Joba 31
Baibal Olcim (Matupi Chin)Translation
Baibal Olcim (Matupi Chin)
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1Paipi te ka mik neh ka saii dongah me tlam lae oila te ka yakming eh?
1«با چشمان خود عهد بسته‌ام، پس چگونه بر دوشیزه‌ای نظر افکنم؟
2A so lamkah Pathen khoyo neh hmuensang lamkah Tlungthang rho te menim?
2زیراقسمت خدا از اعلی چیست؟ و نصیب قادرمطلق، از اعلی علیین؟
3Boethae ham rhainah neh boethae aka saii ham yoethaenah moenih a?
3آیا آن برای شریران هلاکت نیست؟ و به جهت عاملان بدی مصیبت نی؟
4Amah loh ka longpuei a hmuh tih ka khokan boeih he a tae moenih a?
4آیا او راههای مرا نمی بیند؟ و جمیع قدمهایم را نمی شمارد؟
5A poeyoek taengah ka pongpa tih ka kho loh a hlangthai palat taengla a tawn uh atah,
5اگر با دروغ راه می‌رفتم یا پایهایم با فریب می‌شتابید،
6Duengnah cooi dongah kai n'khiing saeh lamtah Pathen loh ka muelhtuetnah ming saeh.
6مرا به میزان عدالت بسنجد، تا خدا کاملیت مرا بداند.
7Longpuei lamloh ka khokan a buung atah, ka mik hnukah ka lungbuei cet tih ka kut dongah a lolhmaih a kap atah,
7اگرقدمهایم از طریق آواره گردیده، و قلبم در‌پی چشمانم رفته، و لکه‌ای به‌دستهایم چسبیده باشد،
8ka soem vaengah a tloe loh ca saeh lamtah ka cadil rhoek te ha uh saeh.
8پس من کشت کنم و دیگری بخورد، ومحصول من از ریشه‌کنده شود.
9Huta loh ka lungbuei a hlae tih ka hui kah thohka ah ka rhongngol atah,
9اگر قلبم به زنی فریفته شده، یا نزد در همسایه خود در کمین نشسته باشم،
10Ka yuu loh a tloe la kuelh saeh lamtah a taengah hlang tloe bakop mai saeh.
10پس زن من برای شخصی دیگرآسیا کند، و دیگران بر او خم شوند.
11Te dongah te khonuen rhamtat neh te te thaesainah rhokhan ni.
11زیرا که آن قباحت می‌بود و تقصیری سزاوار حکم داوران.
12Te hmai loh Abaddon duela a hlawp tih ka cangvuei te boeih ha.
12چونکه این آتشی می‌بود که تا ابدون می‌سوزانید، و تمامی محصول مرا از ریشه می‌کند.
13Ka salpa neh ka salnu loh kai taengah a tuituk vaengah tiktamnah ka hnawt atah,
13اگر دعوی بنده و کنیز خود را ردمی کردم، هنگامی که بر من مدعی می‌شدند.
14Pathen a thoh vaengah balae ka saii vetih n'hip vaengah amah te metlam ol ka mael eh?
14پس چون خدا به ضد من برخیزد چه خواهم کرد؟ و هنگامی که تفتیش نماید به او چه جواب خواهم داد؟
15Bungko khuiah kai aka saii loh anih a saii moenih a? Kaimih he bung khuiah pakhat la n'cuen sak.
15آیا آن کس که مرا در رحم آفریداو را نیز نیافرید؟ و آیا کس واحد، ما را در رحم نسرشت؟
16tattloel kah kongaih te ka hloh pah tih nuhmai mik te ka khah sak koinih,
16«اگر مراد مسکینان را از ایشان منع نموده باشم، و چشمان بیوه‌زنان را تار گردانیده،
17Kamah buhkam te kamah bueng loh ka caak tih cadah loh ca pawt koinih,
17اگرلقمه خود را به تنهایی خورده باشم، و یتیم از آن تناول ننموده،
18Ka camoe lamloh napa bangla ka taengah pantai tih nuhmai khaw a nu bung lamloh ka mawt.
18و حال آنکه او از جوانیم با من مثل پدر پرورش می‌یافت، و از بطن مادرم بیوه‌زن را رهبری می‌نمودم.
19Pueinak mueh tih himbai tling la aka milh khodaeng te ka hmuh mai tih,
19اگر کسی را از برهنگی هلاک دیده باشم، و مسکین را بدون پوشش،
20A pumpu, a pumpu ah kai n'uem uh vaengah ka tu mul neh ka hlung pawt mai koinih,
20اگر کمرهای او مرا برکت نداده باشد، و از پشم گوسفندان من گرم نشده،
21Vongka ah kai bomkung te ka hmuh vaengah ka kut he cadah soah ka ka thueng atah,
21اگر دست خود را بر یتیم بلند کرده باشم، هنگامی که اعانت خود را دردروازه می‌دیدم،
22ka laengpang he a hnuk lamloh rhul saeh lamtah ka ban a cung dong lamloh tlawt mai saeh.
