Job 7
World English BibleTranslation
World English Bible
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1“Isn’t a man forced to labor on earth? Aren’t his days like the days of a hired hand?
1«آیا برای انسان بر زمین مجاهده‌ای نیست؟ و روزهای وی مثل روزهای مزدور نی؟
2As a servant who earnestly desires the shadow, as a hireling who looks for his wages,
2مثل غلام که برای سایه اشتیاق دارد، و مزدوری که منتظر مزد خویش است،
3so I am made to possess months of misery, wearisome nights are appointed to me.
3همچنین ماههای بطالت نصیب من شده است، و شبهای مشقت برای من معین گشته.
4When I lie down, I say, ‘When will I arise, and the night be gone?’ I toss and turn until the dawning of the day.
4چون می‌خوابم می‌گویم: کی برخیزم؟ و شب بگذرد و تا سپیده صبح ازپهلو به پهلو گردیدن خسته می‌شوم.
5My flesh is clothed with worms and clods of dust. My skin closes up, and breaks out afresh.
5جسدم ازکرمها و پاره های خاک ملبس است، و پوستم تراکیده و مقروح می‌شود.
6My days are swifter than a weaver’s shuttle, and are spent without hope.
6روزهایم از ماکوی جولا تیزروتر است، و بدون امید تمام می‌شود.
7Oh remember that my life is a breath. My eye will no more see good.
7به یاد آور که زندگی من باد است، و چشمانم دیگر نیکویی را نخواهد دید.
8The eye of him who sees me will see me no more. Your eyes will be on me, but I will not be.
8چشم کسی‌که مرامی بیند دیگر به من نخواهد نگریست، وچشمانت برای من نگاه خواهد کرد و نخواهم بود.
9As the cloud is consumed and vanishes away, so he who goes down to Sheol will come up no more.
9مثل ابر که پراکنده شده، نابود می‌شود. همچنین کسی‌که به گور فرو می‌رود، برنمی آید.
10He will return no more to his house, neither will his place know him any more.
10به خانه خود دیگر نخواهد برگشت، و مکانش باز او را نخواهد شناخت.
11“Therefore I will not keep silent. I will speak in the anguish of my spirit. I will complain in the bitterness of my soul.
11پس من نیز دهان خود را نخواهم بست. از تنگی روح خود سخن می‌رانم، و از تلخی جانم شکایت خواهم کرد.
12Am I a sea, or a sea monster, that you put a guard over me?
12آیا من دریا هستم یا نهنگم که بر من کشیکچی قرار می‌دهی؟
13When I say, ‘My bed will comfort me. My couch will ease my complaint,’
13چون گفتم که تخت خوابم مراتسلی خواهد داد و بسترم شکایت مرا رفع خواهد کرد،
14then you scare me with dreams and terrify me through visions,
14آنگاه مرا به خوابها ترسان گردانیدی، و به رویاها مرا هراسان ساختی.
15so that my soul chooses strangling, death rather than my bones.
15به حدی که جانم خفه شدن را اختیار کرد و مرگ رابیشتر از این استخوانهایم.
16I loathe my life. I don’t want to live forever. Leave me alone, for my days are but a breath.
16کاهیده می‌شوم ونمی خواهم تا به ابد زنده بمانم. مرا ترک کن زیراروزهایم نفسی است.
17What is man, that you should magnify him, that you should set your mind on him,
17«انسان چیست که او را عزت بخشی، و دل خود را با او مشغول سازی؟
18that you should visit him every morning, and test him every moment?
18و هر بامداد از اوتفقد نمایی و هرلحظه او را بیازمایی؟
19How long will you not look away from me, nor leave me alone until I swallow down my spittle?
19تا به کی چشم خود را از من برنمی گردانی؟ مرا واگذار تاآب دهان خود را فرو برم.
20If I have sinned, what do I do to you, you watcher of men? Why have you set me as a mark for you, so that I am a burden to myself?
20من گناه کردم، اما با تو‌ای پاسبان بنی آدم چه کنم؟ برای چه مرا به جهت خود هدف ساخته‌ای، به حدی که برای خود بار سنگین شده‌ام؟
21Why do you not pardon my disobedience, and take away my iniquity? For now will I lie down in the dust. You will seek me diligently, but I will not be.”
21و چرا گناهم رانمی آمرزی، و خطایم را دور نمی سازی؟ زیرا که الان در خاک خواهم خوابید، و مرا تفحص خواهی کرد و نخواهم بود.»
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.