Job 17

Louis Segond 1910

Old Persian Version (ترجمه قدیم)

1Mon souffle se perd, Mes jours s’éteignent, Le sépulcre m’attend.

1«روح من تلف شده، و روزهایم تمام گردیده، و قبر برای من حاضر است.

2Je suis environné de moqueurs, Et mon œil doit contempler leurs insultes.

2به درستی که استهزاکنندگان نزد منند، و چشم من در منازعت ایشان دائم می‌ماند.

3Sois auprès de toi-même ma caution; Autrement, qui répondrait pour moi?

3الان گرو بده و به جهت من نزد خود ضامن باش. والا کیست که به من دست دهد؟

4Car tu as fermé leur cœur à l’intelligence; Aussi ne les laisseras-tu pas triompher.

4چونکه دل ایشان را از حکمت منع کرده‌ای، بنابراین ایشان را بلند نخواهی ساخت.

5On invite ses amis au partage du butin, Et l’on a des enfants dont les yeux se consument.

5کسی‌که دوستان خود را به تاراج تسلیم کند، چشمان فرزندانش تار خواهد شد.

6Il m’a rendu la fable des peuples, Et ma personne est un objet de mépris.

6مرا نزدامت‌ها مثل ساخته است، و مثل کسی‌که بر رویش آب دهان اندازند شده‌ام.

7Mon œil est obscurci par la douleur; Tous mes membres sont comme une ombre.

7چشم من از غصه کاهیده شده است، و تمامی اعضایم مثل سایه گردیده.

8Les hommes droits en sont stupéfaits, Et l’innocent se soulève contre l’impie.

8راستان به‌سبب این، حیران می‌مانند وصالحان خویشتن را بر ریاکاران برمی انگیزانند.

9Le juste néanmoins demeure ferme dans sa voie, Celui qui a les mains pures se fortifie de plus en plus.

9لیکن مرد عادل به طریق خود متمسک می‌شود، و کسی‌که دست پاک دارد، در قوت ترقی خواهدنمود.

10Mais vous tous, revenez à vos mêmes discours, Et je ne trouverai pas un sage parmi vous.

10«اما همه شما برگشته، الان بیایید و در میان شما حکیمی نخواهم یافت.

11Quoi! Mes jours sont passés, mes projets sont anéantis, Les projets qui remplissaient mon cœur…

11روزهای من گذشته، و قصدهای من و فکرهای دلم منقطع شده است.

12Et ils prétendent que la nuit c’est le jour, Que la lumière est proche quand les ténèbres sont là!

12شب را به روز تبدیل می‌کنند و باوجود تاریکی می‌گویند روشنایی نزدیک است.

13C’est le séjour des morts que j’attends pour demeure, C’est dans les ténèbres que je dresserai ma couche;

13وقتی که امید دارم هاویه خانه من می‌باشد، وبستر خود را در تاریکی می‌گسترانم،

14Je crie à la fosse: Tu es mon père! Et aux vers: Vous êtes ma mère et ma sœur!

14و به هلاکت می‌گویم تو پدر من هستی و به کرم که تومادر و خواهر من می‌باشی.

15Mon espérance, où donc est-elle? Mon espérance, qui peut la voir?

15پس امید من کجااست؟ و کیست که امید مرا خواهد دید؟

16Elle descendra vers les portes du séjour des morts, Quand nous irons ensemble reposer dans la poussière.

16تابندهای هاویه فرو می‌رود، هنگامی که با هم درخاک نزول (نماییم ).»

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.