Job 30
Reina-Valera 1909Translation
Reina-Valera 1909
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1MAS ahora los más mozos de días que yo, se ríen de mí; cuyos padres yo desdeñara ponerlos con los perros de mi ganado.
1Sed nun ridas pri mi homoj pli junaj ol mi, Kies patrojn mi ne volus starigi kun la hundoj de miaj ŝafaroj;
2Porque ¿para qué yo habría menester la fuerza de sus manos, en los cuales había perecido con el tiempo?
2Kies forto de la manoj estis senbezona por mi, Kaj kiuj ne povis atingi maljunecon;
3Por causa de la pobreza y del hambre andaban solos; huían á la soledad, á lugar tenebroso, asolado y desierto.
3Kiuj pro malriĉeco kaj malsato solece kuris En la dezerton mizeran kaj senvivan;
4Que cogían malvas entre los arbustos, y raíces de enebro para calentarse.
4Kiuj elŝiras atriplon apud la arbetaĵoj, Kaj kies pano estas la radiko de genisto.
5Eran echados de entre las gentes , y todos les daban grita como al ladrón.
5El meze de la homoj oni elpelas ilin; Oni krias sur ilin, kiel sur ŝteliston;
6Habitaban en las barrancas de los arroyos, en las cavernas de la tierra, y en las rocas.
6En terfendoj ĉe la valoj ili loĝas, En truoj de la tero kaj de rokoj;
7Bramaban entre las matas, y se reunían debajo de las espinas.
7Inter la arbetaĵoj ili krias, Sub la kardoj ili kolektiĝas;
8Hijos de viles, y hombres sin nombre, más bajos que la misma tierra.
8Kiel infanoj de sentaŭguloj kaj sennomuloj, Ili estas elpelitaj el la lando.
9Y ahora yo soy su canción, y he sido hecho su refrán.
9Kaj nun mi fariĝis objekto de ilia mokokanto, Mi fariĝis por ili objekto de babilado.
10Abomínanme, aléjanse de mí, y aun de mi rostro no detuvieron su saliva.
10Ili abomenas min, malproksimiĝas de mi, Ne timas kraĉi sur mian vizaĝon.
11Porque Dios desató mi cuerda, y me afligió, por eso se desenfrenaron delante de mi rostro.
11Li malligis mian ŝnuron kaj turmentas min, Kaj ili forĵetis antaŭ mi la bridon.
12A la mano derecha se levantaron los jóvenes; empujaron mis pies, y sentaron contra mí las vías de su ruina.
12Dekstre buboj stariĝis, kaj puŝas miajn piedojn; Ili ebenigis kontraŭ mi siajn pereigajn vojojn;
13Mi senda desbarataron, aprovecháronse de mi quebrantamiento, contra los cuales no hubo ayudador.
13Ili disfosis mian vojon, facile pereigas min, Ne bezonante helpanton;
14Vinieron como por portillo ancho, revolviéronse á mi calamidad.
14Ili venas kiel tra larĝa breĉo, Ĵetas sin tumulte.
15Hanse revuelto turbaciones sobre mí; combatieron como viento mi alma, y mi salud pasó como nube.
15Teruroj turnis sin kontraŭ min, Forpelis mian majeston kiel vento; Kiel nubo foriris mia feliĉo.
16Y ahora mi alma está derramada en mí; días de aflicción me han aprehendido.
16Kaj nun elverŝiĝas mia animo; Kaptis min tagoj de mizero.
17De noche taladra sobre mí mis huesos, y mis pulsos no reposan.
17En la nokto miaj ostoj traboriĝas en mi, Kaj miaj mordetantoj ne dormas.
18Con la grande copia de materia mi vestidura está demudada; cíñeme como el cuello de mi túnica.
18Kun granda malfacileco demetiĝas mia vesto; Premas min la rando de mia ĉemizo.
19Derribóme en el lodo, y soy semejante al polvo y á la ceniza.
19Oni komparas min kun koto; Mi similiĝis al polvo kaj cindro.
20Clamo á ti, y no me oyes; preséntome, y no me atiendes.
20Mi krias al Vi, sed Vi ne respondas al mi; Mi staras, ke Vi atentu min.
21Haste tornado cruel para mí: con la fortaleza de tu mano me amenazas.
21Vi fariĝis kruelulo por mi; Per la forto de Via mano Vi montras al mi Vian malamon.
22Levantásteme, é hicísteme cabalgar sobre el viento, y disolviste mi sustancia.
22Vi levis min en la venton, Lasis min kaj neniigis min en la ventego.
23Porque yo conozco que me reduces á la muerte; y á la casa determinada á todo viviente.
23Mi scias, ke Vi transdonos min al la morto, En la kunvenejon de ĉio vivanta.
24Mas él no extenderá la mano contra el sepulcro; ¿clamarán los sepultados cuando él los quebrantare?
24Sed ĉu oni povas ne deziri eltiri manon, Kaj krii en sia malfeliĉo?
25¿No lloré yo al afligido? Y mi alma ¿no se entristeció sobre el menesteroso?
25Ĉu mi ne ploris pri tiu, kiu havis malfeliĉan tempon? Ĉu mia animo ne afliktiĝis pri malriĉulo?
26Cuando esperaba yo el bien, entonces vino el mal; y cuando esperaba luz, la oscuridad vino.
26Mi atendis bonon, sed venis malbono; Mi esperis lumon, sed venis mallumo.
27Mis entrañas hierven, y no reposan; días de aflicción me han sobrecogido.
27Miaj internaĵoj bolas kaj ne ĉesas; Atakis min tempo de mizero.
28Denegrido ando, y no por el sol: levantádome he en la congregación, y clamado.
28Mi estas nigra, sed ne de la suno; Mi leviĝas en la komunumo kaj krias.
29He venido á ser hermano de los dragones, y compañero de los buhos.
29Mi fariĝis frato al la ŝakaloj Kaj kamarado al la strutoj.
30Mi piel está denegrida sobre mí, y mis huesos se secaron con ardentía.
30Mia haŭto nigriĝis sur mi, Kaj miaj ostoj sekiĝis de varmego.
31Y hase tornado mi arpa en luto, y mi órgano en voz de lamentadores.
31Mia harpo fariĝis plendilo, Kaj mia fluto fariĝis voĉo de plorantoj.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.