Hiob 37
Lutherbibel 1912Translation
Lutherbibel 1912
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1Des entsetzt sich mein Herz und bebt.
1«از این نیز دل می‌لرزد و از جای خودمتحرک می‌گردد.
2O höret doch, wie der Donner zürnt, und was für Gespräch von seinem Munde ausgeht!
2گوش داده، صدای آواز او را بشنوید، و زمزمه‌ای را که از دهان وی صادر می‌شود،
3Er läßt ihn hinfahren unter allen Himmeln, und sein Blitz scheint auf die Enden der Erde.
3آن را در زیر تمامی آسمانهامی فرستد، و برق خویش را تا کرانهای زمین.
4Ihm nach brüllt der Donner, und er donnert mit seinem großen Schall; und wenn sein Donner gehört wird, kann man's nicht aufhalten.
4بعد از آن صدای غرش می‌کند و به آواز جلال خویش رعد می‌دهد و چون آوازش شنیده شدآنها را تاخیر نمی نماید.
5Gott donnert mit seinem Donner wunderbar und tut große Dinge und wird doch nicht erkannt.
5خدا از آواز خودرعدهای عجیب می‌دهد. اعمال عظیمی که ماآنها را ادراک نمی کنیم به عمل می‌آورد،
6Er spricht zum Schnee, so ist er bald auf Erden, und zum Platzregen, so ist der Platzregen da mit Macht.
6زیرابرف را می‌گوید: بر زمین بیفت. و همچنین بارش باران را و بارش بارانهای زورآور خویش را.
7Aller Menschen Hand hält er verschlossen, daß die Leute lernen, was er tun kann.
7دست هر انسان را مختوم می‌سازد تا جمیع مردمان اعمال او را بدانند.
8Das wilde Tier geht in seine Höhle und bleibt an seinem Ort.
8آنگاه وحوش به ماوای خود می‌روند و در بیشه های خویش آرام می‌گیرند.
9Von Mittag her kommt Wetter und von Mitternacht Kälte.
9از برجهای جنوب گردباد می‌آید و ازبرجهای شمال برودت.
10Vom Odem Gottes kommt Frost, und große Wasser ziehen sich eng zusammen.
10از نفخه خدا یخ بسته می‌شود و سطح آبها منجمد می‌گردد.
11Die Wolken beschwert er mit Wasser, und durch das Gewölk bricht sein Licht.
11ابرها رانیز به رطوبت سنگین می‌سازد و سحاب، برق خود را پراکنده می‌کند.
12Er kehrt die Wolken, wo er hin will, daß sie schaffen alles, was er ihnen gebeut, auf dem Erdboden:
12و آنها به دلالت او به هر سو منقلب می‌شوند تا هرآنچه به آنها امرفرماید بر روی تمامی ربع مسکون به عمل آورند.
13es sei zur Züchtigung über ein Land oder zur Gnade, läßt er sie kommen.
13خواه آنها را برای تادیب بفرستد یا به جهت زمین خود یا برای رحمت.
14Da merke auf, Hiob, stehe und vernimm die Wunder Gottes!
14«ای ایوب این را استماع نما. بایست و دراعمال عجیب خدا تامل کن.
15Weißt du wie Gott solches über sie bringt und wie er das Licht aus seinen Wolken läßt hervorbrechen?
15آیا مطلع هستی وقتی که خدا عزم خود را به آنها قرار می‌دهد وبرق، ابرهای خود را درخشان می‌سازد؟
16Weißt du wie sich die Wolken ausstreuen, die Wunder des, der vollkommen ist an Wissen?
16آیا تواز موازنه ابرها مطلع هستی؟ یا از اعمال عجیبه اوکه در علم، کامل است.
17Du, des Kleider warm sind, wenn das Land still ist vom Mittagswinde,
17که چگونه رختهای توگرم می‌شود هنگامی که زمین از باد جنوبی ساکن می‌گردد.
18ja, du wirst mit ihm den Himmel ausbreiten, der fest ist wie ein gegossener Spiegel.
18آیا مثل او می‌توانی فلک رابگسترانی که مانند آینه ریخته شده مستحکم است؟
19Zeige uns, was wir ihm sagen sollen; denn wir können nichts vorbringen vor Finsternis.
19ما را تعلیم بده که با وی چه توانیم گفت، زیرا به‌سبب تاریکی سخن نیکو نتوانیم آورد.
20Wer wird ihm erzählen, daß ich wolle reden? So jemand redet, der wird verschlungen.
20آیا چون سخن گویم به او خبر داده می‌شود یاانسان سخن گوید تا هلاک گردد.
21Jetzt sieht man das Licht nicht, das am Himmel hell leuchtet; wenn aber der Wind weht, so wird's klar.
21و حال آفتاب را نمی توان دید هرچند در سپهر درخشان باشد تاباد وزیده آن را پاک کند.
22Von Mitternacht kommt Gold; um Gott her ist schrecklicher Glanz.
22درخشندگی طلایی از شمال می‌آید و نزد خدا جلال مهیب است.
23Den Allmächtigen aber können wir nicht finden, der so groß ist von Kraft; das Recht und eine gute Sache beugt er nicht.
23قادر مطلق را ادراک نمی توانیم کرد، او در قوت وراستی عظیم است و در عدالت کبیر که بی‌انصافی نخواهد کرد.
24Darum müssen ihn fürchten die Leute; und er sieht keinen an, wie weise sie sind.
24لهذا مردمان از او می‌ترسند، امااو بر جمیع دانادلان نمی نگرد.»
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.