Йова 30
Kulish and Puluj Bible (1905)Translation
Kulish and Puluj Bible (1905)
Kralice Bible (1613)
1Нинї ж глузують із мене менші від мене лїтами, такі, що їх батьків я б не прийняв і між пастуші собаки.
1Nyní pak posmívají se mi mladší mne, jejichž bych otců nechtěl byl postaviti se psy stáda svého.
2Бо й сила в руках їх — до чого вона менї була? вони вже пережили пору свою.
2Ač síla rukou jejich k čemu by mi byla? Zmařena jest při nich starost jejich.
3Нуждою й голодом висушені, йдуть вони в степ безводний, мрачний та опустїлий;
3Nebo chudobou a hladem znuzeni, utíkali na planá, tmavá, soukromná a pustá místa.
4Щиплють лободу попід корчами, — ягоди ялівцю — се хлїб їх.
4Kteříž trhali zeliny po chrastinách, ano i koření, a jalovec za pokrm byl jim.
5Із громади проганяють їх, мов на злодїїв, гукають на них,
5Z prostřed lidí vyháníni byli; povolávali za nimi, jako za zlodějem,
6Щоб у байраках жили, по печерах та по скелях.
6Tak že musili bydliti v výmolích potoků, v děrách země a skálí.
7Там вони ревуть проміж кущами, куляться під тернєм.
7V chrastinách řvali, pod trní se shromažďovali,
8Люде викинені, люде безіменні, викиди землї!
8Lidé nejnešlechetnější, nýbrž lidé bez poctivosti, menší váhy i než ta země.
9У них то став я піснею тепер, кормом їх розмов.
9Nyní, pravím, jsem jejich písničkou, jsa jim učiněn za přísloví.
10Мною гидують вони, тїкають далеко від мене, й не стидаються спльовувати передо мною.
10V ošklivosti mne mají, vzdalují se mne, a na tvář mou nestydí se plvati.
11Тим, що він (Бог) розвязав поводи мої й побив мене, то й вони скинули з себе узди передо мною,
11Nebo Bůh mou vážnost odjal, a ssoužil mne; pročež uzdu před přítomností mou svrhli.
12З правого боку встає покидь ся, й валить із ніг мене, прямує пагубну дорогу свою проти мене.
12Po pravici mládež povstává, nohy mi podrážejí, tak že šlapáním protřeli ke mně stezky nešlechetnosti své.
13Зрили стежку мою, все зʼуміли зробити на мою погибель, а нема, хто б подав підмогу.
13Mou pak stezku zkazili, k bídě mé přidali, ač jim to nic nepomůže.
14Вони прийшли на мене, наче б крізь широкий перелом у мурі, з шумом ринулись на мене.
14Jako širokou mezerou vskakují, a k vyplénění mému valí se.
15Страх ударив на мене; вітром розвіялась велич моя, а щастє моє унеслось, як хмара.
15Obrátily se na mne hrůzy, stihají jako vítr ochotnost mou, nebo jako oblak pomíjí zdraví mé.
16А нинї ниє душа моя в менї; днї смутку обгорнули мене.
16A již ve mně rozlila se duše má, pochytili mne dnové trápení mého,
17Ніччю вертить мене в костях моїх, і жили мої не мають спокою.
17Kteréž v noci vrtá kosti mé ve mně; pročež ani nervové moji neodpočívají.
18Трудно, о трудно менї зняти одежу з себе, краї обгортки моєї давлять мене.
18Oděv můj mění se pro násilnou moc bolesti, kteráž mne tak jako obojek sukně mé svírá.
19Кинув мене він у грязь, я взявся попелом і пилом.
19Uvrhl mne do bláta, tak že jsem již podobný prachu a popelu.
20Кричма до тебе кричу, а ти не чуєш, — стою, а ти дивишся (мовчки) на мене.
20Volám k tobě, ó Bože, a neslyšíš mne; postavuji se, ale nehledíš na mne.
21Немилосердним зробивсь ти менї, сильною рукою ворогуєш проти мене.
21Obrátils mi se v ukrutného nepřítele, silou ruky své mi odporuješ.
22Ти зняв мене, пустив летїти з вітром і розбиваєш мене.
22Vznášíš mne u vítr, sázíš mne na něj, a k rozplynutí mi přivodíš zdravý soud.
23О, я знаю, що ти примчиш мене ʼд смертї, до дому, де збіраються всї живучі.
23Nebo vím, že mne k smrti odkážeš, a do domu, do něhož se shromažďuje všeliký živý.
24Та він же не простягне руки своєї на дім костей; бо чи ж будуть вони кричати, як би їх стирав?
24Jistě žeť nevztáhne Bůh do hrobu ruky, by pak, když je stírá, i volali.
25А хиба ж я не плакав над тим, хто горював; чи ж не смутилось серце моє над бідними?
25Zdaliž jsem neplakal nad tím, kdož okoušel zlých dnů? Duše má kormoutila se nad nuzným.
26А тим часом, коли дожидав добра, прийшло на мене лихо; коли сподївався сьвітла, тьма мене окрила.
26Když jsem dobrého čekal, přišlo mi zlé; nadál jsem se světla, ale přišla mrákota.
27Нутро моє кипить і не перестає; днї печальні прийшли на мене.
27Vnitřností mé zevřely, tak že se ještě neupokojily; předstihli mne dnové trápení.
28Я почорнїлий ходжу, та не від сонця; серед громади стаю і кричу.
28Chodím osmahlý, ne od slunce, povstávaje, i mezi mnohými křičím.
29Я братом шакалам зробивсь, струсям товаришем стався.
29Bratrem učiněn jsem draků, a tovaryšem mladých pstrosů.
30Кожа вчорнїла моя, костї обгоріли від жару.
30Kůže má zčernala na mně, a kosti mé vyprahly od horkosti.
31І цитра моя голосить, і сопілка ридає.
31A protož v kvílení obrátila se harfa má, a píšťalka má v hlas plačících.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.