Job 14
Reina-Valera 1909Translation
Reina-Valera 1909
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1EL HOMBRE nacido de mujer, corto de días, y harto de sinsabores:
1Homo, naskita de virino, Havas mallongan vivon kaj abundon da afliktoj.
2Que sale como una flor y es cortado; y huye como la sombra, y no permanece.
2Kiel floro li elkreskas kaj velkas; Li forkuras kiel ombro kaj ne restas.
3¿Y sobre éste abres tus ojos, y me traes á juicio contigo?
3Kaj kontraŭ tia Vi malfermas Viajn okulojn, Kaj min Vi vokas al juĝo kun Vi!
4¿Quién hará limpio de inmundo? Nadie.
4Ĉu povas purulo deveni de malpurulo? Neniu.
5Ciertamente sus días están determinados, y el número de sus meses está cerca de ti: tú le pusiste términos, de los cuales no pasará.
5Se liaj tagoj estas difinitaj, la nombro de liaj monatoj estas ĉe Vi; Vi difinis lian limon, kiun li ne transpasos.
6Si tú lo dejares, él dejará de ser : entre tanto deseará, como el jornalero, su día.
6Deturnu do Vin de li, ke li estu trankvila, Ĝis venos lia tempo, kiun li sopiras kiel dungito.
7Porque si el árbol fuere cortado, aun queda de él esperanza; retoñecerá aún, y sus renuevos no faltarán.
7Arbo havas esperon, se ĝi estas dehakita, ke ĝi denove ŝanĝiĝos, Kaj ĝi ne ĉesos kreskigi branĉojn.
8Si se envejeciere en la tierra su raíz, y su tronco fuere muerto en el polvo,
8Se ĝia radiko maljuniĝis en la tero, Kaj ĝia trunko mortas en polvo,
9Al percibir el agua reverdecerá, y hará copa como planta.
9Tamen, eksentinte la odoron de akvo, ĝi denove verdiĝas, Kaj kreskas plue, kvazaŭ ĵus plantita.
10Mas el hombre morirá, y será cortado; y perecerá el hombre, ¿y dónde estará él?
10Sed homo mortas kaj malaperas; Kiam la homo finiĝis, kie li estas?
11Las aguas de la mar se fueron, y agotóse el río, secóse.
11Forfluas la akvo el lago, Kaj rivero elĉerpiĝas kaj elsekiĝas:
12Así el hombre yace, y no se tornará á levantar: hasta que no haya cielo no despertarán, ni se levantarán de su sueño.
12Tiel homo kuŝiĝas, kaj ne plu leviĝas; Tiel longe, kiel la ĉielo ekzistas, ili ne plu vekiĝos, Nek revigliĝos el sia dormado.
13¡Oh quién me diera que me escondieses en el sepulcro, que me encubrieras hasta apaciguarse tu ira, que me pusieses plazo, y de mí te acordaras!
13Ho, se Vi kaŝus min en Ŝeol, Se Vi kaŝus min ĝis la momento, kiam pasos Via kolero, Se Vi difinus por mi templimon kaj poste rememorus min!
14Si el hombre muriere, ¿ volverá á vivir? Todos los días de mi edad esperaré, hasta que venga mi mutación.
14Kiam homo mortas, ĉu li poste povas reviviĝi? Dum la tuta tempo de mia batalado mi atendus, Ĝi venos mia forŝanĝo.
15Aficionado á la obra de tus manos, llamarás, y yo te responderé.
15Vi vokus, kaj mi respondus al Vi; Vi ekdezirus la faritaĵon de Viaj manoj.
16Pues ahora me cuentas los pasos, y no das tregua á mi pecado.
16Nun Vi kalkulas miajn paŝojn; Ne konservu mian pekon;
17Tienes sellada en saco mi prevaricación, y coacervas mi iniquidad.
17Sigelu en paketo miajn malbonagojn, Kaj kovru mian kulpon.
18Y ciertamente el monte que cae se deshace, y las peñas son traspasadas de su lugar;
18Sed monto, kiu falas, malaperas; Kaj roko forŝoviĝas de sia loko;
19Las piedras son desgastadas con el agua impetuosa, que se lleva el polvo de la tierra: de tal manera haces tú perecer la esperanza del hombre.
19Ŝtonojn forlavas la akvo, Kaj ĝia disverŝiĝo fordronigas la polvon de la tero: Tiel Vi pereigas la esperon de homo.
20Para siempre serás más fuerte que él, y él se va; demudarás su rostro, y enviaráslo.
20Vi premas lin ĝis fino, kaj li foriras; Li ŝanĝas sian vizaĝon, kaj Vi forigas lin.
21Sus hijos serán honrados, y él no lo sabrá; ó serán humillados, y no entenderá de ellos.
21Se liaj infanoj estas honorataj, li tion ne scias; Se ili estas humiligataj, li tion ne rimarkas.
22Mas su carne sobre él se dolerá, y entristecerse ha en él su alma.
22Nur lia propra korpo lin doloras, Nur pri sia propra animo li suferas.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.