Job 14
Clementine Vulgate, 1598Translation
Clementine Vulgate, 1598
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1[Homo natus de muliere, brevi vivens tempore, repletur multis miseriis.
1Homo, naskita de virino, Havas mallongan vivon kaj abundon da afliktoj.
2Qui quasi flos egreditur et conteritur, et fugit velut umbra, et numquam in eodem statu permanet.
2Kiel floro li elkreskas kaj velkas; Li forkuras kiel ombro kaj ne restas.
3Et dignum ducis super hujuscemodi aperire oculos tuos, et adducere eum tecum in judicium?
3Kaj kontraŭ tia Vi malfermas Viajn okulojn, Kaj min Vi vokas al juĝo kun Vi!
4Quis potest facere mundum de immundo conceptum semine? nonne tu qui solus es?
4Ĉu povas purulo deveni de malpurulo? Neniu.
5Breves dies hominis sunt: numerus mensium ejus apud te est: constituisti terminos ejus, qui præteriri non poterunt.
5Se liaj tagoj estas difinitaj, la nombro de liaj monatoj estas ĉe Vi; Vi difinis lian limon, kiun li ne transpasos.
6Recede paululum ab eo, ut quiescat, donec optata veniat, sicut mercenarii, dies ejus.
6Deturnu do Vin de li, ke li estu trankvila, Ĝis venos lia tempo, kiun li sopiras kiel dungito.
7Lignum habet spem: si præcisum fuerit, rursum virescit, et rami ejus pullulant.
7Arbo havas esperon, se ĝi estas dehakita, ke ĝi denove ŝanĝiĝos, Kaj ĝi ne ĉesos kreskigi branĉojn.
8Si senuerit in terra radix ejus, et in pulvere emortuus fuerit truncus illius,
8Se ĝia radiko maljuniĝis en la tero, Kaj ĝia trunko mortas en polvo,
9ad odorem aquæ germinabit, et faciet comam, quasi cum primum plantatum est.
9Tamen, eksentinte la odoron de akvo, ĝi denove verdiĝas, Kaj kreskas plue, kvazaŭ ĵus plantita.
10Homo vero cum mortuus fuerit, et nudatus, atque consumptus, ubi, quæso, est?
10Sed homo mortas kaj malaperas; Kiam la homo finiĝis, kie li estas?
11Quomodo si recedant aquæ de mari, et fluvius vacuefactus arescat:
11Forfluas la akvo el lago, Kaj rivero elĉerpiĝas kaj elsekiĝas:
12sic homo, cum dormierit, non resurget: donec atteratur cælum, non evigilabit, nec consurget de somno suo.
12Tiel homo kuŝiĝas, kaj ne plu leviĝas; Tiel longe, kiel la ĉielo ekzistas, ili ne plu vekiĝos, Nek revigliĝos el sia dormado.
13Quis mihi hoc tribuat, ut in inferno protegas me, et abscondas me donec pertranseat furor tuus, et constituas mihi tempus in quo recorderis mei?
13Ho, se Vi kaŝus min en Ŝeol, Se Vi kaŝus min ĝis la momento, kiam pasos Via kolero, Se Vi difinus por mi templimon kaj poste rememorus min!
14Putasne mortuus homo rursum vivat? cunctis diebus quibus nunc milito, expecto donec veniat immutatio mea.
14Kiam homo mortas, ĉu li poste povas reviviĝi? Dum la tuta tempo de mia batalado mi atendus, Ĝi venos mia forŝanĝo.
15Vocabis me, et ego respondebo tibi: operi manuum tuarum porriges dexteram.
15Vi vokus, kaj mi respondus al Vi; Vi ekdezirus la faritaĵon de Viaj manoj.
16Tu quidem gressus meos dinumerasti: sed parce peccatis meis.
16Nun Vi kalkulas miajn paŝojn; Ne konservu mian pekon;
17Signasti quasi in sacculo delicta mea, sed curasti iniquitatem meam.
17Sigelu en paketo miajn malbonagojn, Kaj kovru mian kulpon.
18Mons cadens defluit, et saxum transfertur de loco suo:
18Sed monto, kiu falas, malaperas; Kaj roko forŝoviĝas de sia loko;
19lapides excavant aquæ, et alluvione paulatim terra consumitur: et hominem ergo similiter perdes.
19Ŝtonojn forlavas la akvo, Kaj ĝia disverŝiĝo fordronigas la polvon de la tero: Tiel Vi pereigas la esperon de homo.
20Roborasti eum paululum, ut in perpetuum transiret: immutabis faciem ejus, et emittes eum.
20Vi premas lin ĝis fino, kaj li foriras; Li ŝanĝas sian vizaĝon, kaj Vi forigas lin.
21Sive nobiles fuerint filii ejus, sive ignobiles, non intelliget.
21Se liaj infanoj estas honorataj, li tion ne scias; Se ili estas humiligataj, li tion ne rimarkas.
22Attamen caro ejus, dum vivet, dolebit, et anima illius super semetipso lugebit.]
22Nur lia propra korpo lin doloras, Nur pri sia propra animo li suferas.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.