Јов 34
Daničić–Karadžić Bible (1868), CyrillicTranslation
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1Још говори Елијуј и рече:
1پس الیهو تکلم نموده، گفت:
2Чујте, мудри, беседу моју, и разумни послушајте ме.
2«ای حکیمان سخنان مرا بشنوید، و‌ای عارفان، به من گوش گیرید.
3Јер ухо познаје беседу као што грло куша јело.
3زیرا گوش، سخنان را امتحان می‌کند، چنانکه کام، طعام را ذوق می‌نماید.
4Разаберимо шта је право, извидимо међу собом шта је добро.
4انصاف را برای خود اختیار کنیم، و درمیان خود نیکویی را بفهمیم.
5Јер Јов рече: Праведан сам, а Бог одбаци моју правду.
5چونکه ایوب گفته است که بی‌گناه هستم. و خدا داد مرا از من برداشته است.
6Хоћу ли лагати за своју правду? Стрела је моја смртна, а без кривице.
6هرچند انصاف با من است دروغگو شمرده شده‌ام، و هرچند بی‌تقصیرم، جراحت من علاج ناپذیر است.
7Који је човек као Јов да као воду пије подсмех?
7کدام شخص مثل ایوب است که سخریه را مثل آب می‌نوشد
8И да се дружи с онима који чине безакоње, и да ходи с безбожним људима?
8که در رفاقت بدکاران سالک می‌شود، و با مردان شریر رفتار می‌نماید.
9Јер рече: Не помаже човеку да угађа Богу.
9زیرا گفته است انسان رافایده‌ای نیست که رضامندی خدا را بجوید.
10Зато, људи разумни, послушајте ме; далеко је од Бога злоћа и неправда од Свемогућег.
10پس الان‌ای صاحبان فطانت مرا بشنوید، حاشااز خدا که بدی کند. و از قادرمطلق، که ظلم نماید.
11Јер по делу плаћа човеку и даје сваком да нађе према путу свом.
11زیرا که انسان را به حسب عملش مکافات می‌دهد، و بر هرکس موافق راهش می‌رساند.
12Доиста Бог не ради зло и Свемогући не изврће правде.
12وبه درستی که خدا بدی نمی کند، و قادر مطلق انصاف را منحرف نمی سازد.
13Ко Му је предао земљу? И ко је уредио васиљену?
13کیست که زمین رابه او تفویض نموده، و کیست که تمامی ربع مسکون را به او سپرده باشد.
14Кад би на себе окренуо срце своје, узео би к себи дух свој и дисање своје;
14اگر او دل خود رابه وی مشغول سازد، اگر روح و نفخه خویش رانزد خود بازگیرد،
15Изгинуло би свако тело, и човек би се вратио у прах.
15تمامی بشر با هم هلاک می‌شوند و انسان به خاک راجع می‌گردد.
16Ако си, дакле, разуман, чуј ово; слушај глас речи мојих.
16پس اگر فهم داری این را بشنو، و به آواز کلام من گوش ده.
17Може ли владати онај који мрзи на правду? Хоћеш ли осудити оног који је најправеднији?
17آیا کسی‌که از انصاف نفرت دارد سلطنت خواهد نمود؟ و آیا عادل کبیر را به گناه اسنادمی دهی؟
18Каже ли се цару: Ниткове! И кнезовима: Безбожници?
18آیا به پادشاه گفته می‌شود که لئیم هستی، یا به نجیبان که شریر می‌باشید؟
19А камо ли Ономе који не гледа кнезовима ко су, нити у Њега вреди више богати од сиромаха, јер су сви дело руку Његових.
19پس چگونه به آنکه امیران را طرفداری نمی نماید ودولتمند را بر فقیر ترجیح نمی دهد. زیرا که جمیع ایشان عمل دستهای وی‌اند.
20Умиру за час, и у по ноћи усколеба се народ и пропадне, и однесе се јаки без руке људске.
20درلحظه‌ای در نصف شب می‌میرند. قوم مشوش شده، می‌گذرند، و زورآوران بی‌واسطه دست انسان هلاک می‌شوند.
21Јер су очи Његове обраћене на путеве човечије и види све кораке његове.
21«زیرا چشمان او بر راههای انسان می‌باشد، و تمامی قدمهایش را می‌نگرد.
22Нема мрака ни сена смртнога где би се сакрили који чине безакоње.
22ظلمتی نیست و سایه موت نی، که خطاکاران خویشتن را درآن پنهان نمایند.
23Јер никоме не одгађа кад дође да се суди с Богом.
23زیرا اندک زمانی بر احدی تامل نمی کند تا او پیش خدا به محاکمه بیاید.
24Сатире јаке недокучиво, и поставља друге на њихово место.
24زورآوران را بدون تفحص خرد می‌کند، ودیگران را به‌جای ایشان قرار می‌دهد.
25Јер зна дела њихова, и док обрати ноћ, сатру се.
25هرآینه اعمال ایشان را تشخیص می‌نماید، و شبانگاه ایشان را واژگون می‌سازد تا هلاک شوند.
26Као безбожне разбија их на видику.
26به‌جای شریران ایشان را می‌زند، در مکان نظرکنندگان.
27Јер одступише од Њега и не гледаше ни на које путеве Његове;
27از آن جهت که از متابعت اومنحرف شدند، و در همه طریقهای وی تامل ننمودند.
28Те дође до Њега вика сиромахова, и чу вику невољних.
28تا فریاد فقیر را به او برسانند، و اوفغان مسکینان را بشنود.
29Кад Он умири, ко ће узнемирити? И кад Он сакрије лице, ко ће Га видети? И то бива и народу и човеку.
29چون او آرامی دهدکیست که در اضطراب اندازد، و چون روی خودرا بپوشاند کیست که او را تواند دید. خواه به امتی خواه به انسانی مساوی است،
30Да не би царовао лицемер, да не би било замке народу.
30تا مردمان فاجرسلطنت ننمایند و قوم را به دام گرفتار نسازند.
31Заиста, треба казати Богу: Подносио сам, нећу више грешити.
31لیکن آیا کسی هست که به خدا بگوید: سزایافتم، دیگر عصیان نخواهم ورزید.
32А шта не видим, Ти ме научи; ако сам чинио неправду, нећу више.
32و آنچه راکه نمی بینم تو به من بیاموز، و اگر گناه کردم باردیگر نخواهم نمود.
33Еда ли ће по теби плаћати, јер теби није по вољи, јер ти бираш а не Он? Ако знаш шта, говори.
33آیا برحسب رای تو جزاداده، خواهد گفت: چونکه تو رد می‌کنی پس تواختیار کن و نه من. و آنچه صواب می‌دانی بگو.
34Људи ће разумни са мном казати, и мудар ће човек пристати,
34صاحبان فطانت به من خواهند گفت، بلکه هرمرد حکیمی که مرا می‌شنود
35Да Јов не говори разумно, и да речи његове нису мудре.
35که ایوب بدون معرفت حرف می‌زند و کلام او از روی تعقل نیست.
36Оче мој, нека се Јов искуша до краја, што одговара као зли људи.
36کاش که ایوب تا به آخر آزموده شود، زیرا که مثل شریران جواب می‌دهد.
37Јер домеће на грех свој безакоње, пљеска рукама међу нама, и много говори на Бога.
37چونکه برگناه خود طغیان را مزید می‌کند و در میان مادستک می‌زند و به ضد خدا سخنان بسیارمی گوید.»
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.