Job 11
Clementine Vulgate, 1598Translation
Clementine Vulgate, 1598
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1Respondens autem Sophar Naamathites, dixit:
1و صوفر نعماتی در جواب گفت:
2[Numquid qui multa loquitur, non et audiet? aut vir verbosus justificabitur?
2«آیابه کثرت سخنان جواب نباید داد و مردپرگو عادل شمرده شود؟
3Tibi soli tacebunt homines? et cum ceteros irriseris, a nullo confutaberis?
3آیا بیهوده‌گویی تومردمان را ساکت کند و یا سخریه کنی و کسی تورا خجل نسازد؟
4Dixisti enim: Purus est sermo meus, et mundus sum in conspectu tuo.
4و می‌گویی تعلیم من پاک است، و من در نظر تو بی‌گناه هستم.
5Atque utinam Deus loqueretur tecum, et aperiret labia sua tibi,
5و لیکن کاش که خدا سخن بگوید و لبهای خود را بر تو بگشاید،
6ut ostenderet tibi secreta sapientiæ, et quod multiplex esset lex ejus: et intelligeres quod multo minora exigaris ab eo quam meretur iniquitas tua !
6و اسرار حکمت را برای تو بیان کند. زیرا که درماهیت خود دو طرف دارد. پس بدان که خدا کمتراز گناهانت تو را سزا داده است.
7Forsitan vestigia Dei comprehendes, et usque ad perfectum Omnipotentem reperies?
7آیا عمق های خدا را می‌توانی دریافت نمود؟ یا به کنه قادرمطلق توانی رسید؟
8Excelsior cælo est, et quid facies? profundior inferno, et unde cognosces?
8مثل بلندیهای آسمان است؛ چه خواهی کرد؟ گودتر از هاویه است؛ چه توانی دانست؟
9Longior terra mensura ejus, et latior mari.
9پیمایش آن از جهان طویل تر واز دریا پهن تر است.
10Si subverterit omnia, vel in unum coarctaverit, quis contradicet ei?
10اگر سخت بگیرد و حبس نماید و به محاکمه دعوت کند کیست که او راممانعت نماید؟
11Ipse enim novit hominum vanitatem; et videns iniquitatem, nonne considerat?
11زیرا که بطالت مردم را می‌داندو شرارت را می‌بیند اگرچه در آن تامل نکند.
12Vir vanus in superbiam erigitur, et tamquam pullum onagri se liberum natum putat.
12ومرد جاهل آنوقت فهیم می‌شود که بچه خروحشی، انسان متولد شود.
13Tu autem firmasti cor tuum, et expandisti ad eum manus tuas.
13اگر تو دل خود راراست سازی و دستهای خود را بسوی او درازکنی،
14Si iniquitatem quæ est in manu tua abstuleris a te, et non manserit in tabernaculo tuo injustitia,
14اگر در دست تو شرارت باشد، آن را ازخود دور کن، و بی‌انصافی در خیمه های تو ساکن نشود.
15tunc levare poteris faciem tuam absque macula; et eris stabilis, et non timebis.
15پس یقین روی خود را بی‌عیب برخواهی افراشت، و مستحکم شده، نخواهی ترسید.
16Miseriæ quoque oblivisceris, et quasi aquarum quæ præterierunt recordaberis.
16زیرا که مشقت خود را فراموش خواهی کرد، و آن را مثل آب رفته به یاد خواهی آورد،
17Et quasi meridianus fulgor consurget tibi ad vesperam; et cum te consumptum putaveris, orieris ut lucifer.
17و روزگار تو از وقت ظهر روشن ترخواهد شد، و اگرچه تاریکی باشد، مثل صبح خواهد گشت.
18Et habebis fiduciam, proposita tibi spe: et defossus securus dormies.
18و مطمئن خواهی بود چونکه امید داری، و اطراف خود را تجسس نموده، ایمن خواهی خوابید.
19Requiesces, et non erit qui te exterreat; et deprecabuntur faciem tuam plurimi.
19و خواهی خوابید وترساننده‌ای نخواهد بود، و بسیاری تو راتملق خواهند نمود.
20Oculi autem impiorum deficient, et effugium peribit ab eis: et spes illorum abominatio animæ.]
20لیکن چشمان شریران کاهیده می‌شود و ملجای ایشان از ایشان نابود می‌گردد و امید ایشان جان کندن ایشان است.»
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.