Ijob 30
Londona Biblio (Esperanto, 1910)Translation
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
Kralice Bible (1613)
1Sed nun ridas pri mi homoj pli junaj ol mi, Kies patrojn mi ne volus starigi kun la hundoj de miaj ŝafaroj;
1Nyní pak posmívají se mi mladší mne, jejichž bych otců nechtěl byl postaviti se psy stáda svého.
2Kies forto de la manoj estis senbezona por mi, Kaj kiuj ne povis atingi maljunecon;
2Ač síla rukou jejich k čemu by mi byla? Zmařena jest při nich starost jejich.
3Kiuj pro malriĉeco kaj malsato solece kuris En la dezerton mizeran kaj senvivan;
3Nebo chudobou a hladem znuzeni, utíkali na planá, tmavá, soukromná a pustá místa.
4Kiuj elŝiras atriplon apud la arbetaĵoj, Kaj kies pano estas la radiko de genisto.
4Kteříž trhali zeliny po chrastinách, ano i koření, a jalovec za pokrm byl jim.
5El meze de la homoj oni elpelas ilin; Oni krias sur ilin, kiel sur ŝteliston;
5Z prostřed lidí vyháníni byli; povolávali za nimi, jako za zlodějem,
6En terfendoj ĉe la valoj ili loĝas, En truoj de la tero kaj de rokoj;
6Tak že musili bydliti v výmolích potoků, v děrách země a skálí.
7Inter la arbetaĵoj ili krias, Sub la kardoj ili kolektiĝas;
7V chrastinách řvali, pod trní se shromažďovali,
8Kiel infanoj de sentaŭguloj kaj sennomuloj, Ili estas elpelitaj el la lando.
8Lidé nejnešlechetnější, nýbrž lidé bez poctivosti, menší váhy i než ta země.
9Kaj nun mi fariĝis objekto de ilia mokokanto, Mi fariĝis por ili objekto de babilado.
9Nyní, pravím, jsem jejich písničkou, jsa jim učiněn za přísloví.
10Ili abomenas min, malproksimiĝas de mi, Ne timas kraĉi sur mian vizaĝon.
10V ošklivosti mne mají, vzdalují se mne, a na tvář mou nestydí se plvati.
11Li malligis mian ŝnuron kaj turmentas min, Kaj ili forĵetis antaŭ mi la bridon.
11Nebo Bůh mou vážnost odjal, a ssoužil mne; pročež uzdu před přítomností mou svrhli.
12Dekstre buboj stariĝis, kaj puŝas miajn piedojn; Ili ebenigis kontraŭ mi siajn pereigajn vojojn;
12Po pravici mládež povstává, nohy mi podrážejí, tak že šlapáním protřeli ke mně stezky nešlechetnosti své.
13Ili disfosis mian vojon, facile pereigas min, Ne bezonante helpanton;
13Mou pak stezku zkazili, k bídě mé přidali, ač jim to nic nepomůže.
14Ili venas kiel tra larĝa breĉo, Ĵetas sin tumulte.
14Jako širokou mezerou vskakují, a k vyplénění mému valí se.
15Teruroj turnis sin kontraŭ min, Forpelis mian majeston kiel vento; Kiel nubo foriris mia feliĉo.
15Obrátily se na mne hrůzy, stihají jako vítr ochotnost mou, nebo jako oblak pomíjí zdraví mé.
16Kaj nun elverŝiĝas mia animo; Kaptis min tagoj de mizero.
16A již ve mně rozlila se duše má, pochytili mne dnové trápení mého,
17En la nokto miaj ostoj traboriĝas en mi, Kaj miaj mordetantoj ne dormas.
17Kteréž v noci vrtá kosti mé ve mně; pročež ani nervové moji neodpočívají.
18Kun granda malfacileco demetiĝas mia vesto; Premas min la rando de mia ĉemizo.
18Oděv můj mění se pro násilnou moc bolesti, kteráž mne tak jako obojek sukně mé svírá.
19Oni komparas min kun koto; Mi similiĝis al polvo kaj cindro.
19Uvrhl mne do bláta, tak že jsem již podobný prachu a popelu.
20Mi krias al Vi, sed Vi ne respondas al mi; Mi staras, ke Vi atentu min.
20Volám k tobě, ó Bože, a neslyšíš mne; postavuji se, ale nehledíš na mne.
21Vi fariĝis kruelulo por mi; Per la forto de Via mano Vi montras al mi Vian malamon.
21Obrátils mi se v ukrutného nepřítele, silou ruky své mi odporuješ.
22Vi levis min en la venton, Lasis min kaj neniigis min en la ventego.
22Vznášíš mne u vítr, sázíš mne na něj, a k rozplynutí mi přivodíš zdravý soud.
23Mi scias, ke Vi transdonos min al la morto, En la kunvenejon de ĉio vivanta.
23Nebo vím, že mne k smrti odkážeš, a do domu, do něhož se shromažďuje všeliký živý.
24Sed ĉu oni povas ne deziri eltiri manon, Kaj krii en sia malfeliĉo?
24Jistě žeť nevztáhne Bůh do hrobu ruky, by pak, když je stírá, i volali.
25Ĉu mi ne ploris pri tiu, kiu havis malfeliĉan tempon? Ĉu mia animo ne afliktiĝis pri malriĉulo?
25Zdaliž jsem neplakal nad tím, kdož okoušel zlých dnů? Duše má kormoutila se nad nuzným.
26Mi atendis bonon, sed venis malbono; Mi esperis lumon, sed venis mallumo.
26Když jsem dobrého čekal, přišlo mi zlé; nadál jsem se světla, ale přišla mrákota.
27Miaj internaĵoj bolas kaj ne ĉesas; Atakis min tempo de mizero.
27Vnitřností mé zevřely, tak že se ještě neupokojily; předstihli mne dnové trápení.
28Mi estas nigra, sed ne de la suno; Mi leviĝas en la komunumo kaj krias.
28Chodím osmahlý, ne od slunce, povstávaje, i mezi mnohými křičím.
29Mi fariĝis frato al la ŝakaloj Kaj kamarado al la strutoj.
29Bratrem učiněn jsem draků, a tovaryšem mladých pstrosů.
30Mia haŭto nigriĝis sur mi, Kaj miaj ostoj sekiĝis de varmego.
30Kůže má zčernala na mně, a kosti mé vyprahly od horkosti.
31Mia harpo fariĝis plendilo, Kaj mia fluto fariĝis voĉo de plorantoj.
31A protož v kvílení obrátila se harfa má, a píšťalka má v hlas plačících.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.