Job 30
Clementine Vulgate, 1598Translation
Clementine Vulgate, 1598
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1[Nunc autem derident me juniores tempore, quorum non dignabar patres ponere cum canibus gregis mei:
1Sed nun ridas pri mi homoj pli junaj ol mi, Kies patrojn mi ne volus starigi kun la hundoj de miaj ŝafaroj;
2quorum virtus manuum mihi erat pro nihilo, et vita ipsa putabantur indigni:
2Kies forto de la manoj estis senbezona por mi, Kaj kiuj ne povis atingi maljunecon;
3egestate et fame steriles, qui rodebant in solitudine, squallentes calamitate et miseria.
3Kiuj pro malriĉeco kaj malsato solece kuris En la dezerton mizeran kaj senvivan;
4Et mandebant herbas, et arborum cortices, et radix juniperorum erat cibus eorum:
4Kiuj elŝiras atriplon apud la arbetaĵoj, Kaj kies pano estas la radiko de genisto.
5qui de convallibus ista rapientes, cum singula reperissent, ad ea cum clamore currebant.
5El meze de la homoj oni elpelas ilin; Oni krias sur ilin, kiel sur ŝteliston;
6In desertis habitabant torrentium, et in cavernis terræ, vel super glaream:
6En terfendoj ĉe la valoj ili loĝas, En truoj de la tero kaj de rokoj;
7qui inter hujuscemodi lætabantur, et esse sub sentibus delicias computabant:
7Inter la arbetaĵoj ili krias, Sub la kardoj ili kolektiĝas;
8filii stultorum et ignobilium, et in terra penitus non parentes.
8Kiel infanoj de sentaŭguloj kaj sennomuloj, Ili estas elpelitaj el la lando.
9Nunc in eorum canticum versus sum, et factus sum eis in proverbium.
9Kaj nun mi fariĝis objekto de ilia mokokanto, Mi fariĝis por ili objekto de babilado.
10Abominantur me, et longe fugiunt a me, et faciem meam conspuere non verentur.
10Ili abomenas min, malproksimiĝas de mi, Ne timas kraĉi sur mian vizaĝon.
11Pharetram enim suam aperuit, et afflixit me, et frenum posuit in os meum.
11Li malligis mian ŝnuron kaj turmentas min, Kaj ili forĵetis antaŭ mi la bridon.
12Ad dexteram orientis calamitates meæ illico surrexerunt: pedes meos subverterunt, et oppresserunt quasi fluctibus semitis suis.
12Dekstre buboj stariĝis, kaj puŝas miajn piedojn; Ili ebenigis kontraŭ mi siajn pereigajn vojojn;
13Dissipaverunt itinera mea; insidiati sunt mihi, et prævaluerunt: et non fuit qui ferret auxilium.
13Ili disfosis mian vojon, facile pereigas min, Ne bezonante helpanton;
14Quasi rupto muro, et aperta janua, irruerunt super me, et ad meas miserias devoluti sunt.
14Ili venas kiel tra larĝa breĉo, Ĵetas sin tumulte.
15Redactus sum in nihilum: abstulisti quasi ventus desiderium meum, et velut nubes pertransiit salus mea.
15Teruroj turnis sin kontraŭ min, Forpelis mian majeston kiel vento; Kiel nubo foriris mia feliĉo.
16Nunc autem in memetipso marcescit anima mea, et possident me dies afflictionis.
16Kaj nun elverŝiĝas mia animo; Kaptis min tagoj de mizero.
17Nocte os meum perforatur doloribus, et qui me comedunt, non dormiunt.
17En la nokto miaj ostoj traboriĝas en mi, Kaj miaj mordetantoj ne dormas.
18In multitudine eorum consumitur vestimentum meum, et quasi capito tunicæ succinxerunt me.
18Kun granda malfacileco demetiĝas mia vesto; Premas min la rando de mia ĉemizo.
19Comparatus sum luto, et assimilatus sum favillæ et cineri.
19Oni komparas min kun koto; Mi similiĝis al polvo kaj cindro.
20Clamo ad te, et non exaudis me: sto, et non respicis me.
20Mi krias al Vi, sed Vi ne respondas al mi; Mi staras, ke Vi atentu min.
21Mutatus es mihi in crudelem, et in duritia manus tuæ adversaris mihi.
21Vi fariĝis kruelulo por mi; Per la forto de Via mano Vi montras al mi Vian malamon.
22Elevasti me, et quasi super ventum ponens; elisisti me valide.
22Vi levis min en la venton, Lasis min kaj neniigis min en la ventego.
23Scio quia morti trades me, ubi constituta est domus omni viventi.
23Mi scias, ke Vi transdonos min al la morto, En la kunvenejon de ĉio vivanta.
24Verumtamen non ad consumptionem eorum emittis manum tuam: et si corruerint, ipse salvabis.
24Sed ĉu oni povas ne deziri eltiri manon, Kaj krii en sia malfeliĉo?
25Flebam quondam super eo qui afflictus erat, et compatiebatur anima mea pauperi.
25Ĉu mi ne ploris pri tiu, kiu havis malfeliĉan tempon? Ĉu mia animo ne afliktiĝis pri malriĉulo?
26Expectabam bona, et venerunt mihi mala: præstolabar lucem, et eruperunt tenebræ.
26Mi atendis bonon, sed venis malbono; Mi esperis lumon, sed venis mallumo.
27Interiora mea efferbuerunt absque ulla requie: prævenerunt me dies afflictionis.
27Miaj internaĵoj bolas kaj ne ĉesas; Atakis min tempo de mizero.
28Mœrens incedebam sine furore; consurgens, in turba clamabam.
28Mi estas nigra, sed ne de la suno; Mi leviĝas en la komunumo kaj krias.
29Frater fui draconum, et socius struthionum.
29Mi fariĝis frato al la ŝakaloj Kaj kamarado al la strutoj.
30Cutis mea denigrata est super me, et ossa mea aruerunt præ caumate.
30Mia haŭto nigriĝis sur mi, Kaj miaj ostoj sekiĝis de varmego.
31Versa est in luctum cithara mea, et organum meum in vocem flentium.]
31Mia harpo fariĝis plendilo, Kaj mia fluto fariĝis voĉo de plorantoj.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.