Job 10
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)Translation
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1My soul is weary of my life, I will let go my speech against myself, I will speak in the bitterness of my soul.
1«جانم از حیاتم بیزار است. پس ناله خود را روان می‌سازم و در تلخی جان خود سخن می‌رانم.
2I will say to God: Do not condemn me: tell me why thou judgest me so.
2به خدا می‌گویم مرا ملزم مساز، و مرا بفهمان که از چه سبب با من منازعت می‌کنی؟
3Doth it seem good to thee that thou shouldst calumniate me, and oppress me, the work of thy own hands, and help the counsel of the wicked?
3آیا برای تو نیکو است که ظلم نمایی وعمل دست خود را حقیر شماری، و بر مشورت شریران بتابی؟
4Hast thou eyes of flesh: or, shalt thou see as man seeth?
4آیا تو را چشمان بشر است؟ یامثل دیدن انسان می‌بینی؟
5Are thy days as the days of man, and are thy years as the times of men:
5آیا روزهای تو مثل روزهای انسان است؟ یا سالهای تو مثل روزهای مرد است؟
6That thou shouldst inquire after my iniquity, and search after my sin?
6که معصیت مرا تفحص می‌کنی وبرای گناهانم تجسس می‌نمایی؟
7And shouldst know that I have done no wicked thing, whereas there is no man that can deliver out of thy hand.
7اگر‌چه می‌دانی که شریر نیستم و از دست تو رهاننده‌ای نیست.
8Thy hands have made me, and fashioned me wholly round about, and dost thou thus cast me down headlong on a sudden?
8«دستهایت مرا جمیع و تمام سرشته است، و مرا آفریده است و آیا مرا هلاک می‌سازی؟
9Remember, I beseech thee, that thou hast made me as the clay, and thou wilt bring me into dust again.
9به یادآور که مرا مثل سفال ساختی و آیا مرا به غباربرمی گردانی؟
10Hast thou not milked me as milk, and curdled me like cheese?
10آیا مرا مثل شیر نریختی و مثل پنیر، منجمد نساختی؟
11Thou hast clothed me with skin and flesh: thou hast put me together with bones and sinews:
11مرا به پوست و گوشت ملبس نمودی و مرا با استخوانها و پیها بافتی.
12Thou hast granted me life and mercy, and thy visitation hath preserved my spirit.
12حیات و احسان به من عطا فرمودی و لطف توروح مرا محافظت نمود.
13Although thou conceal these things in thy heart, yet I know that thou rememberest all things.
13اما این چیزها را دردل خود پنهان کردی، و می‌دانم که اینها در فکرتو بود.
14If I have sinned and thou hast spared me for an hour: why dost thou not suffer me to be clean from my iniquity?
14اگر گناه کردم، مرا نشان کردی و مرا ازمعصیتم مبرا نخواهی ساخت.
15And if I be wicked, woe unto me: and if just, I shall not lift up my head, being filled with affliction and misery.
15اگر شریر هستم وای بر من! و اگر عادل هستم سر خود رابرنخواهم افراشت، زیرا از اهانت پر هستم ومصیبت خود را می‌بینم!
16And for pride thou wilt take me as a lioness, and returning thou tormentest me wonderfully.
16و اگر (سرم )برافراشته شود، مثل شیر مرا شکار خواهی کرد و باز عظمت خود را بر من ظاهر خواهی ساخت.
17Thou renewest thy witnesses against me, and multipliest thy wrath upon me, and pains war against me.
17گواهان خود را بر من پی درپی می‌آوری و غضب خویش را بر من می‌افزایی وافواج متعاقب یکدیگر به ضد منند.
18Why didst thou bring me forth out of the womb: O that I had been consumed that eye might not see me!
18پس برای چه مرا از رحم بیرون آوردی؟ کاش که جان می‌دادم و چشمی مرا نمی دید.
19I should have been as if I had not been, carried from the womb to the grave.
19پس می‌بودم، چنانکه نبودم و از رحم مادرم به قبر برده می‌شدم.
20Shall not the fewness of my days be ended shortly? suffer me, therefore, that I may lament my sorrow a little:
20آیا روزهایم قلیل نیست؟ پس مراترک کن، و از من دست بردار تا اندکی گشاده روشوم،
21Before I go, and return no more, to a land that is dark and covered with the mist of death:
21قبل از آنکه بروم به‌جایی که از آن برنخواهم گشت، به زمین ظلمت و سایه موت!
22A land of misery and darkness, where the shadow of death, and no order, but everlasting horror dwelleth.
22به زمین تاریکی غلیظ مثل ظلمات، زمین سایه موت و بی‌ترتیب که روشنایی آن مثل ظلمات است.»
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.