Job 7
Clementine Vulgate, 1598Translation
Clementine Vulgate, 1598
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1[Militia est vita hominis super terram, et sicut dies mercenarii dies ejus.
1«آیا برای انسان بر زمین مجاهده‌ای نیست؟ و روزهای وی مثل روزهای مزدور نی؟
2Sicut servus desiderat umbram, et sicut mercenarius præstolatur finem operis sui,
2مثل غلام که برای سایه اشتیاق دارد، و مزدوری که منتظر مزد خویش است،
3sic et ego habui menses vacuos, et noctes laboriosas enumeravi mihi.
3همچنین ماههای بطالت نصیب من شده است، و شبهای مشقت برای من معین گشته.
4Si dormiero, dicam: Quando consurgam? et rursum expectabo vesperam, et replebor doloribus usque ad tenebras.
4چون می‌خوابم می‌گویم: کی برخیزم؟ و شب بگذرد و تا سپیده صبح ازپهلو به پهلو گردیدن خسته می‌شوم.
5Induta est caro mea putredine, et sordibus pulveris cutis mea aruit et contracta est.
5جسدم ازکرمها و پاره های خاک ملبس است، و پوستم تراکیده و مقروح می‌شود.
6Dies mei velocius transierunt quam a texente tela succiditur, et consumpti sunt absque ulla spe.
6روزهایم از ماکوی جولا تیزروتر است، و بدون امید تمام می‌شود.
7Memento quia ventus est vita mea, et non revertetur oculus meus ut videat bona.
7به یاد آور که زندگی من باد است، و چشمانم دیگر نیکویی را نخواهد دید.
8Nec aspiciet me visus hominis; oculi tui in me, et non subsistam.
8چشم کسی‌که مرامی بیند دیگر به من نخواهد نگریست، وچشمانت برای من نگاه خواهد کرد و نخواهم بود.
9Sicut consumitur nubes, et pertransit, sic qui descenderit ad inferos, non ascendet.
9مثل ابر که پراکنده شده، نابود می‌شود. همچنین کسی‌که به گور فرو می‌رود، برنمی آید.
10Nec revertetur ultra in domum suam, neque cognoscet eum amplius locus ejus.
10به خانه خود دیگر نخواهد برگشت، و مکانش باز او را نخواهد شناخت.
11Quapropter et ego non parcam ori meo: loquar in tribulatione spiritus mei; confabulabor cum amaritudine animæ meæ.
11پس من نیز دهان خود را نخواهم بست. از تنگی روح خود سخن می‌رانم، و از تلخی جانم شکایت خواهم کرد.
12Numquid mare ego sum, aut cetus, quia circumdedisti me carcere?
12آیا من دریا هستم یا نهنگم که بر من کشیکچی قرار می‌دهی؟
13Si dixero: Consolabitur me lectulus meus, et relevabor loquens mecum in strato meo:
13چون گفتم که تخت خوابم مراتسلی خواهد داد و بسترم شکایت مرا رفع خواهد کرد،
14terrebis me per somnia, et per visiones horrore concuties.
14آنگاه مرا به خوابها ترسان گردانیدی، و به رویاها مرا هراسان ساختی.
15Quam ob rem elegit suspendium anima mea, et mortem ossa mea.
15به حدی که جانم خفه شدن را اختیار کرد و مرگ رابیشتر از این استخوانهایم.
16Desperavi: nequaquam ultra jam vivam: parce mihi, nihil enim sunt dies mei.
16کاهیده می‌شوم ونمی خواهم تا به ابد زنده بمانم. مرا ترک کن زیراروزهایم نفسی است.
17Quid est homo, quia magnificas eum? aut quid apponis erga eum cor tuum?
17«انسان چیست که او را عزت بخشی، و دل خود را با او مشغول سازی؟
18Visitas eum diluculo, et subito probas illum.
18و هر بامداد از اوتفقد نمایی و هرلحظه او را بیازمایی؟
19Usquequo non parcis mihi, nec dimittis me ut glutiam salivam meam?
19تا به کی چشم خود را از من برنمی گردانی؟ مرا واگذار تاآب دهان خود را فرو برم.
20Peccavi; quid faciam tibi, o custos hominum? quare posuisti me contrarium tibi, et factus sum mihimetipsi gravis?
20من گناه کردم، اما با تو‌ای پاسبان بنی آدم چه کنم؟ برای چه مرا به جهت خود هدف ساخته‌ای، به حدی که برای خود بار سنگین شده‌ام؟
21Cur non tollis peccatum meum, et quare non aufers iniquitatem meam? ecce nunc in pulvere dormiam, et si mane me quæsieris, non subsistam.]
21و چرا گناهم رانمی آمرزی، و خطایم را دور نمی سازی؟ زیرا که الان در خاک خواهم خوابید، و مرا تفحص خواهی کرد و نخواهم بود.»
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.