Job 29
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)Translation
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1Job also added, taking up his parable, and said:
1و ایوب باز مثل خود را آورده، گفت:
2Who will grant me, that I might be according to the months past, according to the days in which God kept me?
2«کاش که من مثل ماههای پیش می‌بودم و مثل روزهایی که خدا مرا در آنها نگاه می‌داشت.
3When his lamp shined over my head, and I walked by his light in darkness?
3هنگامی که چراغ او بر سر من می‌تابید، و با نور او به تاریکی راه می‌رفتم.
4As I was in the days of my youth, when God was secretly in my tabernacle?
4چنانکه در روزهای کامرانی خود می‌بودم، هنگامی که سر خدا بر خیمه من می‌ماند.
5When the Almighty was with me: and my servants round about me?
5وقتی که قادر مطلق هنوز با من می‌بود، و فرزندانم به اطراف من می‌بودند.
6When I washed my feet with butter, and the rock poured me out rivers of oil?
6حینی که قدمهای خود را باکره می‌شستم و صخره، نهرهای روغن را برای من می ریخت.
7When I went out to the gate of the city, and in the street they prepared me a chair?
7چون به دروازه شهر بیرون می‌رفتم وکرسی خود را در چهار سوق حاضر می‌ساختم.
8The young men saw me, and hid themselves: and the old men rose up and stood.
8جوانان مرا دیده، خود را مخفی می‌ساختند، وپیران برخاسته، می‌ایستادند.
9The princes ceased to speak, and laid the finger on their mouth.
9سروران از سخن‌گفتن بازمی ایستادند، و دست به دهان خودمی گذاشتند.
10The rulers held their peace, and their tongue cleaved to their throat.
10آواز شریفان ساکت می‌شد وزبان به کام ایشان می‌چسبید.
11The ear that heard me blessed me, and the eye that saw me gave witness to me:
11زیرا گوشی که مرا می‌شنید، مرا خوشحال می‌خواند و چشمی که مرا می‌دید، برایم شهادت می‌داد.
12Because I had delivered the poor man that cried out; and the fatherless that had no helper.
12زیرافقیری که استغاثه می‌کرد او را می‌رهانیدم، ویتیمی که نیز معاون نداشت.
13The blessing of him that was ready to perish came upon me, and I comforted the heart of the widow.
13برکت شخصی که در هلاکت بود، به من می‌رسید و دل بیوه‌زن راخوش می‌ساختم.
14I was clad with justice: and I clothed myself with my judgment, as with a robe and a diadem.
14عدالت را پوشیدم و مراملبس ساخت، و انصاف من مثل ردا و تاج بود.
15I was an eye to the blind, and a foot to the lame.
15من به جهت کوران چشم بودم، و به جهت لنگان پای.
16I was the father of the poor: and the cause which I knew not, I searched out most diligently.
16برای مسکینان پدر بودم، و دعوایی را که نمی دانستم، تفحص می‌کردم.
17I broke the jaws of the wicked man, and out of his teeth I took away the prey.
17دندانهای آسیای شریر را می‌شکستم و شکار را ازدندانهایش می‌ربودم.
18And I said: I shall die in my nest, and as a palm tree shall multiply my days.
18«و می‌گفتم، در آشیانه خود جان خواهم سپرد و ایام خویش را مثل عنقا طویل خواهم ساخت.
19My root is opened beside the waters, and dew shall continue in my harvest.
19ریشه من به سوی آبها کشیده خواهدگشت، و شبنم بر شاخه هایم ساکن خواهد شد.
20My glory shall always be renewed, and my bow in my hand shall be repaired.
20جلال من در من تازه خواهد شد، و کمانم دردستم نو خواهد ماند.
21They that heard me, waited for my sentence, and being attentive held their peace at my counsel.
21مرا می‌شنیدند و انتظارمی کشیدند، و برای مشورت من ساکت می‌ماندند.
22To my words they durst add nothing, and my speech dropped upon them.
22بعد از کلام من دیگر سخن نمی گفتند و قول من بر ایشان فرو می‌چکید.
23They waited for me as for rain, and they opened their mouth as for a latter shower.
23و برای من مثل باران انتظار می‌کشیدند و دهان خویش را مثل باران آخرین باز می‌کردند.
24If at any time I laughed on them, they believed not, and the light of my countenance fell not on earth.
24اگر بر ایشان می‌خندیدم باور نمی کردند، و نور چهره مرا تاریک نمی ساختند.
25If I had a mind to go to them, I sat first, and when I sat as a king, with his army standing about him, yet I was a comforter of them that mourned.
25راه را برای ایشان اختیار کرده، به ریاست می‌نشستم، و در میان لشکر، مثل پادشاه ساکن می‌بودم، و مثل کسی‌که نوحه‌گران را تسلی می‌بخشد.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.