Job 31
Louis Segond 1910Translation
Louis Segond 1910
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1J’avais fait un pacte avec mes yeux, Et je n’aurais pas arrêté mes regards sur une vierge.
1«با چشمان خود عهد بسته‌ام، پس چگونه بر دوشیزه‌ای نظر افکنم؟
2Quelle part Dieu m’eût-il réservée d’en haut? Quel héritage le Tout-Puissant m’eût-il envoyé des cieux?
2زیراقسمت خدا از اعلی چیست؟ و نصیب قادرمطلق، از اعلی علیین؟
3La ruine n’est-elle pas pour le méchant, Et le malheur pour ceux qui commettent l’iniquité?
3آیا آن برای شریران هلاکت نیست؟ و به جهت عاملان بدی مصیبت نی؟
4Dieu n’a-t-il pas connu mes voies? N’a-t-il pas compté tous mes pas?
4آیا او راههای مرا نمی بیند؟ و جمیع قدمهایم را نمی شمارد؟
5Si j’ai marché dans le mensonge, Si mon pied a couru vers la fraude,
5اگر با دروغ راه می‌رفتم یا پایهایم با فریب می‌شتابید،
6Que Dieu me pèse dans des balances justes, Et il reconnaîtra mon intégrité!
6مرا به میزان عدالت بسنجد، تا خدا کاملیت مرا بداند.
7Si mon pas s’est détourné du droit chemin, Si mon cœur a suivi mes yeux, Si quelque souillure s’est attachée à mes mains,
7اگرقدمهایم از طریق آواره گردیده، و قلبم در‌پی چشمانم رفته، و لکه‌ای به‌دستهایم چسبیده باشد،
8Que je sème et qu’un autre moissonne, Et que mes rejetons soient déracinés!
8پس من کشت کنم و دیگری بخورد، ومحصول من از ریشه‌کنده شود.
9Si mon cœur a été séduit par une femme, Si j’ai fait le guet à la porte de mon prochain,
9اگر قلبم به زنی فریفته شده، یا نزد در همسایه خود در کمین نشسته باشم،
10Que ma femme tourne la meule pour un autre, Et que d’autres la déshonorent!
10پس زن من برای شخصی دیگرآسیا کند، و دیگران بر او خم شوند.
11Car c’est un crime, Un forfait que punissent les juges;
11زیرا که آن قباحت می‌بود و تقصیری سزاوار حکم داوران.
12C’est un feu qui dévore jusqu’à la ruine, Et qui aurait détruit toute ma richesse.
12چونکه این آتشی می‌بود که تا ابدون می‌سوزانید، و تمامی محصول مرا از ریشه می‌کند.
13Si j’ai méprisé le droit de mon serviteur ou de ma servante Lorsqu’ils étaient en contestation avec moi,
13اگر دعوی بنده و کنیز خود را ردمی کردم، هنگامی که بر من مدعی می‌شدند.
14Qu’ai-je à faire, quand Dieu se lève? Qu’ai-je à répondre, quand il châtie?
14پس چون خدا به ضد من برخیزد چه خواهم کرد؟ و هنگامی که تفتیش نماید به او چه جواب خواهم داد؟
15Celui qui m’a créé dans le ventre de ma mère ne l’a-t-il pas créé? Le même Dieu ne nous a-t-il pas formés dans le sein maternel?
15آیا آن کس که مرا در رحم آفریداو را نیز نیافرید؟ و آیا کس واحد، ما را در رحم نسرشت؟
16Si j’ai refusé aux pauvres ce qu’ils demandaient, Si j’ai fait languir les yeux de la veuve,
16«اگر مراد مسکینان را از ایشان منع نموده باشم، و چشمان بیوه‌زنان را تار گردانیده،
17Si j’ai mangé seul mon pain, Sans que l’orphelin en ait eu sa part,
17اگرلقمه خود را به تنهایی خورده باشم، و یتیم از آن تناول ننموده،
18Moi qui l’ai dès ma jeunesse élevé comme un père, Moi qui dès ma naissance ai soutenu la veuve;
18و حال آنکه او از جوانیم با من مثل پدر پرورش می‌یافت، و از بطن مادرم بیوه‌زن را رهبری می‌نمودم.
19Si j’ai vu le malheureux manquer de vêtements, L’indigent n’avoir point de couverture,
19اگر کسی را از برهنگی هلاک دیده باشم، و مسکین را بدون پوشش،
20Sans que ses reins m’aient béni, Sans qu’il ait été réchauffé par la toison de mes agneaux;
20اگر کمرهای او مرا برکت نداده باشد، و از پشم گوسفندان من گرم نشده،
21Si j’ai levé la main contre l’orphelin, Parce que je me sentais un appui dans les juges;
21اگر دست خود را بر یتیم بلند کرده باشم، هنگامی که اعانت خود را دردروازه می‌دیدم،
22Que mon épaule se détache de sa jointure, Que mon bras tombe et qu’il se brise!
