Job 7
Louis Segond 1910Translation
Louis Segond 1910
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1Le sort de l’homme sur la terre est celui d’un soldat, Et ses jours sont ceux d’un mercenaire.
1«آیا برای انسان بر زمین مجاهده‌ای نیست؟ و روزهای وی مثل روزهای مزدور نی؟
2Comme l’esclave soupire après l’ombre, Comme l’ouvrier attend son salaire,
2مثل غلام که برای سایه اشتیاق دارد، و مزدوری که منتظر مزد خویش است،
3Ainsi j’ai pour partage des mois de douleur, J’ai pour mon lot des nuits de souffrance.
3همچنین ماههای بطالت نصیب من شده است، و شبهای مشقت برای من معین گشته.
4Je me couche, et je dis: Quand me lèverai-je? Quand finira la nuit? Et je suis rassasié d’agitations jusqu’au point du jour.
4چون می‌خوابم می‌گویم: کی برخیزم؟ و شب بگذرد و تا سپیده صبح ازپهلو به پهلو گردیدن خسته می‌شوم.
5Mon corps se couvre de vers et d’une croûte terreuse, Ma peau se crevasse et se dissout.
5جسدم ازکرمها و پاره های خاک ملبس است، و پوستم تراکیده و مقروح می‌شود.
6Mes jours sont plus rapides que la navette du tisserand, Ils s’évanouissent: plus d’espérance!
6روزهایم از ماکوی جولا تیزروتر است، و بدون امید تمام می‌شود.
7Souviens-toi que ma vie est un souffle! Mes yeux ne reverront pas le bonheur.
7به یاد آور که زندگی من باد است، و چشمانم دیگر نیکویی را نخواهد دید.
8L’œil qui me regarde ne me regardera plus; Ton œil me cherchera, et je ne serai plus.
8چشم کسی‌که مرامی بیند دیگر به من نخواهد نگریست، وچشمانت برای من نگاه خواهد کرد و نخواهم بود.
9Comme la nuée se dissipe et s’en va, Celui qui descend au séjour des morts ne remontera pas;
9مثل ابر که پراکنده شده، نابود می‌شود. همچنین کسی‌که به گور فرو می‌رود، برنمی آید.
10Il ne reviendra plus dans sa maison, Et le lieu qu’il habitait ne le connaîtra plus.
10به خانه خود دیگر نخواهد برگشت، و مکانش باز او را نخواهد شناخت.
11C’est pourquoi je ne retiendrai point ma bouche, Je parlerai dans l’angoisse de mon cœur, Je me plaindrai dans l’amertume de mon âme.
11پس من نیز دهان خود را نخواهم بست. از تنگی روح خود سخن می‌رانم، و از تلخی جانم شکایت خواهم کرد.
12Suis-je une mer, ou un monstre marin, Pour que tu établisses des gardes autour de moi?
12آیا من دریا هستم یا نهنگم که بر من کشیکچی قرار می‌دهی؟
13Quand je dis: Mon lit me soulagera, Ma couche calmera mes douleurs,
13چون گفتم که تخت خوابم مراتسلی خواهد داد و بسترم شکایت مرا رفع خواهد کرد،
14C’est alors que tu m’effraies par des songes, Que tu m’épouvantes par des visions.
14آنگاه مرا به خوابها ترسان گردانیدی، و به رویاها مرا هراسان ساختی.
15Ah! Je voudrais être étranglé! Je voudrais la mort plutôt que ces os!
15به حدی که جانم خفه شدن را اختیار کرد و مرگ رابیشتر از این استخوانهایم.
16Je les méprise!… je ne vivrai pas toujours… Laisse-moi, car ma vie n’est qu’un souffle.
16کاهیده می‌شوم ونمی خواهم تا به ابد زنده بمانم. مرا ترک کن زیراروزهایم نفسی است.
17Qu’est-ce que l’homme, pour que tu en fasses tant de cas, Pour que tu daignes prendre garde à lui,
17«انسان چیست که او را عزت بخشی، و دل خود را با او مشغول سازی؟
18Pour que tu le visites tous les matins, Pour que tu l’éprouves à tous les instants?
18و هر بامداد از اوتفقد نمایی و هرلحظه او را بیازمایی؟
19Quand cesseras-tu d’avoir le regard sur moi? Quand me laisseras-tu le temps d’avaler ma salive?
19تا به کی چشم خود را از من برنمی گردانی؟ مرا واگذار تاآب دهان خود را فرو برم.
20Si j’ai péché, qu’ai-je pu te faire, gardien des hommes? Pourquoi me mettre en butte à tes traits? Pourquoi me rendre à charge à moi-même?
20من گناه کردم، اما با تو‌ای پاسبان بنی آدم چه کنم؟ برای چه مرا به جهت خود هدف ساخته‌ای، به حدی که برای خود بار سنگین شده‌ام؟
21Que ne pardonnes-tu mon péché, Et que n’oublies-tu mon iniquité? Car je vais me coucher dans la poussière; Tu me chercheras, et je ne serai plus.
21و چرا گناهم رانمی آمرزی، و خطایم را دور نمی سازی؟ زیرا که الان در خاک خواهم خوابید، و مرا تفحص خواهی کرد و نخواهم بود.»
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.