Job 11
King James Version with ApocryphaTranslation
King James Version with Apocrypha
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1Then answered Zophar the Naamathite, and said,
1و صوفر نعماتی در جواب گفت:
2Should not the multitude of words be answered? and should a man full of talk be justified?
2«آیابه کثرت سخنان جواب نباید داد و مردپرگو عادل شمرده شود؟
3Should thy lies make men hold their peace? and when thou mockest, shall no man make thee ashamed?
3آیا بیهوده‌گویی تومردمان را ساکت کند و یا سخریه کنی و کسی تورا خجل نسازد؟
4For thou hast said, My doctrine is pure, and I am clean in thine eyes.
4و می‌گویی تعلیم من پاک است، و من در نظر تو بی‌گناه هستم.
5But oh that God would speak, and open his lips against thee;
5و لیکن کاش که خدا سخن بگوید و لبهای خود را بر تو بگشاید،
6And that he would shew thee the secrets of wisdom, that they are double to that which is! Know therefore that God exacteth of thee less than thine iniquity deserveth .
6و اسرار حکمت را برای تو بیان کند. زیرا که درماهیت خود دو طرف دارد. پس بدان که خدا کمتراز گناهانت تو را سزا داده است.
7Canst thou by searching find out God? canst thou find out the Almighty unto perfection?
7آیا عمق های خدا را می‌توانی دریافت نمود؟ یا به کنه قادرمطلق توانی رسید؟
8It is as high as heaven; what canst thou do? deeper than hell; what canst thou know?
8مثل بلندیهای آسمان است؛ چه خواهی کرد؟ گودتر از هاویه است؛ چه توانی دانست؟
9The measure thereof is longer than the earth, and broader than the sea.
9پیمایش آن از جهان طویل تر واز دریا پهن تر است.
10If he cut off, and shut up, or gather together, then who can hinder him?
10اگر سخت بگیرد و حبس نماید و به محاکمه دعوت کند کیست که او راممانعت نماید؟
11For he knoweth vain men: he seeth wickedness also; will he not then consider it ?
11زیرا که بطالت مردم را می‌داندو شرارت را می‌بیند اگرچه در آن تامل نکند.
12For vain man would be wise, though man be born like a wild ass’s colt.
12ومرد جاهل آنوقت فهیم می‌شود که بچه خروحشی، انسان متولد شود.
13If thou prepare thine heart, and stretch out thine hands toward him;
13اگر تو دل خود راراست سازی و دستهای خود را بسوی او درازکنی،
14If iniquity be in thine hand, put it far away, and let not wickedness dwell in thy tabernacles.
14اگر در دست تو شرارت باشد، آن را ازخود دور کن، و بی‌انصافی در خیمه های تو ساکن نشود.
15For then shalt thou lift up thy face without spot; yea, thou shalt be stedfast, and shalt not fear:
15پس یقین روی خود را بی‌عیب برخواهی افراشت، و مستحکم شده، نخواهی ترسید.
16Because thou shalt forget thy misery, and remember it as waters that pass away:
16زیرا که مشقت خود را فراموش خواهی کرد، و آن را مثل آب رفته به یاد خواهی آورد،
17And thine age shall be clearer than the noonday; thou shalt shine forth, thou shalt be as the morning.
17و روزگار تو از وقت ظهر روشن ترخواهد شد، و اگرچه تاریکی باشد، مثل صبح خواهد گشت.
18And thou shalt be secure, because there is hope; yea, thou shalt dig about thee, and thou shalt take thy rest in safety.
18و مطمئن خواهی بود چونکه امید داری، و اطراف خود را تجسس نموده، ایمن خواهی خوابید.
19Also thou shalt lie down, and none shall make thee afraid; yea, many shall make suit unto thee.
19و خواهی خوابید وترساننده‌ای نخواهد بود، و بسیاری تو راتملق خواهند نمود.
20But the eyes of the wicked shall fail, and they shall not escape, and their hope shall be as the giving up of the ghost.
20لیکن چشمان شریران کاهیده می‌شود و ملجای ایشان از ایشان نابود می‌گردد و امید ایشان جان کندن ایشان است.»
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.