Job 19
Clementine Vulgate, 1598Translation
Clementine Vulgate, 1598
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1Respondens autem Job, dixit:
1Ijob respondis kaj diris:
2[Usquequo affligitis animam meam, et atteritis me sermonibus?
2Ĝis kiam vi afliktados mian animon Kaj turmentados min per paroloj?
3En decies confunditis me, et non erubescitis opprimentes me.
3Jen jam dek fojojn vi malhonoras min; Vi ne hontas premi min.
4Nempe etsi ignoravi, mecum erit ignorantia mea.
4Se mi efektive eraris, Mia eraro restos ĉe mi.
5At vos contra me erigimini, et arguitis me opprobriis meis.
5Se efektive vi volas montri vin pli grandaj ol mi, Kaj vi riproĉas al mi hontindaĵon,
6Saltem nunc intelligite quia Deus non æquo judicio afflixerit me, et flagellis suis me cinxerit.
6Tiam sciu, ke Dio faris al mi maljustaĵon, Kaj ĉirkaŭis min per Sia reto.
7Ecce clamabo, vim patiens, et nemo audiet; vociferabor, et non est qui judicet.
7Jen mi krias pri maljusteco, sed mi ne ricevas respondon; Mi vokas, sed mi ne ricevas juĝon.
8Semitam meam circumsepsit, et transire non possum: et in calle meo tenebras posuit.
8Mian vojon Li baris, ke mi ne povas transiri, Kaj sur mian irejon Li metis mallumon.
9Spoliavit me gloria mea, et abstulit coronam de capite meo.
9Mian honoron Li detiris de mi, Kaj deprenis la kronon de mia kapo.
10Destruxit me undique, et pereo: et quasi evulsæ arbori abstulit spem meam.
10Li disbatis min ĉirkaŭe tiel, ke mi pereas; Mian esperon Li elŝiris kiel arbon.
11Iratus est contra me furor ejus, et sic me habuit quasi hostem suum.
11Ekflamis kontraŭ mi Lia kolero, Kaj Li rigardas min kiel Lian malamikon.
12Simul venerunt latrones ejus, et fecerunt sibi viam per me, et obsederunt in gyro tabernaculum meum.
12Kune venis Liaj taĉmentoj, kaj ebenigis kontraŭ mi sian vojon Kaj stariĝis sieĝe ĉirkaŭ mia tendo.
13Fratres meos longe fecit a me, et noti mei quasi alieni recesserunt a me.
13Miajn fratojn Li malproksimigis de mi, Kaj miaj konatoj forfremdiĝis de mi.
14Dereliquerunt me propinqui mei, et qui me noverant obliti sunt mei.
14Miaj parencoj fortiriĝis, Kaj miaj konantoj forgesis min.
15Inquilini domus meæ et ancillæ meæ sicut alienum habuerunt me, et quasi peregrinus fui in oculis eorum.
15La loĝantoj de mia domo kaj miaj servistinoj rigardas min kiel fremdulon; En iliaj okuloj mi fariĝis aligentulo.
16Servum meum vocavi, et non respondit: ore proprio deprecabar illum.
16Mian sklavon mi vokas, kaj li ne respondas; Per mia buŝo mi devas petegi lin.
17Halitum meum exhorruit uxor mea, et orabam filios uteri mei.
17Mia spiro fariĝis abomenata por mia edzino, Kaj mia petado por la filoj de mia ventro.
18Stulti quoque despiciebant me: et cum ab eis recessissem, detrahebant mihi.
18Eĉ la malgrandaj infanoj malestimas min; Kiam mi leviĝas, ili parolas kontraŭ mi.
19Abominati sunt me quondam consiliarii mei, et quem maxime diligebam, aversatus est me.
19Abomenas min ĉiuj miaj intimuloj; Kaj tiuj, kiujn mi amis, turnis sin kontraŭ mi.
20Pelli meæ, consumptis carnibus, adhæsit os meum, et derelicta sunt tantummodo labia circa dentes meos.
20Kun mia haŭto kaj kun mia karno kunkreskis miaj ostoj, Mi restis nur kun haŭto sur miaj dentoj.
21Miseremini mei, miseremini mei saltem vos, amici mei, quia manus Domini tetigit me.
21Kompatu min, kompatu min, miaj amikoj; Ĉar la mano de Dio frapis min.
22Quare persequimini me sicut Deus, et carnibus meis saturamini?
22Kial vi persekutas min, kiel Dio, Kaj ne povas satiĝi de mia karno?
23Quis mihi tribuat ut scribantur sermones mei? quis mihi det ut exarentur in libro
23Ho, se miaj vortoj estus enskribitaj, Ho, se ili estus gravuritaj en libro,
24stylo ferreo et plumbi lamina, vel celte sculpantur in silice?
24Per fera skribilo kun plumbo, Gravuritaj por eterne sur roko!
25Scio enim quod redemptor meus vivit, et in novissimo die de terra surrecturus sum:
25Sed mi scias, ke mia Liberigonto vivas, Kaj fine Li leviĝos super la polvo.
26et rursum circumdabor pelle mea, et in carne mea videbo Deum meum:
26Kaj post kiam mia haŭto estos tiel detruita Kaj mi estos senkorpa, mi vidos Dion;
27quem visurus sum ego ipse, et oculi mei conspecturi sunt, et non alius: reposita est hæc spes mea in sinu meo.
27Lin vidos mi, kaj miaj okuloj vidos, ne fremdaj; Pri tio sopiregas mia interno en mia brusto.
28Quare ergo nunc dicitis: Persequamur eum, et radicem verbi inveniamus contra eum?
28Se vi diros: Kiel ni lin persekutu, Kaj ni trovu kontraŭ li la radikon de la afero,
29Fugite ergo a facie gladii, quoniam ultor iniquitatum gladius est: et scitote esse judicium.]
29Tiam timu glavon; Ĉar furioza estas la glavo kontraŭ malbonagoj, Por ke vi sciu, ke ekzistas juĝo.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.