Йова
Chapter 37
Kulish and Puluj Bible (…
vs Old Persian Versio…
Aa
Text size
Line width
Verse numbers

Йова 37

Kulish and Puluj Bible (1905)
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1А від сього тремтить серце в менї й зрушилось із місця свого.
1«از این نیز دل می‌لرزد و از جای خودمتحرک می‌گردد.
2Слухайте, слухайте грому; се голос, що виходить із уст його.
2گوش داده، صدای آواز او را بشنوید، و زمزمه‌ای را که از دهان وی صادر می‌شود،
3По під усїм небом реве він, блиск його — на всю землю.
3آن را در زیر تمامی آسمانهامی فرستد، و برق خویش را تا کرانهای زمین.
4Ззаду його гуде голос; грімить він голосом величі своєї й не зʼупиняє його, коли голос його почуто.
4بعد از آن صدای غرش می‌کند و به آواز جلال خویش رعد می‌دهد و چون آوازش شنیده شدآنها را تاخیر نمی نماید.
5Гласом своїм грімить Бог предивно, творить дїла великі, нам недослїдимі.
5خدا از آواز خودرعدهای عجیب می‌دهد. اعمال عظیمی که ماآنها را ادراک نمی کنیم به عمل می‌آورد،
6Він каже снїгові: Окрий землю! Ливень і дощ в його волї.
6زیرابرف را می‌گوید: بر زمین بیفت. و همچنین بارش باران را و بارش بارانهای زورآور خویش را.
7Людям печатає руки, щоб усї взнали дїло його.
7دست هر انسان را مختوم می‌سازد تا جمیع مردمان اعمال او را بدانند.
8Зьвір утїкає в свій сховок і держиться в своїх леговищах.
8آنگاه وحوش به ماوای خود می‌روند و در بیشه های خویش آرام می‌گیرند.
9Буря приходить з полудня, з півночі ж — студень.
9از برجهای جنوب گردباد می‌آید و ازبرجهای شمال برودت.
10Від подиху Божого стає лід, і поверхність води стинається.
10از نفخه خدا یخ بسته می‌شود و سطح آبها منجمد می‌گردد.
11Вогкостю наповняє він хмяри, а облаки сиплють сьвітло його,
11ابرها رانیز به رطوبت سنگین می‌سازد و سحاب، برق خود را پراکنده می‌کند.
12І пускаються вони в напрямі намірів його, щоб виконати те, що він приказує їм, на поверхнї заселеної землї,
12و آنها به دلالت او به هر سو منقلب می‌شوند تا هرآنچه به آنها امرفرماید بر روی تمامی ربع مسکون به عمل آورند.
13Він велить їм ійти або на скараннє, або на благословеннє, або на помилуваннє.
13خواه آنها را برای تادیب بفرستد یا به جهت زمین خود یا برای رحمت.
14Слухай же сього, Иове; стій і роздумуй чудні дїла Божі.
14«ای ایوب این را استماع نما. بایست و دراعمال عجیب خدا تامل کن.
15Знаєш же, як він послугуєсь ними, та як із хмари сьвітло викликає?
15آیا مطلع هستی وقتی که خدا عزم خود را به آنها قرار می‌دهد وبرق، ابرهای خود را درخشان می‌سازد؟
16Розумієш же рівновагу хмар, се чудне дїло (Бога) найзвершеннїйшого в знаннї?
16آیا تواز موازنه ابرها مطلع هستی؟ یا از اعمال عجیبه اوکه در علم، کامل است.
17Як нагрівається одїж твоя, коли він спокійно дихне від полудня?
17که چگونه رختهای توگرم می‌شود هنگامی که زمین از باد جنوبی ساکن می‌گردد.
18Або може то ти напинав з ним небеса, тверді, як дзеркало лите?
18آیا مثل او می‌توانی فلک رابگسترانی که مانند آینه ریخته شده مستحکم است؟
19Навчи нас, що сказати йому? Ми бо в тій темряві нїчого поняти не можем.
19ما را تعلیم بده که با وی چه توانیم گفت، زیرا به‌سبب تاریکی سخن نیکو نتوانیم آورد.
20Чи буде йому звіщено, що я говорю? Хиба ж сказав хто, що сказане доходить до його?
20آیا چون سخن گویم به او خبر داده می‌شود یاانسان سخن گوید تا هلاک گردد.
21Тепер не видко ясного сьвітла зпоза хмар, але повіє вітер, і проясниться.
21و حال آفتاب را نمی توان دید هرچند در سپهر درخشان باشد تاباد وزیده آن را پاک کند.
22Сьвітла погода приходить із півночі, а кругом Бога страшна величність.
22درخشندگی طلایی از شمال می‌آید و نزد خدا جلال مهیب است.
23Вседержитель! Ми розумом дослїдити не можем його. Він великий силою, судом і повнотою правосуду. Він же нїкого й не пригнїтає.
23قادر مطلق را ادراک نمی توانیم کرد، او در قوت وراستی عظیم است و در عدالت کبیر که بی‌انصافی نخواهد کرد.
24То нехай впокоряються перед ним люде, й нехай дрожать перед ним усї, що в серцї мають себе за мудрих!
24لهذا مردمان از او می‌ترسند، امااو بر جمیع دانادلان نمی نگرد.»

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.