Job 10
JPS Tanakh (Jewish Publication Society, 1917)
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1My soul is weary of my life; I will give free course to my complaint; I will speak in the bitterness of my soul.
1«جانم از حیاتم بیزار است. پس ناله خود را روان می‌سازم و در تلخی جان خود سخن می‌رانم.
2I will say unto God: Do not condemn me; make me know wherefore Thou contendest with me.
2به خدا می‌گویم مرا ملزم مساز، و مرا بفهمان که از چه سبب با من منازعت می‌کنی؟
3Is it good unto Thee that Thou shouldest oppress, that Thou shouldest despise the work of Thy hands, and shine upon the counsel of the wicked?
3آیا برای تو نیکو است که ظلم نمایی وعمل دست خود را حقیر شماری، و بر مشورت شریران بتابی؟
4Hast Thou eyes of flesh? or seest Thou as man seeth?
4آیا تو را چشمان بشر است؟ یامثل دیدن انسان می‌بینی؟
5Are Thy days as the days of man, or Thy years as a man's days,
5آیا روزهای تو مثل روزهای انسان است؟ یا سالهای تو مثل روزهای مرد است؟
6That Thou inquirest after mine iniquity, and searchest after my sin,
6که معصیت مرا تفحص می‌کنی وبرای گناهانم تجسس می‌نمایی؟
7Although Thou knowest that I shall not be condemned; and there is none that can deliver out of Thy hand?
7اگر‌چه می‌دانی که شریر نیستم و از دست تو رهاننده‌ای نیست.
8Thy hands have framed me and fashioned me together round about; yet Thou dost destroy me!
8«دستهایت مرا جمیع و تمام سرشته است، و مرا آفریده است و آیا مرا هلاک می‌سازی؟
9Remember, I beseech Thee, that Thou hast fashioned me as clay; and wilt Thou bring me into dust again?
9به یادآور که مرا مثل سفال ساختی و آیا مرا به غباربرمی گردانی؟
10Hast Thou not poured me out as milk, and curdled me like cheese?
10آیا مرا مثل شیر نریختی و مثل پنیر، منجمد نساختی؟
11Thou hast clothed me with skin and flesh, and knit me together with bones and sinews.
11مرا به پوست و گوشت ملبس نمودی و مرا با استخوانها و پیها بافتی.
12Thou hast granted me life and favour, and Thy providence hath preserved my spirit.
12حیات و احسان به من عطا فرمودی و لطف توروح مرا محافظت نمود.
13Yet these things Thou didst hide in Thy heart; I know that this is with Thee;
13اما این چیزها را دردل خود پنهان کردی، و می‌دانم که اینها در فکرتو بود.
14If I sin, then Thou markest me, and Thou wilt not acquit me from mine iniquity.
14اگر گناه کردم، مرا نشان کردی و مرا ازمعصیتم مبرا نخواهی ساخت.
15If I be wicked, woe unto me; and if I be righteous, yet shall I not lift up my head — being filled with ignominy and looking upon mine affliction.
15اگر شریر هستم وای بر من! و اگر عادل هستم سر خود رابرنخواهم افراشت، زیرا از اهانت پر هستم ومصیبت خود را می‌بینم!
16And if it exalt itself, Thou huntest me as a lion; and again Thou showest Thyself marvellous upon me.
16و اگر (سرم )برافراشته شود، مثل شیر مرا شکار خواهی کرد و باز عظمت خود را بر من ظاهر خواهی ساخت.
17Thou renewest Thy witnesses against me, and increasest Thine indignation upon me; host succeeding host against me.
17گواهان خود را بر من پی درپی می‌آوری و غضب خویش را بر من می‌افزایی وافواج متعاقب یکدیگر به ضد منند.
18Wherefore then hast Thou brought me forth out of the womb? Would that I had perished, and no eye had seen me!
18پس برای چه مرا از رحم بیرون آوردی؟ کاش که جان می‌دادم و چشمی مرا نمی دید.
19I should have been as though I had not been; I should have been carried from the womb to the grave.
19پس می‌بودم، چنانکه نبودم و از رحم مادرم به قبر برده می‌شدم.
20Are not my days few? Cease then, and let me alone, that I may take comfort a little,
20آیا روزهایم قلیل نیست؟ پس مراترک کن، و از من دست بردار تا اندکی گشاده روشوم،
21Before I go whence I shall not return, even to the land of darkness and of the shadow of death;
21قبل از آنکه بروم به‌جایی که از آن برنخواهم گشت، به زمین ظلمت و سایه موت!
22A land of thick darkness, as darkness itself; a land of the shadow of death, without any order, and where the light is as darkness.
22به زمین تاریکی غلیظ مثل ظلمات، زمین سایه موت و بی‌ترتیب که روشنایی آن مثل ظلمات است.»
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.