشده،
21If I have lifted up my hand against the fatherless, because I saw my help in the gate;
21اگر دست خود را بر یتیم بلند کرده باشم، هنگامی که اعانت خود را دردروازه می‌دیدم،
22Then let my shoulder fall from the shoulder-blade, and mine arm be broken from the bone.
22پس بازوی من از کتفم بیفتد، و ساعدم از قلم آن شکسته شود.
23For calamity from God was a terror to me, and by reason of His majesty I could do nothing.
23زیرا که هلاکت از خدا برای من ترس می‌بود و به‌سبب کبریایی او توانایی نداشتم.
24If I have made gold my hope, and have said to the fine gold: 'Thou art my confidence';
24اگر طلا را امیدخود می‌ساختم و به زر خالص می‌گفتم تو اعتمادمن هستی،
25If I rejoiced because my wealth was great, and because my hand had gotten much;
25اگر از فراوانی دولت خویش شادی می‌نمودم، و از اینکه دست من بسیار کسب نموده بود،
26If I beheld the sun when it shined, or the moon walking in brightness;
26اگر چون آفتاب می‌تابید بر آن نظرمی کردم و بر ماه، هنگامی که با درخشندگی سیرمی کرد.
27And my heart hath been secretly enticed, and my mouth hath kissed my hand;
27و دل من خفیه فریفته می‌شد و دهانم دستم را می‌بوسید.
28This also were an iniquity to be punished by the judges; for I should have lied to God that is above.
28این نیز گناهی مستوجب قصاص می‌بود زیرا خدای متعال را منکرمی شدم.
29If I rejoiced at the destruction of him that hated me, or exulted when evil found him —
29اگر از مصیبت دشمن خود شادی می‌کردم یا حینی که بلا به او عارض می‌شد وجدمی نمودم،
30Yea, I suffered not my mouth to sin by asking his life with a curse.
30و حال آنکه زبان خود را از گناه ورزیدن بازداشته، بر جان او لعنت را سوال ننمودم.
31If the men of my tent said not: 'Who can find one that hath not been satisfied with his meat?'
31اگر اهل خیمه من نمی گفتند: کیست که از گوشت او سیر نشده باشد،
32The stranger did not lodge in the street; my doors I opened to the roadside.
32غریب درکوچه شب را به‌سر نمی برد و در خود را به روی مسافر می‌گشودم.
33If after the manner of men I covered my transgressions, by hiding mine iniquity in my bosom —
33اگر مثل آدم، تقصیر خود رامی پوشانیدم و عصیان خویش را در سینه خودمخفی می‌ساختم،
34Because I feared the great multitude, and the most contemptible among families terrified me, so that I kept silence, and went not out of the door.
34از این جهت که از انبوه کثیرمی ترسیدم و اهانت قبایل مرا هراسان می‌ساخت، پس ساکت مانده، از در خود بیرون نمی رفتم.
35Oh that I had one to hear me! — Lo, here is my signature, let the Almighty answer me — and that I had the indictment which mine adversary hath written!
35کاش کسی بود که مرا می‌شنید، اینک امضای من حاضر است. پس قادر مطلق مرا جواب دهد. و اینک کتابتی که مدعی من نوشته است.
36Surely I would carry it upon my shoulder; I would bind it unto me as a crown.
36یقین که آن را بر دوش خود برمی داشتم و مثل تاج برخود می‌بستم.
37I would declare unto him the number of my steps; as a prince would I go near unto him.
37شماره قدمهای خود را برای اوبیان می‌کردم و مثل امیری به او تقرب می‌جستم.
38If my land cry out against me, and the furrows thereof weep together;
38اگر زمین من بر من فریاد می‌کرد و مرزهایش با هم گریه می‌کردند،
39If I have eaten the fruits thereof without money, or have caused the tillers thereof to be disappointed —
39اگر محصولاتش را بدون قیمت می‌خوردم و جان مالکانش را تلف می‌نمودم،
40Let thistles grow instead of wheat, and noisome weeds instead of barley. The words of Job are ended.
40پس خارها به عوض گندم وکرکاس به عوض جو بروید.» سخنان ایوب تمام شد.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.