Јов 7
Daničić–Karadžić Bible (1868), CyrillicTranslation
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1Није ли човек на војсци на земљи? А дани његови нису ли као дани надничарски?
1«آیا برای انسان بر زمین مجاهده‌ای نیست؟ و روزهای وی مثل روزهای مزدور نی؟
2Као што слуга уздише за сеном и као што надничар чека да сврши,
2مثل غلام که برای سایه اشتیاق دارد، و مزدوری که منتظر مزد خویش است،
3Тако су мени дати у наследство месеци залудни и ноћи мучне одређене ми.
3همچنین ماههای بطالت نصیب من شده است، و شبهای مشقت برای من معین گشته.
4Кад легнем, говорим: Кад ћу устати? И кад ће проћи ноћ? И ситим се преврћући се до сванућа.
4چون می‌خوابم می‌گویم: کی برخیزم؟ و شب بگذرد و تا سپیده صبح ازپهلو به پهلو گردیدن خسته می‌شوم.
5Тело је моје обучено у црве и у груде земљане, кожа моја пуца и рашчиња се.
5جسدم ازکرمها و پاره های خاک ملبس است، و پوستم تراکیده و مقروح می‌شود.
6Дани моји бржи бише од чунка, и прођоше без надања.
6روزهایم از ماکوی جولا تیزروتر است، و بدون امید تمام می‌شود.
7Опомени се да је мој живот ветар, да око моје неће више видети добра,
7به یاد آور که زندگی من باد است، و چشمانم دیگر نیکویی را نخواهد دید.
8Нити ће ме видети око које ме је виђало; и твоје очи кад погледају на ме, мене неће бити.
8چشم کسی‌که مرامی بیند دیگر به من نخواهد نگریست، وچشمانت برای من نگاه خواهد کرد و نخواهم بود.
9Као што се облак разилази и нестаје га, тако ко сиђе у гроб, неће изаћи,
9مثل ابر که پراکنده شده، نابود می‌شود. همچنین کسی‌که به گور فرو می‌رود، برنمی آید.
10Неће се више вратити кући својој, нити ће га више познати место његово.
10به خانه خود دیگر نخواهد برگشت، و مکانش باز او را نخواهد شناخت.
11Зато ја нећу бранити устима својим, говорићу у тузи духа свог, нарицати у јаду душе своје.
11پس من نیز دهان خود را نخواهم بست. از تنگی روح خود سخن می‌رانم، و از تلخی جانم شکایت خواهم کرد.
12Еда ли сам море или кит, те си наместио стражу око мене?
12آیا من دریا هستم یا نهنگم که بر من کشیکچی قرار می‌دهی؟
13Кад кажем: Потешиће ме одар мој, постеља ће ми моја олакшати тужњаву,
13چون گفتم که تخت خوابم مراتسلی خواهد داد و بسترم شکایت مرا رفع خواهد کرد،
14Тада ме страшиш снима и препадаш ме утварама,
14آنگاه مرا به خوابها ترسان گردانیدی، و به رویاها مرا هراسان ساختی.
15Те душа моја воли бити удављена, воли смрт него кости моје.
15به حدی که جانم خفه شدن را اختیار کرد و مرگ رابیشتر از این استخوانهایم.
16Додијало ми је; нећу до века живети; прођи ме се; јер су дани моји таштина.
16کاهیده می‌شوم ونمی خواهم تا به ابد زنده بمانم. مرا ترک کن زیراروزهایم نفسی است.
17Шта је човек да га много цениш и да мариш за њ?
17«انسان چیست که او را عزت بخشی، و دل خود را با او مشغول سازی؟
18Да га походиш свако јутро, и сваки час кушаш га?
18و هر بامداد از اوتفقد نمایی و هرلحظه او را بیازمایی؟
19Кад ћеш се одвратити од мене и пустити ме да прогутам пљуванку своју?
19تا به کی چشم خود را از من برنمی گردانی؟ مرا واگذار تاآب دهان خود را فرو برم.
20Згрешио сам; шта ћу Ти чинити, о чувару људски? Зашто си ме метнуо себи за белегу, те сам себи на тегобу?
20من گناه کردم، اما با تو‌ای پاسبان بنی آدم چه کنم؟ برای چه مرا به جهت خود هدف ساخته‌ای، به حدی که برای خود بار سنگین شده‌ام؟
21Зашто ми не опростиш грех мој и не уклониш моје безакоње? Јер ћу сад лећи у прах, и кад ме потражиш, мене неће бити.
21و چرا گناهم رانمی آمرزی، و خطایم را دور نمی سازی؟ زیرا که الان در خاک خواهم خوابید، و مرا تفحص خواهی کرد و نخواهم بود.»
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.