Job 4
Reina-Valera 1909Translation
Reina-Valera 1909
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1Y RESPONDIÓ Eliphaz el Temanita, y dijo:
1Kaj ekparolis Elifaz, la Temanano, kaj diris:
2Si probáremos á hablarte, serte ha molesto; mas ¿quién podrá detener las palabras?
2Se oni provos diri al vi vorton, tio eble estos por vi turmenta? Sed kiu povas deteni sin de parolado?
3He aquí, tú enseñabas á muchos, y las manos flacas corroborabas;
3Jen vi multajn instruis, Kaj manojn senfortiĝintajn vi refortigis;
4Al que vacilaba, enderezaban tus palabras, y esforzabas las rodillas que decaían.
4Falantojn restarigis viaj vortoj, Kaj fleksiĝantajn genuojn vi fortigis;
5Mas ahora que el mal sobre ti ha venido, te es duro; y cuando ha llegado hasta ti, te turbas.
5Kaj nun, kiam tio trafis vin, vi perdis la forton; Ĝi ektuŝis vin, kaj vi ektimis.
6¿Es este tu temor, tu confianza, tu esperanza, y la perfección de tus caminos?
6Ĉu ne via timo antaŭ Dio estas via konsolo? Ĉu la virteco de viaj vojoj ne estas via espero?
7Recapacita ahora, ¿quién que fuera inocente se perdiera? y ¿en dónde los rectos fueron cortados?
7Rememoru do, ĉu pereis iu senkulpa? Kaj kie virtuloj estis ekstermitaj?
8Como yo he visto, los que aran iniquidad y siembran injuria, la siegan.
8Kiel mi vidis, tiuj, kiuj plugis pekojn kaj semis malbonagojn, Tiuj ilin rikoltas;
9Perecen por el aliento de Dios, y por el espíritu de su furor son consumidos.
9De la ekblovo de Dio ili pereas, Kaj de la ekspiro de Lia kolero ili malaperas.
10El bramido del león, y la voz del león, y los dientes de los leoncillos son quebrantados.
10La kriado de leono kaj la voĉo de leopardo silentiĝis, Kaj la dentoj de junaj leonoj rompiĝis;
11El león viejo perece por falta de presa, y los hijos del león son esparcidos.
11Leono pereis pro manko de manĝaĵo, Kaj idoj de leonino diskuris.
12El negocio también me era á mí oculto; mas mi oído ha percibido algo de ello.
12Kaj al mi kaŝe alvenis vorto, Kaj mia orelo kaptis parteton de ĝi.
13En imaginaciones de visiones nocturnas, cuando el sueño cae sobre los hombres,
13Dum meditado pri la vizioj de la nokto, Kiam profunda dormo falas sur la homojn,
14Sobrevínome un espanto y un temblor, que estremeció todos mis huesos:
14Atakis min teruro kaj tremo, Kaj ĉiuj miaj ostoj eksentis timon.
15Y un espíritu pasó por delante de mí, que hizo se erizara el pelo de mi carne.
15Kaj spirito traflugis antaŭ mi, Kaj la haroj sur mia korpo rigidiĝis.
16Paróse un fantasma delante de mis ojos, cuyo rostro yo no conocí, y quedo, oí que decía:
16Staris bildo antaŭ miaj okuloj, sed mi ne povis rekoni ĝian aspekton; Estis silento, kaj mi ekaŭdis voĉon, dirantan:
17¿Si será el hombre más justo que Dios? ¿si será el varón más limpio que el que lo hizo?
17Ĉu homo estas pli justa ol Dio? Ĉu viro estas pli pura ol lia Kreinto?
18He aquí que en sus siervos no confía, y notó necedad en sus ángeles;
18Vidu, al Siaj servantoj Li ne konfidas, Kaj Siajn anĝelojn Li trovas mallaŭdindaj:
19¡Cuánto más en los que habitan en casas de lodo, cuyo fundamento está en el polvo, y que serán quebrantados de la polilla!
19Des pli koncerne tiujn, Kiuj loĝas en argilaj dometoj, Fonditaj sur tero, Kaj kiujn formanĝas vermoj.
20De la mañana á la tarde son quebrantados, y se pierden para siempre, sin haber quien lo considere.
20De la mateno ĝis la vespero ili disfalas, Pereas por ĉiam, kaj neniu tion atentas.
21¿Su hermosura, no se pierde con ellos mismos? Mueren, y sin sabiduría.
21La fadeno de ilia vivo estas distranĉita; Ili mortas, kaj ne en saĝeco.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.