Hiob 19
Lutherbibel 1912Translation
Lutherbibel 1912
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1Hiob antwortete und sprach:
1پس ایوب در جواب گفت:
2Wie lange plagt ihr doch meine Seele und peinigt mich mit Worten?
2«تا به کی جان مرا می‌رنجانید؟ و مرا به سخنان خود فرسوده می‌سازید؟
3Ihr habt mich nun zehnmal gehöhnt und schämt euch nicht, daß ihr mich also umtreibt.
3این ده مرتبه است که مرا مذمت نمودید، و خجالت نمی کشید که با من سختی می‌کنید؟
4Irre ich, so irre ich mir.
4و اگر فی الحقیقه خطا کرده‌ام، خطای من نزد من می‌ماند.
5Wollt ihr wahrlich euch über mich erheben und wollt meine Schmach mir beweisen,
5اگر فی الواقع بر من تکبر نمایید و عار مرا بر من اثبات کنید،
6so merkt doch nun einmal, daß mir Gott Unrecht tut und hat mich mit seinem Jagdstrick umgeben.
6پس بدانید که خدا دعوی مرا منحرف ساخته، و به دام خود مرا احاطه نموده است.
7Siehe, ob ich schon schreie über Frevel, so werde ich doch nicht erhört; ich rufe, und ist kein Recht da.
7اینک از ظلم، تضرع می‌نمایم و مستجاب نمی شوم و استغاثه می‌کنم و دادرسی نیست.
8Er hat meinen Weg verzäunt, daß ich nicht kann hinübergehen, und hat Finsternis auf meinen Steig gestellt.
8طریق مرا حصارنموده است که از آن نمی توانم گذشت و برراههای من تاریکی را گذارده است.
9Er hat meine Ehre mir ausgezogen und die Krone von meinem Haupt genommen.
9جلال مرا ازمن کنده است و تاج را از سر من برداشته،
10Er hat mich zerbrochen um und um und läßt mich gehen und hat ausgerissen meine Hoffnung wie einen Baum.
10مرا ازهر طرف خراب نموده، پس هلاک شدم. و مثل درخت، ریشه امید مرا کنده است.
11Sein Zorn ist über mich ergrimmt, und er achtet mich für seinen Feind.
11غضب خودرا بر من افروخته، و مرا یکی از دشمنان خودشمرده است.
12Seine Kriegsscharen sind miteinander gekommen und haben ihren Weg gegen mich gebahnt und haben sich um meine Hütte her gelagert.
12فوجهای او با هم می‌آیند و راه خود را بر من بلند می‌کنند و به اطراف خیمه من اردو می‌زنند.
13Er hat meine Brüder fern von mir getan, und meine Verwandten sind mir fremd geworden.
13«برادرانم را از نزد من دور کرده است وآشنایانم از من بالکل بیگانه شده‌اند.
14Meine Nächsten haben sich entzogen, und meine Freunde haben mein vergessen.
14خویشانم مرا ترک نموده و آشنایانم مرا فراموش کرده‌اند.
15Meine Hausgenossen und meine Mägde achten mich für fremd; ich bin unbekannt geworden vor ihren Augen.
15نزیلان خانه‌ام و کنیزانم مرا غریب می‌شمارند، و در نظر ایشان بیگانه شده‌ام.
16Ich rief meinen Knecht, und er antwortete mir nicht; ich mußte ihn anflehen mit eigenem Munde.
16غلام خود راصدا می‌کنم و مرا جواب نمی دهد، اگر‌چه او را به دهان خود التماس بکنم.
17Mein Odem ist zuwider meinem Weibe, und ich bin ein Ekel den Kindern meines Leibes.
17نفس من نزد زنم مکروه شده است و تضرع من نزد اولاد رحم مادرم.
18Auch die jungen Kinder geben nichts auf mich; wenn ich ihnen widerstehe, so geben sie mir böse Worte.
18بچه های کوچک نیز مرا حقیرمی شمارند و چون برمی خیزم به ضد من حرف می‌زنند.
19Alle meine Getreuen haben einen Greuel an mir; und die ich liebhatte, haben sich auch gegen mich gekehrt.
19همه اهل مشورتم از من نفرت می‌نمایند، و کسانی را که دوست می‌داشتم از من برگشته‌اند.
20Mein Gebein hanget an mir an Haut und Fleisch, und ich kann meine Zähne mit der Haut nicht bedecken.
20استخوانم به پوست و گوشتم چسبیده است، و با پوست دندانهای خودخلاصی یافته‌ام.
21Erbarmt euch mein, erbarmt euch mein, ihr meine Freunde! denn die Hand Gottes hat mich getroffen.
21بر من ترحم کنید! ترحم کنیدشما‌ای دوستانم! زیرا دست خدا مرا لمس نموده است.
22Warum verfolgt ihr mich gleich wie Gott und könnt meines Fleisches nicht satt werden?
22چرا مثل خدا بر من جفا می‌کنید وازگوشت من سیر نمی شوید.
23Ach daß meine Reden geschrieben würden! ach daß sie in ein Buch gestellt würden!
23کاش که سخنانم الان نوشته می‌شد! کاش که در کتابی ثبت می‌گردید،
24mit einem eisernen Griffel auf Blei und zum ewigem Gedächtnis in Stein gehauen würden!
24و با قلم آهنین و سرب بر صخره‌ای تا به ابد کنده می‌شد!
25Aber ich weiß, daß mein Erlöser lebt; und als der letzte wird er über dem Staube sich erheben.
25و من می‌دانم که ولی من زنده است، و در ایام آخر، بر زمین خواهدبرخاست.
26Und nachdem diese meine Haut zerschlagen ist, werde ich ohne mein Fleisch Gott sehen.
26و بعد از آنکه این پوست من تلف شود، بدون جسدم نیز خدا را خواهم دید.
27Denselben werde ich mir sehen, und meine Augen werden ihn schauen, und kein Fremder. Darnach sehnen sich meine Nieren in meinem Schoß.
27ومن او را برای خود خواهم دید. و چشمان من بر اوخواهد نگریست و نه چشم دیگری. اگر‌چه گرده هایم در اندرونم تلف شده باشد.
28Wenn ihr sprecht: Wie wollen wir ihn verfolgen und eine Sache gegen ihn finden!
28اگربگویید چگونه بر او جفا نماییم و حال آنگاه اصل امر در من یافت می‌شود.
29so fürchtet euch vor dem Schwert; denn das Schwert ist der Zorn über die Missetaten, auf daß ihr wißt, daß ein Gericht sei.
29پس از شمشیربترسید، زیرا که سزاهای شمشیر غضبناک است، تا دانسته باشید که داوری خواهد بود.»
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.