22پس بازوی من از کتفم بیفتد، و ساعدم از قلم آن شکسته شود.
23Pathen taengkah rhainah te kai ham ka birhihnah la a om dongah a boeimangnah te ka noeng moenih.
23زیرا که هلاکت از خدا برای من ترس می‌بود و به‌سبب کبریایی او توانایی نداشتم.
24Sui te ka uepnah la ka khueh tih sui cilh te ka pangtungnah la ka thui koinih,
24اگر طلا را امیدخود می‌ساختم و به زر خالص می‌گفتم تو اعتمادمن هستی،
25Ka thadueng len tih ka kut loh a khuet la a hmuh dongah ka kokhahnah atah,
25اگر از فراوانی دولت خویش شادی می‌نمودم، و از اینکه دست من بسیار کسب نموده بود،
26Vangnah dongah a thangthen tih hla vang a thoeih te ka hmuh vaengah,
26اگر چون آفتاب می‌تابید بر آن نظرمی کردم و بر ماه، هنگامی که با درخشندگی سیرمی کرد.
27ka lungbuei he yinhnuk ah hloih tih ka kut loh ka ka te mok koinih.
27و دل من خفیه فریفته می‌شد و دهانم دستم را می‌بوسید.
28He khaw a so kah Pathen taengah ka basa la om vetih thaesainah lai la om ni.
28این نیز گناهی مستوجب قصاص می‌بود زیرا خدای متعال را منکرمی شدم.
29Ka lunguet kah yoethaenah dongah ka kohoe tih yoethae loh anih taengla a thoeng te ka haenghang puei atah,
29اگر از مصیبت دشمن خود شادی می‌کردم یا حینی که بلا به او عارض می‌شد وجدمی نمودم،
30A hinglu te thaephoeinah neh hoe hamla ka ka he laihmu la ka khueh aih moenih.
30و حال آنکه زبان خود را از گناه ورزیدن بازداشته، بر جان او لعنت را سوال ننمودم.
31Ka dap kah hlang rhoek loh, “U long nim a maeh te a cung pawt la a paek eh?” a ti uh moenih a?
31اگر اهل خیمه من نمی گفتند: کیست که از گوشت او سیر نشده باشد،
32Ka thohkhaih kah yinlai te caehlong ka ong pah tih vongvoel ah a rhaeh moenih.
32غریب درکوچه شب را به‌سر نمی برد و در خود را به روی مسافر می‌گشودم.
33Hlang bangla ka boekoeknah ka dah tih, kai kathaesainah he ka thindang ah ka det mai akhaw,
33اگر مثل آدم، تقصیر خود رامی پوشانیدم و عصیان خویش را در سینه خودمخفی می‌ساختم،
34hlangping te yet taengah ka sarhing tih huiko kah nueihbu loh kai n'rhihyawp sak. Te dongah ka kuemsuem tih thohka la ka moe pawh.
34از این جهت که از انبوه کثیرمی ترسیدم و اهانت قبایل مرا هراسان می‌ساخت، پس ساکت مانده، از در خود بیرون نمی رفتم.
35Kai taengkah aka hnatun la kamah taengah u long nim m'paek lah mako? Ka kutha he Tlungthang loh kai n'doo saeh lamtah ka tuituknah he hlang loh cabu la daek saeh.
35کاش کسی بود که مرا می‌شنید، اینک امضای من حاضر است. پس قادر مطلق مرا جواب دهد. و اینک کتابتی که مدعی من نوشته است.
36Te te ka laengpang ah ka koh vetih te te ka soah rhuisam la ka laikoeinah het mahpawt nim?
36یقین که آن را بر دوش خود برمی داشتم و مثل تاج برخود می‌بستم.
37Ka khokan tarhing la a taengah ka puen lah vetih anih te rhaengsang bangla ka paan lah mako.
37شماره قدمهای خود را برای اوبیان می‌کردم و مثل امیری به او تقرب می‌جستم.
38Ka khohmuen loh kai m'pang thil tih a kong te rhenten rhap koinih,
38اگر زمین من بر من فریاد می‌کرد و مرزهایش با هم گریه می‌کردند،
39A thadueng te tangka mueh la ka caak tih a kungmah kah hinglu ka yawn sak atah,
39اگر محصولاتش را بدون قیمت می‌خوردم و جان مالکانش را تلف می‌نمودم،
40Cang yueng la mutlo hling, cangtun yueng la saeldol khaw poe saeh,” a ti. Job kah ol bawt coeng.
40پس خارها به عوض گندم وکرکاس به عوض جو بروید.» سخنان ایوب تمام شد.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.