Јов 31
Daničić–Karadžić Bible (1868), CyrillicTranslation
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1Веру учиних са очима својим, па како бих погледао на девојку?
1«با چشمان خود عهد بسته‌ام، پس چگونه بر دوشیزه‌ای نظر افکنم؟
2Јер какав је део од Бога одозго? И какво наследство од Свемогућег с висине?
2زیراقسمت خدا از اعلی چیست؟ و نصیب قادرمطلق، از اعلی علیین؟
3Није ли погибао неваљалом и чудо онима који чине безакоње?
3آیا آن برای شریران هلاکت نیست؟ و به جهت عاملان بدی مصیبت نی؟
4Не виде ли Он путеве моје, и све кораке моје не броји ли?
4آیا او راههای مرا نمی بیند؟ و جمیع قدمهایم را نمی شمارد؟
5Ако ходих с лажју или ако похита нога моја на превару,
5اگر با دروغ راه می‌رفتم یا پایهایم با فریب می‌شتابید،
6Нека ме измери на мерилима правим, и нека Бог позна доброту моју.
6مرا به میزان عدالت بسنجد، تا خدا کاملیت مرا بداند.
7Ако су кораци моји зашли с пута, и ако је за очима мојим пошло срце моје, и за руке моје прионуло шта год,
7اگرقدمهایم از طریق آواره گردیده، و قلبم در‌پی چشمانم رفته، و لکه‌ای به‌دستهایم چسبیده باشد،
8Нека ја сејем а други једе, и нека се искорене изданци моји.
8پس من کشت کنم و دیگری بخورد، ومحصول من از ریشه‌کنده شود.
9Ако се занело срце моје за којом женом, и ако сам вребао на вратима ближњег свог,
9اگر قلبم به زنی فریفته شده، یا نزد در همسایه خود در کمین نشسته باشم،
10Нека другом меље жена моја, и нека се други над њом повијају.
10پس زن من برای شخصی دیگرآسیا کند، و دیگران بر او خم شوند.
11Јер је то грдило и безакоње за судије.
11زیرا که آن قباحت می‌بود و تقصیری سزاوار حکم داوران.
12Јер би то био огањ који би прождирао до уништења, и сву би моју летину искоренио.
12چونکه این آتشی می‌بود که تا ابدون می‌سوزانید، و تمامی محصول مرا از ریشه می‌کند.
13Ако нисам хтео доћи на суд са слугом својим или са слушкињом својом, кад би се тужили на мене;
13اگر دعوی بنده و کنیز خود را ردمی کردم، هنگامی که بر من مدعی می‌شدند.
14Јер шта бих чинио кад би се Бог подигао, и кад би потражио, шта бих Му одговорио?
14پس چون خدا به ضد من برخیزد چه خواهم کرد؟ و هنگامی که تفتیش نماید به او چه جواب خواهم داد؟
15Који је мене створио у утроби, није ли створио и њега? Није ли нас Он исти саздао у материци?
15آیا آن کس که مرا در رحم آفریداو را نیز نیافرید؟ و آیا کس واحد، ما را در رحم نسرشت؟
16Ако сам одбио сиромасима жељу њихову, и очи удовици замутио,
16«اگر مراد مسکینان را از ایشان منع نموده باشم، و چشمان بیوه‌زنان را تار گردانیده،
17И ако сам залогај свој сам јео, а није га јела и сирота,
17اگرلقمه خود را به تنهایی خورده باشم، و یتیم از آن تناول ننموده،
18Јер је од младости моје расла са мном као код оца, и од утробе матере своје водао сам је;
18و حال آنکه او از جوانیم با من مثل پدر پرورش می‌یافت، و از بطن مادرم بیوه‌زن را رهبری می‌نمودم.
19Ако сам гледао кога где гине немајући хаљине, и сиромаха где се нема чиме покрити,
19اگر کسی را از برهنگی هلاک دیده باشم، و مسکین را بدون پوشش،
20Ако ме нису благосиљала бедра његова што се руном оваца мојих утоплио,
20اگر کمرهای او مرا برکت نداده باشد، و از پشم گوسفندان من گرم نشده،
21Ако сам измахнуо руком на сироту, кад видех на вратима помоћ своју,
21اگر دست خود را بر یتیم بلند کرده باشم، هنگامی که اعانت خود را دردروازه می‌دیدم،
22Нека ми испадне раме из плећа, и рука моја нека се откине из зглоба.
