Job 17

Reina-Valera 1909

Old Persian Version (ترجمه قدیم)

1MI ALIENTO está corrompido, acórtanse mis días, y me está aparejado el sepulcro.

1«روح من تلف شده، و روزهایم تمام گردیده، و قبر برای من حاضر است.

2No hay conmigo sino escarnecedores, en cuya acrimonia se detienen mis ojos.

2به درستی که استهزاکنندگان نزد منند، و چشم من در منازعت ایشان دائم می‌ماند.

3Pon ahora, dame fianza para litigar contigo: ¿quién tocará ahora mi mano?

3الان گرو بده و به جهت من نزد خود ضامن باش. والا کیست که به من دست دهد؟

4Porque á éstos has tú escondido su corazón de inteligencia: por tanto, no los ensalzarás.

4چونکه دل ایشان را از حکمت منع کرده‌ای، بنابراین ایشان را بلند نخواهی ساخت.

5El que denuncia lisonjas á sus prójimos, los ojos de sus hijos desfallezcan.

5کسی‌که دوستان خود را به تاراج تسلیم کند، چشمان فرزندانش تار خواهد شد.

6El me ha puesto por parábola de pueblos, y delante de ellos he sido como tamboril.

6مرا نزدامت‌ها مثل ساخته است، و مثل کسی‌که بر رویش آب دهان اندازند شده‌ام.

7Y mis ojos se oscurecieron de desabrimiento, y mis pensamientos todos son como sombra.

7چشم من از غصه کاهیده شده است، و تمامی اعضایم مثل سایه گردیده.

8Los rectos se maravillarán de esto, y el inocente se levantará contra el hipócrita.

8راستان به‌سبب این، حیران می‌مانند وصالحان خویشتن را بر ریاکاران برمی انگیزانند.

9No obstante, proseguirá el justo su camino, y el limpio de manos aumentará la fuerza.

9لیکن مرد عادل به طریق خود متمسک می‌شود، و کسی‌که دست پاک دارد، در قوت ترقی خواهدنمود.

10Mas volved todos vosotros, y venid ahora, que no hallaré entre vosotros sabio.

10«اما همه شما برگشته، الان بیایید و در میان شما حکیمی نخواهم یافت.

11Pasáronse mis días, fueron arrancados mis pensamientos, los designios de mi corazón.

11روزهای من گذشته، و قصدهای من و فکرهای دلم منقطع شده است.

12Pusieron la noche por día, y la luz se acorta delante de las tinieblas.

12شب را به روز تبدیل می‌کنند و باوجود تاریکی می‌گویند روشنایی نزدیک است.

13Si yo espero, el sepulcro es mi casa: haré mi cama en las tinieblas.

13وقتی که امید دارم هاویه خانه من می‌باشد، وبستر خود را در تاریکی می‌گسترانم،

14A la huesa tengo dicho: Mi padre eres tú; á los gusanos: Mi madre y mi hermana.

14و به هلاکت می‌گویم تو پدر من هستی و به کرم که تومادر و خواهر من می‌باشی.

15¿Dónde pues estará ahora mi esperanza? y mi esperanza ¿quién la verá?

15پس امید من کجااست؟ و کیست که امید مرا خواهد دید؟

16A los rincones de la huesa descenderán, y juntamente descansarán en el polvo.

16تابندهای هاویه فرو می‌رود، هنگامی که با هم درخاک نزول (نماییم ).»

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.