Јов 9
Daničić–Karadžić Bible (1868), CyrillicTranslation
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1А Јов одговори и рече:
1پس ایوب در جواب گفت:
2Заиста, знам да је тако; јер како би могао човек бити прав пред Богом?
2«یقین می‌دانم که چنین است. لیکن انسان نزد خدا چگونه عادل شمرده شود؟
3Ако би се хтео прети с Њим, не би Му могао одговорити од хиљаде на једну.
3اگر بخواهد با وی منازعه نماید، یکی از هزار او را جواب نخواهد داد.
4Мудар је срцем и јак снагом; ко се је опро Њему и био срећан?
4اودر ذهن حکیم و در قوت تواناست. کیست که با اومقاومت کرده و کامیاب شده باشد؟
5Он премешта горе, да нико и не опази; превраћа их у гневу свом;
5آنکه کوههارا منتقل می‌سازد و نمی فهمند، و در غضب خویش آنها را واژگون می‌گرداند،
6Он креће земљу с места њеног да јој се ступови дрмају;
6که زمین را ازمکانش می‌جنباند، و ستونهایش متزلزل می‌شود.
7Он кад запрети сунцу, не излази; Он запечаћава звезде;
7که آفتاب را امر می‌فرماید و طلوع نمی کند وستارگان را مختوم می‌سازد.
8Он разапиње небо сам, и гази по валима морским;
8که به تنهایی، آسمانها را پهن می‌کند و بر موجهای دریامی خرامد.
9Он је начинио звезде кола и штапе и влашиће и друге југу у дну;
9که دب اکبر و جبار و ثریا را آفرید، و برجهای جنوب را
10Он чини ствари велике и неиспитиве и дивне, којима нема броја.
10که کارهای عظیم بی‌قیاس را می‌کند و کارهای عجیب بی‌شمار را.
11Гле, иде мимо мене, а ја не видим; прође, а ја га не опазим.
11اینک از من می‌گذرد و او را نمی بینم، و عبور می‌کند واو را احساس نمی نمایم.
12Гле, кад ухвати, ко ће Га нагнати да врати? Ко ће Му казати: Шта радиш?
12اینک او می‌رباید وکیست که او را منع نماید؟ و کیست که به او تواندگفت: چه می‌کنی؟
13Бог не устеже гнева свог, падају пода Њ охоли помоћници.
13خدا خشم خود را بازنمی دارد و مددکاران رحب زیر او خم می‌شوند.
14А како би Му ја одговарао и бирао речи против Њега?
14«پس به طریق اولی، من کیستم که او راجواب دهم و سخنان خود را بگزینم تا با اومباحثه نمایم؟
15Да сам и прав, нећу Му се одговорити, ваља да се молим судији свом.
15که اگر عادل می‌بودم، او راجواب نمی دادم، بلکه نزد داور خود استغاثه می‌نمودم.
16Да Га зовем и да ми се одзове, још не могу веровати да је чуо глас мој.
16اگر او را می‌خواندم و مرا جواب می‌داد، باور نمی کردم که آواز مرا شنیده است.
17Јер ме је вихором сатро и задао ми много рана низашта.
17زیرا که مرا به تندبادی خرد می‌کند و بی‌سبب، زخمهای مرا بسیار می‌سازد.
18Не да ми да одахнем, него ме сити горчинама.
18مرا نمی گذارد که نفس بکشم، بلکه مرا به تلخیها پر می‌کند.
19Ако је на силу, гле, Он је најсилнији; ако на суд, ко ће ми сведочити?
19اگردرباره قوت سخن گوییم، اینک او قادر است؛ واگر درباره انصاف، کیست که وقت را برای من تعیین کند؟
20Да се правдам, моја ће ме уста осудити; да сам добар, показаће да сам неваљао.
20اگر عادل می‌بودم دهانم مرا مجرم می‌ساخت، و اگر کامل می‌بودم مرا فاسق می‌شمرد.
21Ако сам добар, нећу знати за то; омрзао ми је живот мој.
21اگر کامل هستم، خویشتن رانمی شناسم، و جان خود را مکروه می‌دارم.
22Свеједно је; зато рекох: и доброг и безбожног Он потире.
22این امر برای همه یکی است. بنابراین می‌گویم که اوصالح است و شریر را هلاک می‌سازد.
23Кад би још убио бич наједанпут! Али се смеје искушавању правих.
23اگرتازیانه ناگهان بکشد، به امتحان بی‌گناهان استهزامی کند.
24Земља се даје у руке безбожнику; лице судија њених заклања; ако не Он, да ко?
24جهان به‌دست شریران داده شده است و روی حاکمانش را می‌پوشاند. پس اگر چنین نیست، کیست که می‌کند؟
25Али дани моји бише бржи од гласника; побегоше, не видеше добра.
25و روزهایم از پیک تیزرفتار تندروتر است، می‌گریزد و نیکویی رانمی بیند.
26Прођоше као брзе лађе, као орао кад лети за храну.
26مثل کشتیهای تیزرفتار می‌گریزد و مثل عقاب که بر شکار فرود آید.
27Ако кажем: Заборавићу тужњаву своју, оставићу гнев свој и окрепићу се;
27اگر فکر کنم که ناله خود را فراموش کنم و ترش رویی خود رادور کرده، گشاده رو شوم،
28Страх ме је од свих мука мојих, знам да ме нећеш оправдати.
28از تمامی مشقتهای خود می‌ترسم و می‌دانم که مرا بی‌گناه نخواهی شمرد،
29Бићу крив; зашто бих се мучио узалуд?
29چونکه ملزم خواهم شد. پس چرا بیجازحمت بکشم؟
30Да се измијем водом снежницом, и да очистим сапуном руке своје,
30اگر خویشتن را به آب برف غسل دهم، و دستهای خود را به اشنان پاک کنم،
31Тада ћеш ме замочити у јаму да се гаде на ме моје хаљине.
31آنگاه مرا در لجن فرو می‌بری، و رختهایم مرامکروه می‌دارد.
32Јер није човек као ја да Му одговарам, да идем с Њим на суд;
32زیرا که او مثل من انسان نیست که او را جواب بدهم و با هم به محاکمه بیاییم.
33Нити има међу нама кмета да би ставио руку своју међу нас двојицу.
33در میان ما حکمی نیست که بر هر دوی مادست بگذارد.
34Нека одмакне од мене прут свој, и страх Његов нека ме не страши;
34کاش که عصای خود را از من بردارد، و هیبت او مرا نترساند.
35Тада ћу говорити, и нећу Га се бојати; јер овако не знам за себе.
35آنگاه سخن می‌گفتم و از او نمی ترسیدم، لیکن من در خودچنین نیستم.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.