22پس بازوی من از کتفم بیفتد، و ساعدم از قلم آن شکسته شود.
23Јер сам се бојао погибли од Бога, ког величанству не бих одолео.
23زیرا که هلاکت از خدا برای من ترس می‌بود و به‌سبب کبریایی او توانایی نداشتم.
24Ако сам полагао на злато надање своје, или чистом злату говорио: Узданицо моја!
24اگر طلا را امیدخود می‌ساختم و به زر خالص می‌گفتم تو اعتمادمن هستی،
25Ако сам се веселио што ми је имање велико и што много стиче рука моја,
25اگر از فراوانی دولت خویش شادی می‌نمودم، و از اینکه دست من بسیار کسب نموده بود،
26Ако сам гледао на сунце, кад сјаје, и на месец кад поносито ходи,
26اگر چون آفتاب می‌تابید بر آن نظرمی کردم و بر ماه، هنگامی که با درخشندگی سیرمی کرد.
27И срце се моје потајно преварило и руку моју пољубила уста моја,
27و دل من خفیه فریفته می‌شد و دهانم دستم را می‌بوسید.
28И то би било безакоње за судије, јер бих се одрекао Бога озго;
28این نیز گناهی مستوجب قصاص می‌بود زیرا خدای متعال را منکرمی شدم.
29Ако сам се радовао несрећи ненавидника свог, и ако сам заиграо када га је зло задесило,
29اگر از مصیبت دشمن خود شادی می‌کردم یا حینی که بلا به او عارض می‌شد وجدمی نمودم،
30Јер не дадох језику свом да греши тражећи душу његову с проклињањем;
30و حال آنکه زبان خود را از گناه ورزیدن بازداشته، بر جان او لعنت را سوال ننمودم.
31Ако не говораху домашњи моји: Ко би нам дао месо његово? Не можемо се ни најести;
31اگر اهل خیمه من نمی گفتند: کیست که از گوشت او سیر نشده باشد،
32Странац није ноћивао напољу; врата своја отварао сам путнику;
32غریب درکوچه شب را به‌سر نمی برد و در خود را به روی مسافر می‌گشودم.
33Ако сам, као што чине људи, тајио преступе своје и крио своје безакоње у својим недрима,
33اگر مثل آدم، تقصیر خود رامی پوشانیدم و عصیان خویش را در سینه خودمخفی می‌ساختم،
34Ако сам и могао плашити велико мноштво, ипак од најмањег у дому беше ме страх; зато ћутах и не одлажах од врата.
34از این جهت که از انبوه کثیرمی ترسیدم و اهانت قبایل مرا هراسان می‌ساخت، پس ساکت مانده، از در خود بیرون نمی رفتم.
35О да бих имао кога да ме саслуша! Гле, жеља је моја да ми Свемогући одговори и супарник мој да ми напише књигу.
35کاش کسی بود که مرا می‌شنید، اینک امضای من حاضر است. پس قادر مطلق مرا جواب دهد. و اینک کتابتی که مدعی من نوشته است.
36Носио бих је на рамену свом, везао бих је себи као венац,
36یقین که آن را بر دوش خود برمی داشتم و مثل تاج برخود می‌بستم.
37Број корака својих казао бих Му, као кнез приступио бих к Њему.
37شماره قدمهای خود را برای اوبیان می‌کردم و مثل امیری به او تقرب می‌جستم.
38Ако је на ме викала моја земља, и бразде њене плакале,
38اگر زمین من بر من فریاد می‌کرد و مرزهایش با هم گریه می‌کردند،
39Ако сам јео род њен без новаца и досађивао души господара њених,
39اگر محصولاتش را بدون قیمت می‌خوردم و جان مالکانش را تلف می‌نمودم،
40Место пшенице нека ми рађа трње, и место јечма кукољ. Свршише се речи Јовове.
40پس خارها به عوض گندم وکرکاس به عوض جو بروید.» سخنان ایوب تمام شد.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.