Йова 30
Kulish and Puluj Bible (1905)Translation
Kulish and Puluj Bible (1905)
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1Нинї ж глузують із мене менші від мене лїтами, такі, що їх батьків я б не прийняв і між пастуші собаки.
1Sed nun ridas pri mi homoj pli junaj ol mi, Kies patrojn mi ne volus starigi kun la hundoj de miaj ŝafaroj;
2Бо й сила в руках їх — до чого вона менї була? вони вже пережили пору свою.
2Kies forto de la manoj estis senbezona por mi, Kaj kiuj ne povis atingi maljunecon;
3Нуждою й голодом висушені, йдуть вони в степ безводний, мрачний та опустїлий;
3Kiuj pro malriĉeco kaj malsato solece kuris En la dezerton mizeran kaj senvivan;
4Щиплють лободу попід корчами, — ягоди ялівцю — се хлїб їх.
4Kiuj elŝiras atriplon apud la arbetaĵoj, Kaj kies pano estas la radiko de genisto.
5Із громади проганяють їх, мов на злодїїв, гукають на них,
5El meze de la homoj oni elpelas ilin; Oni krias sur ilin, kiel sur ŝteliston;
6Щоб у байраках жили, по печерах та по скелях.
6En terfendoj ĉe la valoj ili loĝas, En truoj de la tero kaj de rokoj;
7Там вони ревуть проміж кущами, куляться під тернєм.
7Inter la arbetaĵoj ili krias, Sub la kardoj ili kolektiĝas;
8Люде викинені, люде безіменні, викиди землї!
8Kiel infanoj de sentaŭguloj kaj sennomuloj, Ili estas elpelitaj el la lando.
9У них то став я піснею тепер, кормом їх розмов.
9Kaj nun mi fariĝis objekto de ilia mokokanto, Mi fariĝis por ili objekto de babilado.
10Мною гидують вони, тїкають далеко від мене, й не стидаються спльовувати передо мною.
10Ili abomenas min, malproksimiĝas de mi, Ne timas kraĉi sur mian vizaĝon.
11Тим, що він (Бог) розвязав поводи мої й побив мене, то й вони скинули з себе узди передо мною,
11Li malligis mian ŝnuron kaj turmentas min, Kaj ili forĵetis antaŭ mi la bridon.
12З правого боку встає покидь ся, й валить із ніг мене, прямує пагубну дорогу свою проти мене.
12Dekstre buboj stariĝis, kaj puŝas miajn piedojn; Ili ebenigis kontraŭ mi siajn pereigajn vojojn;
13Зрили стежку мою, все зʼуміли зробити на мою погибель, а нема, хто б подав підмогу.
13Ili disfosis mian vojon, facile pereigas min, Ne bezonante helpanton;
14Вони прийшли на мене, наче б крізь широкий перелом у мурі, з шумом ринулись на мене.
14Ili venas kiel tra larĝa breĉo, Ĵetas sin tumulte.
15Страх ударив на мене; вітром розвіялась велич моя, а щастє моє унеслось, як хмара.
15Teruroj turnis sin kontraŭ min, Forpelis mian majeston kiel vento; Kiel nubo foriris mia feliĉo.
16А нинї ниє душа моя в менї; днї смутку обгорнули мене.
16Kaj nun elverŝiĝas mia animo; Kaptis min tagoj de mizero.
17Ніччю вертить мене в костях моїх, і жили мої не мають спокою.
17En la nokto miaj ostoj traboriĝas en mi, Kaj miaj mordetantoj ne dormas.
18Трудно, о трудно менї зняти одежу з себе, краї обгортки моєї давлять мене.
18Kun granda malfacileco demetiĝas mia vesto; Premas min la rando de mia ĉemizo.
19Кинув мене він у грязь, я взявся попелом і пилом.
19Oni komparas min kun koto; Mi similiĝis al polvo kaj cindro.
20Кричма до тебе кричу, а ти не чуєш, — стою, а ти дивишся (мовчки) на мене.
20Mi krias al Vi, sed Vi ne respondas al mi; Mi staras, ke Vi atentu min.
21Немилосердним зробивсь ти менї, сильною рукою ворогуєш проти мене.
21Vi fariĝis kruelulo por mi; Per la forto de Via mano Vi montras al mi Vian malamon.
22Ти зняв мене, пустив летїти з вітром і розбиваєш мене.
22Vi levis min en la venton, Lasis min kaj neniigis min en la ventego.
23О, я знаю, що ти примчиш мене ʼд смертї, до дому, де збіраються всї живучі.
23Mi scias, ke Vi transdonos min al la morto, En la kunvenejon de ĉio vivanta.
24Та він же не простягне руки своєї на дім костей; бо чи ж будуть вони кричати, як би їх стирав?
24Sed ĉu oni povas ne deziri eltiri manon, Kaj krii en sia malfeliĉo?
25А хиба ж я не плакав над тим, хто горював; чи ж не смутилось серце моє над бідними?
25Ĉu mi ne ploris pri tiu, kiu havis malfeliĉan tempon? Ĉu mia animo ne afliktiĝis pri malriĉulo?
26А тим часом, коли дожидав добра, прийшло на мене лихо; коли сподївався сьвітла, тьма мене окрила.
26Mi atendis bonon, sed venis malbono; Mi esperis lumon, sed venis mallumo.
27Нутро моє кипить і не перестає; днї печальні прийшли на мене.
27Miaj internaĵoj bolas kaj ne ĉesas; Atakis min tempo de mizero.
28Я почорнїлий ходжу, та не від сонця; серед громади стаю і кричу.
28Mi estas nigra, sed ne de la suno; Mi leviĝas en la komunumo kaj krias.
29Я братом шакалам зробивсь, струсям товаришем стався.
29Mi fariĝis frato al la ŝakaloj Kaj kamarado al la strutoj.
30Кожа вчорнїла моя, костї обгоріли від жару.
30Mia haŭto nigriĝis sur mi, Kaj miaj ostoj sekiĝis de varmego.
31І цитра моя голосить, і сопілка ридає.
31Mia harpo fariĝis plendilo, Kaj mia fluto fariĝis voĉo de plorantoj.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.