Job 17

Reina-Valera 1909

Londona Biblio (Esperanto, 1910)

1MI ALIENTO está corrompido, acórtanse mis días, y me está aparejado el sepulcro.

1Mia spirito senfortiĝis, miaj tagoj mallongiĝis, Tomboj estas antaŭ mi.

2No hay conmigo sino escarnecedores, en cuya acrimonia se detienen mis ojos.

2Mokado min ĉirkaŭas; En aflikto pro tio restas mia okulo.

3Pon ahora, dame fianza para litigar contigo: ¿quién tocará ahora mi mano?

3Estu Vi mem mia garantianto antaŭ Vi; Alie kiu donos la manon pro mi?

4Porque á éstos has tú escondido su corazón de inteligencia: por tanto, no los ensalzarás.

4Ĉar ilian koron Vi kovris kontraŭ prudento; Tial Vi ne donos al ili triumfon.

5El que denuncia lisonjas á sus prójimos, los ojos de sus hijos desfallezcan.

5Se iu fanfaronas antaŭ siaj amikoj pri sia parto, La okuloj de liaj infanoj konsumiĝos.

6El me ha puesto por parábola de pueblos, y delante de ellos he sido como tamboril.

6Li faris min proverbo por la popoloj; Kaj mi fariĝis homo, al kiu oni kraĉas en la vizaĝon.

7Y mis ojos se oscurecieron de desabrimiento, y mis pensamientos todos son como sombra.

7Mia okulo mallumiĝis de ĉagreno, Kaj ĉiuj miaj membroj fariĝis kiel ombro.

8Los rectos se maravillarán de esto, y el inocente se levantará contra el hipócrita.

8La justuloj eksentos teruron pro tio, Kaj la senkulpulo ekscitiĝos kontraŭ la hipokritulo.

9No obstante, proseguirá el justo su camino, y el limpio de manos aumentará la fuerza.

9Tamen la virtulo forte konservos sian vojon, Kaj la purmanulo pli firmiĝos.

10Mas volved todos vosotros, y venid ahora, que no hallaré entre vosotros sabio.

10Kaj kiom ajn vi ĉiuj revenos, Mi ne trovos inter vi saĝulon.

11Pasáronse mis días, fueron arrancados mis pensamientos, los designios de mi corazón.

11Miaj tagoj forpasis, pereis miaj intencoj, Kiujn havis mia koro.

12Pusieron la noche por día, y la luz se acorta delante de las tinieblas.

12La nokton ili volas fari tago, La lumon alproksimigi al la mallumo.

13Si yo espero, el sepulcro es mi casa: haré mi cama en las tinieblas.

13Se mi atendas, tamen Ŝeol estas mia domo, En la mallumo estas pretigita mia lito.

14A la huesa tengo dicho: Mi padre eres tú; á los gusanos: Mi madre y mi hermana.

14Al la kavo mi diras: Vi estas mia patro; La vermojn mi nomas mia patrino kaj mia fratino.

15¿Dónde pues estará ahora mi esperanza? y mi esperanza ¿quién la verá?

15Kion mi devas atendi? Kiu atentos mian esperon?

16A los rincones de la huesa descenderán, y juntamente descansarán en el polvo.

16En la profundon de Ŝeol ĝi malsupreniros, Ni ambaŭ kune kuŝos en la polvo.

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.