22پس بازوی من از کتفم بیفتد، و ساعدم از قلم آن شکسته شود.
23Car les châtiments de Dieu m’épouvantent, Et je ne puis rien devant sa majesté.
23زیرا که هلاکت از خدا برای من ترس می‌بود و به‌سبب کبریایی او توانایی نداشتم.
24Si j’ai mis dans l’or ma confiance, Si j’ai dit à l’or: Tu es mon espoir;
24اگر طلا را امیدخود می‌ساختم و به زر خالص می‌گفتم تو اعتمادمن هستی،
25Si je me suis réjoui de la grandeur de mes biens, De la quantité des richesses que j’avais acquises;
25اگر از فراوانی دولت خویش شادی می‌نمودم، و از اینکه دست من بسیار کسب نموده بود،
26Si j’ai regardé le soleil quand il brillait, La lune quand elle s’avançait majestueuse,
26اگر چون آفتاب می‌تابید بر آن نظرمی کردم و بر ماه، هنگامی که با درخشندگی سیرمی کرد.
27Et si mon cœur s’est laissé séduire en secret, Si ma main s’est portée sur ma bouche;
27و دل من خفیه فریفته می‌شد و دهانم دستم را می‌بوسید.
28C’est encore un crime que doivent punir les juges, Et j’aurais renié le Dieu d’en haut!
28این نیز گناهی مستوجب قصاص می‌بود زیرا خدای متعال را منکرمی شدم.
29Si j’ai été joyeux du malheur de mon ennemi, Si j’ai sauté d’allégresse quand les revers l’ont atteint,
29اگر از مصیبت دشمن خود شادی می‌کردم یا حینی که بلا به او عارض می‌شد وجدمی نمودم،
30Moi qui n’ai pas permis à ma langue de pécher, De demander sa mort avec imprécation;
30و حال آنکه زبان خود را از گناه ورزیدن بازداشته، بر جان او لعنت را سوال ننمودم.
31Si les gens de ma tente ne disaient pas: Où est celui qui n’a pas été rassasié de sa viande?
31اگر اهل خیمه من نمی گفتند: کیست که از گوشت او سیر نشده باشد،
32Si l’étranger passait la nuit dehors, Si je n’ouvrais pas ma porte au voyageur;
32غریب درکوچه شب را به‌سر نمی برد و در خود را به روی مسافر می‌گشودم.
33Si, comme les hommes, j’ai caché mes transgressions, Et renfermé mes iniquités dans mon sein,
33اگر مثل آدم، تقصیر خود رامی پوشانیدم و عصیان خویش را در سینه خودمخفی می‌ساختم،
34Parce que j’avais peur de la multitude, Parce que je craignais le mépris des familles, Me tenant à l’écart et n’osant franchir ma porte…
34از این جهت که از انبوه کثیرمی ترسیدم و اهانت قبایل مرا هراسان می‌ساخت، پس ساکت مانده، از در خود بیرون نمی رفتم.
35Oh! Qui me fera trouver quelqu’un qui m’écoute? Voilà ma défense toute signée: Que le Tout-Puissant me réponde! Qui me donnera la plainte écrite par mon adversaire?
35کاش کسی بود که مرا می‌شنید، اینک امضای من حاضر است. پس قادر مطلق مرا جواب دهد. و اینک کتابتی که مدعی من نوشته است.
36Je porterai son écrit sur mon épaule, Je l’attacherai sur mon front comme une couronne;
36یقین که آن را بر دوش خود برمی داشتم و مثل تاج برخود می‌بستم.
37Je lui rendrai compte de tous mes pas, Je m’approcherai de lui comme un prince.
37شماره قدمهای خود را برای اوبیان می‌کردم و مثل امیری به او تقرب می‌جستم.
38Si ma terre crie contre moi, Et que ses sillons versent des larmes;
38اگر زمین من بر من فریاد می‌کرد و مرزهایش با هم گریه می‌کردند،
39Si j’en ai mangé le produit sans l’avoir payée, Et que j’aie attristé l’âme de ses anciens maîtres;
39اگر محصولاتش را بدون قیمت می‌خوردم و جان مالکانش را تلف می‌نمودم،
40Qu’il y croisse des épines au lieu de froment, Et de l’ivraie au lieu d’orge! Fin des paroles de Job.
40پس خارها به عوض گندم وکرکاس به عوض جو بروید.» سخنان ایوب تمام شد.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.