Hiob 29
Lutherbibel 1912Translation
Lutherbibel 1912
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1Und Hiob hob abermals an seine Sprüche und sprach:
1و ایوب باز مثل خود را آورده، گفت:
2O daß ich wäre wie in den vorigen Monden, in den Tagen, da mich Gott behütete;
2«کاش که من مثل ماههای پیش می‌بودم و مثل روزهایی که خدا مرا در آنها نگاه می‌داشت.
3da seine Leuchte über meinem Haupt schien und ich bei seinem Licht in der Finsternis ging;
3هنگامی که چراغ او بر سر من می‌تابید، و با نور او به تاریکی راه می‌رفتم.
4wie war ich in der Reife meines Lebens, da Gottes Geheimnis über meiner Hütte war;
4چنانکه در روزهای کامرانی خود می‌بودم، هنگامی که سر خدا بر خیمه من می‌ماند.
5da der Allmächtige noch mit mir war und meine Kinder um mich her;
5وقتی که قادر مطلق هنوز با من می‌بود، و فرزندانم به اطراف من می‌بودند.
6da ich meine Tritte wusch in Butter und die Felsen mir Ölbäche gossen;
6حینی که قدمهای خود را باکره می‌شستم و صخره، نهرهای روغن را برای من می ریخت.
7da ich ausging zum Tor in der Stadt und mir ließ meinen Stuhl auf der Gasse bereiten;
7چون به دروازه شهر بیرون می‌رفتم وکرسی خود را در چهار سوق حاضر می‌ساختم.
8da mich die Jungen sahen und sich versteckten, und die Alten vor mir aufstanden;
8جوانان مرا دیده، خود را مخفی می‌ساختند، وپیران برخاسته، می‌ایستادند.
9da die Obersten aufhörten zu reden und legten ihre Hand auf ihren Mund;
9سروران از سخن‌گفتن بازمی ایستادند، و دست به دهان خودمی گذاشتند.
10da die Stimme der Fürsten sich verkroch und ihre Zunge am Gaumen klebte!
10آواز شریفان ساکت می‌شد وزبان به کام ایشان می‌چسبید.
11Denn wessen Ohr mich hörte, der pries mich selig; und wessen Auge mich sah, der rühmte mich.
11زیرا گوشی که مرا می‌شنید، مرا خوشحال می‌خواند و چشمی که مرا می‌دید، برایم شهادت می‌داد.
12Denn ich errettete den Armen, der da schrie, und den Waisen, der keinen Helfer hatte.
12زیرافقیری که استغاثه می‌کرد او را می‌رهانیدم، ویتیمی که نیز معاون نداشت.
13Der Segen des, der verderben sollte, kam über mich; und ich erfreute das Herz der Witwe.
13برکت شخصی که در هلاکت بود، به من می‌رسید و دل بیوه‌زن راخوش می‌ساختم.
14Gerechtigkeit war mein Kleid, das ich anzog wie einen Rock; und mein Recht war mein fürstlicher Hut.
14عدالت را پوشیدم و مراملبس ساخت، و انصاف من مثل ردا و تاج بود.
15Ich war des Blinden Auge und des Lahmen Fuß.
15من به جهت کوران چشم بودم، و به جهت لنگان پای.
16Ich war ein Vater der Armen; und die Sache des, den ich nicht kannte, die erforschte ich.
16برای مسکینان پدر بودم، و دعوایی را که نمی دانستم، تفحص می‌کردم.
17Ich zerbrach die Backenzähne des Ungerechten und riß den Raub aus seinen Zähnen.
17دندانهای آسیای شریر را می‌شکستم و شکار را ازدندانهایش می‌ربودم.
18Ich gedachte: “Ich will in meinem Nest ersterben und meiner Tage viel machen wie Sand.”
18«و می‌گفتم، در آشیانه خود جان خواهم سپرد و ایام خویش را مثل عنقا طویل خواهم ساخت.
19Meine Wurzel war aufgetan dem Wasser, und der Tau blieb über meinen Zweigen.
19ریشه من به سوی آبها کشیده خواهدگشت، و شبنم بر شاخه هایم ساکن خواهد شد.
20Meine Herrlichkeit erneute sich immer an mir, und mein Bogen ward immer stärker in meiner Hand.
20جلال من در من تازه خواهد شد، و کمانم دردستم نو خواهد ماند.
21Sie hörten mir zu und schwiegen und warteten auf meinen Rat.
21مرا می‌شنیدند و انتظارمی کشیدند، و برای مشورت من ساکت می‌ماندند.
22Nach meinen Worten redete niemand mehr, und meine Rede troff auf sie.
22بعد از کلام من دیگر سخن نمی گفتند و قول من بر ایشان فرو می‌چکید.
23Sie warteten auf mich wie auf den Regen und sperrten ihren Mund auf als nach dem Spätregen.
23و برای من مثل باران انتظار می‌کشیدند و دهان خویش را مثل باران آخرین باز می‌کردند.
24Wenn ich mit ihnen lachte, wurden sie nicht zu kühn darauf; und das Licht meines Angesichts machte mich nicht geringer.
24اگر بر ایشان می‌خندیدم باور نمی کردند، و نور چهره مرا تاریک نمی ساختند.
25Wenn ich zu ihrem Geschäft wollte kommen, so mußte ich obenan sitzen und wohnte wie ein König unter Kriegsknechten, da ich tröstete, die Leid trugen.
25راه را برای ایشان اختیار کرده، به ریاست می‌نشستم، و در میان لشکر، مثل پادشاه ساکن می‌بودم، و مثل کسی‌که نوحه‌گران را تسلی می‌بخشد.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.