Јов 37
Daničić–Karadžić Bible (1868), CyrillicTranslation
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1И од тога дрхће срце моје, и одскаче са свог места.
1«از این نیز دل می‌لرزد و از جای خودمتحرک می‌گردد.
2Слушајте добро громовни глас Његов и говор што излази из уста Његових.
2گوش داده، صدای آواز او را بشنوید، و زمزمه‌ای را که از دهان وی صادر می‌شود،
3Под сва небеса пушта га, и светлост своју до крајева земаљских.
3آن را در زیر تمامی آسمانهامی فرستد، و برق خویش را تا کرانهای زمین.
4За њом риче гром, грми гласом величанства свог, нити шта одгађа кад се чује глас Његов.
4بعد از آن صدای غرش می‌کند و به آواز جلال خویش رعد می‌دهد و چون آوازش شنیده شدآنها را تاخیر نمی نماید.
5Дивно Бог грми гласом својим, чини ствари велике, да их не можемо разумети.
5خدا از آواز خودرعدهای عجیب می‌دهد. اعمال عظیمی که ماآنها را ادراک نمی کنیم به عمل می‌آورد،
6Говори снегу: Падни на земљу; и дажду ситном и дажду силном.
6زیرابرف را می‌گوید: بر زمین بیفت. و همچنین بارش باران را و بارش بارانهای زورآور خویش را.
7Запечаћава руку сваком човеку, да позна све посленике своје.
7دست هر انسان را مختوم می‌سازد تا جمیع مردمان اعمال او را بدانند.
8Тада звер улази у јаму, и остаје на својој ложи.
8آنگاه وحوش به ماوای خود می‌روند و در بیشه های خویش آرام می‌گیرند.
9С југа долази олуја, и са севера зима.
9از برجهای جنوب گردباد می‌آید و ازبرجهای شمال برودت.
10Од дихања Божијег постаје лед, и широке воде стискају се.
10از نفخه خدا یخ بسته می‌شود و سطح آبها منجمد می‌گردد.
11И да се натапа земља, натерује облак, и расипа облак светлошћу својом.
11ابرها رانیز به رطوبت سنگین می‌سازد و سحاب، برق خود را پراکنده می‌کند.
12И он се обрће и тамо и амо по вољи Његовој да чини све што му заповеди по васиљеној.
12و آنها به دلالت او به هر سو منقلب می‌شوند تا هرآنچه به آنها امرفرماید بر روی تمامی ربع مسکون به عمل آورند.
13Чини да се нађе или за кар или за земљу или за доброчинство.
13خواه آنها را برای تادیب بفرستد یا به جهت زمین خود یا برای رحمت.
14Чуј то, Јове, стани и гледај чудеса Божија.
14«ای ایوب این را استماع نما. بایست و دراعمال عجیب خدا تامل کن.
15Знаш ли како их Он уређује и како сија светлошћу из облака свог?
15آیا مطلع هستی وقتی که خدا عزم خود را به آنها قرار می‌دهد وبرق، ابرهای خود را درخشان می‌سازد؟
16Знаш ли како висе облаци? Знаш ли чудеса Оног који је савршен у сваком знању?
16آیا تواز موازنه ابرها مطلع هستی؟ یا از اعمال عجیبه اوکه در علم، کامل است.
17Како ти се хаљине угреју кад умири земљу с југа?
17که چگونه رختهای توگرم می‌شود هنگامی که زمین از باد جنوبی ساکن می‌گردد.
18Јеси ли ти с Њим разапињао небеса, која стоје тврдо као саливено огледало?
18آیا مثل او می‌توانی فلک رابگسترانی که مانند آینه ریخته شده مستحکم است؟
19Научи нас шта ћемо Му рећи; не можемо од таме говорити по реду.
19ما را تعلیم بده که با وی چه توانیم گفت، زیرا به‌سبب تاریکی سخن نیکو نتوانیم آورد.
20Хоће ли Му ко приповедити шта бих ја говорио? Ако ли би ко говорио, заиста, био бих прождрт.
20آیا چون سخن گویم به او خبر داده می‌شود یاانسان سخن گوید تا هلاک گردد.
21Али сада не могу људи гледати у светлост кад сјаји на небу, пошто ветар прође и очисти га;
21و حال آفتاب را نمی توان دید هرچند در سپهر درخشان باشد تاباد وزیده آن را پاک کند.
22Са севера долази као злато; али је у Богу страшнија слава.
22درخشندگی طلایی از شمال می‌آید و نزد خدا جلال مهیب است.
23Свемогућ је, не можемо Га стигнути; велике је силе, али судом и великом правдом никога не мучи.
23قادر مطلق را ادراک نمی توانیم کرد، او در قوت وراستی عظیم است و در عدالت کبیر که بی‌انصافی نخواهد کرد.
24Зато Га се боје људи; Не може Га видети никакав мудрац.
24لهذا مردمان از او می‌ترسند، امااو بر جمیع دانادلان نمی نگرد.»
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.