Јов 11
Daničić–Karadžić Bible (1868), CyrillicTranslation
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1А Софар Намаћанин одговори и рече:
1و صوفر نعماتی در جواب گفت:
2Зар на многе речи нема одговора? Или ће човек говорљив остати прав?
2«آیابه کثرت سخنان جواب نباید داد و مردپرگو عادل شمرده شود؟
3Хоће ли твоје лажи ућуткати људе? И кад се ругаш, зар те неће нико посрамити?
3آیا بیهوده‌گویی تومردمان را ساکت کند و یا سخریه کنی و کسی تورا خجل نسازد؟
4Јер си рекао: Чиста је наука моја, и чист сам пред очима твојим.
4و می‌گویی تعلیم من پاک است، و من در نظر تو بی‌گناه هستم.
5Али кад би Бог проговорио и усне своје отворио на те,
5و لیکن کاش که خدا سخن بگوید و لبهای خود را بر تو بگشاید،
6И показао ти тајне мудрости, јер их је двојином више, познао би да те Бог кара мање него што заслужује твоје безакоње.
6و اسرار حکمت را برای تو بیان کند. زیرا که درماهیت خود دو طرف دارد. پس بدان که خدا کمتراز گناهانت تو را سزا داده است.
7Можеш ли ти тајне Божије докучити, или докучити савршенство Свемогућег?
7آیا عمق های خدا را می‌توانی دریافت نمود؟ یا به کنه قادرمطلق توانی رسید؟
8То су висине небеске, шта ћеш учинити? Дубље је од пакла, како ћеш познати?
8مثل بلندیهای آسمان است؛ چه خواهی کرد؟ گودتر از هاویه است؛ چه توانی دانست؟
9Дуже од земље, шире од мора.
9پیمایش آن از جهان طویل تر واز دریا پهن تر است.
10Да преврати, или затвори или сабере, ко ће Му бранити?
10اگر سخت بگیرد و حبس نماید و به محاکمه دعوت کند کیست که او راممانعت نماید؟
11Јер зна ништавило људско, и видећи неваљалство зар неће пазити?
11زیرا که بطالت مردم را می‌داندو شرارت را می‌بیند اگرچه در آن تامل نکند.
12Човек безуман постаје разуман, премда се човек рађа као дивље магаре.
12ومرد جاهل آنوقت فهیم می‌شود که بچه خروحشی، انسان متولد شود.
13Да ти управиш срце своје и подигнеш руке своје к Њему,
13اگر تو دل خود راراست سازی و دستهای خود را بسوی او درازکنی،
14Ако је безакоње у руци твојој, да га уклониш, и не даш да неправда буде у шаторима твојим,
14اگر در دست تو شرارت باشد، آن را ازخود دور کن، و بی‌انصافی در خیمه های تو ساکن نشود.
15Тада ћеш подигнути лице своје без мане и стајаћеш тврдо и нећеш се бојати;
15پس یقین روی خود را بی‌عیب برخواهی افراشت، و مستحکم شده، نخواهی ترسید.
16Заборавићеш муку, као воде која протече опомињаћеш је се;
16زیرا که مشقت خود را فراموش خواهی کرد، و آن را مثل آب رفته به یاد خواهی آورد،
17Настаће ти време ведрије него подне, синућеш, бићеш као јутро;
17و روزگار تو از وقت ظهر روشن ترخواهد شد، و اگرچه تاریکی باشد، مثل صبح خواهد گشت.
18Уздаћеш се имајући надање, закопаћеш се, и мирно ћеш спавати.
18و مطمئن خواهی بود چونکه امید داری، و اطراف خود را تجسس نموده، ایمن خواهی خوابید.
19Лежаћеш, и нико те неће плашити, и многи ће ти се молити.
19و خواهی خوابید وترساننده‌ای نخواهد بود، و بسیاری تو راتملق خواهند نمود.
20Али очи ће безбожницима ишчилети, и уточишта им неће бити, и надање ће им бити издисање.
20لیکن چشمان شریران کاهیده می‌شود و ملجای ایشان از ایشان نابود می‌گردد و امید ایشان جان کندن ایشان است.»
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.