Hiob 17

Lutherbibel 1912

Old Persian Version (ترجمه قدیم)

1Mein Odem ist schwach, und meine Tage sind abgekürzt; das Grab ist da.

1«روح من تلف شده، و روزهایم تمام گردیده، و قبر برای من حاضر است.

2Fürwahr, Gespött umgibt mich, und auf ihrem Hadern muß mein Auge weilen.

2به درستی که استهزاکنندگان نزد منند، و چشم من در منازعت ایشان دائم می‌ماند.

3Sei du selber mein Bürge bei dir; wer will mich sonst vertreten?

3الان گرو بده و به جهت من نزد خود ضامن باش. والا کیست که به من دست دهد؟

4Denn du hast ihrem Herzen den Verstand verborgen; darum wirst du ihnen den Sieg geben.

4چونکه دل ایشان را از حکمت منع کرده‌ای، بنابراین ایشان را بلند نخواهی ساخت.

5Es rühmt wohl einer seinen Freunden die Ausbeute; aber seiner Kinder Augen werden verschmachten.

5کسی‌که دوستان خود را به تاراج تسلیم کند، چشمان فرزندانش تار خواهد شد.

6Er hat mich zum Sprichwort unter den Leuten gemacht, und ich muß mir ins Angesicht speien lassen.

6مرا نزدامت‌ها مثل ساخته است، و مثل کسی‌که بر رویش آب دهان اندازند شده‌ام.

7Mein Auge ist dunkel geworden vor Trauern, und alle meine Glieder sind wie ein Schatten.

7چشم من از غصه کاهیده شده است، و تمامی اعضایم مثل سایه گردیده.

8Darüber werden die Gerechten sich entsetzen, und die Unschuldigen werden sich entrüsten gegen die Heuchler.

8راستان به‌سبب این، حیران می‌مانند وصالحان خویشتن را بر ریاکاران برمی انگیزانند.

9Aber der Gerechte wird seinen Weg behalten; und wer reine Hände hat, wird an Stärke zunehmen.

9لیکن مرد عادل به طریق خود متمسک می‌شود، و کسی‌که دست پاک دارد، در قوت ترقی خواهدنمود.

10Wohlan, so kehrt euch alle her und kommt; ich werde doch keinen Weisen unter euch finden.

10«اما همه شما برگشته، الان بیایید و در میان شما حکیمی نخواهم یافت.

11Meine Tage sind vergangen; meine Anschläge sind zerrissen, die mein Herz besessen haben.

11روزهای من گذشته، و قصدهای من و فکرهای دلم منقطع شده است.

12Sie wollen aus der Nacht Tag machen und aus dem Tage Nacht.

12شب را به روز تبدیل می‌کنند و باوجود تاریکی می‌گویند روشنایی نزدیک است.

13Wenn ich gleich lange harre, so ist doch bei den Toten mein Haus, und in der Finsternis ist mein Bett gemacht;

13وقتی که امید دارم هاویه خانه من می‌باشد، وبستر خود را در تاریکی می‌گسترانم،

14Die Verwesung heiße ich meinen Vater und die Würmer meine Mutter und meine Schwester:

14و به هلاکت می‌گویم تو پدر من هستی و به کرم که تومادر و خواهر من می‌باشی.

15was soll ich denn harren? und wer achtet mein Hoffen?

15پس امید من کجااست؟ و کیست که امید مرا خواهد دید؟

16Hinunter zu den Toten wird es fahren und wird mit mir in dem Staub liegen.

16تابندهای هاویه فرو می‌رود، هنگامی که با هم درخاک نزول (نماییم ).»

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.