Ijob 30
Londona Biblio (Esperanto, 1910)Translation
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
1Sed nun ridas pri mi homoj pli junaj ol mi, Kies patrojn mi ne volus starigi kun la hundoj de miaj ŝafaroj;
1“Mas agora os que são mais jovens do que eu zombam de mim, cujos pais eu considerava indignos de colocar com os cães do meu rebanho.
2Kies forto de la manoj estis senbezona por mi, Kaj kiuj ne povis atingi maljunecon;
2De que me serve a força das suas mãos, homens em quem o vigor da idade pereceu?
3Kiuj pro malriĉeco kaj malsato solece kuris En la dezerton mizeran kaj senvivan;
3Eles estão abatidos pela miséria e pela fome. Eles roem a terra seca, na escuridão da ruína e da desolação.
4Kiuj elŝiras atriplon apud la arbetaĵoj, Kaj kies pano estas la radiko de genisto.
4Eles colhem ervas salgadas junto aos arbustos. As raízes da giesta são a sua comida.
5El meze de la homoj oni elpelas ilin; Oni krias sur ilin, kiel sur ŝteliston;
5Eles são expulsos do meio dos homens. Gritam atrás deles como atrás de um ladrão,
6En terfendoj ĉe la valoj ili loĝas, En truoj de la tero kaj de rokoj;
6de modo que vivem em vales assustadores, e em buracos da terra e das rochas.
7Inter la arbetaĵoj ili krias, Sub la kardoj ili kolektiĝas;
7Eles zurram entre os arbustos. Eles se reúnem debaixo das urtigas.
8Kiel infanoj de sentaŭguloj kaj sennomuloj, Ili estas elpelitaj el la lando.
8Eles são filhos de insensatos, sim, filhos de homens perversos. Eles foram expulsos da terra a chicotadas.
9Kaj nun mi fariĝis objekto de ilia mokokanto, Mi fariĝis por ili objekto de babilado.
9“Agora eu me tornei a canção deles. Sim, sou um provérbio para eles.
10Ili abomenas min, malproksimiĝas de mi, Ne timas kraĉi sur mian vizaĝon.
10Eles me abominam, mantêm-se afastados de mim, e não hesitam em cuspir no meu rosto.
11Li malligis mian ŝnuron kaj turmentas min, Kaj ili forĵetis antaŭ mi la bridon.
11Pois ele desatou a sua corda, e me afligiu; e eles lançaram fora o freio diante de mim.
12Dekstre buboj stariĝis, kaj puŝas miajn piedojn; Ili ebenigis kontraŭ mi siajn pereigajn vojojn;
12À minha direita levanta-se a ralé. Eles empurram os meus pés. Eles constroem seus caminhos de destruição contra mim.
13Ili disfosis mian vojon, facile pereigas min, Ne bezonante helpanton;
13Eles arruínam o meu caminho. Eles promovem a minha destruição sem a ajuda de ninguém.
14Ili venas kiel tra larĝa breĉo, Ĵetas sin tumulte.
14Como por uma larga brecha eles vêm. Eles rolam para dentro em meio à ruína.
15Teruroj turnis sin kontraŭ min, Forpelis mian majeston kiel vento; Kiel nubo foriris mia feliĉo.
15Terrores se voltaram contra mim. Eles perseguem a minha honra como o vento. O meu bem-estar passou como uma nuvem.
16Kaj nun elverŝiĝas mia animo; Kaptis min tagoj de mizero.
16“Agora a minha alma se derrama dentro de mim. Dias de aflição se apoderaram de mim.
17En la nokto miaj ostoj traboriĝas en mi, Kaj miaj mordetantoj ne dormas.
17Durante a noite os meus ossos são perfurados em mim, e as dores que me roem não descansam.
18Kun granda malfacileco demetiĝas mia vesto; Premas min la rando de mia ĉemizo.
18A minha roupa está desfigurada por grande força. Ela me aperta como a gola da minha túnica.
19Oni komparas min kun koto; Mi similiĝis al polvo kaj cindro.
19Ele me lançou na lama. Eu me tornei como pó e cinza.
20Mi krias al Vi, sed Vi ne respondas al mi; Mi staras, ke Vi atentu min.
20Eu clamo a ti, e tu não me respondes. Eu me levanto, e tu ficas olhando para mim.
21Vi fariĝis kruelulo por mi; Per la forto de Via mano Vi montras al mi Vian malamon.
21Tu te tornaste cruel para comigo. Com a força da tua mão tu me persegues.
22Vi levis min en la venton, Lasis min kaj neniigis min en la ventego.
22Tu me levantas ao vento, e me arrastas com ele. Tu me dissolves na tempestade.
23Mi scias, ke Vi transdonos min al la morto, En la kunvenejon de ĉio vivanta.
23Pois eu sei que tu me levarás à morte, à casa destinada a todos os viventes.
24Sed ĉu oni povas ne deziri eltiri manon, Kaj krii en sia malfeliĉo?
24“Contudo, não estende a mão aquele que está caindo? Ou na sua calamidade não clama por socorro?
25Ĉu mi ne ploris pri tiu, kiu havis malfeliĉan tempon? Ĉu mia animo ne afliktiĝis pri malriĉulo?
25Não chorei eu por aquele que estava em apuros? Não se entristeceu a minha alma pelo necessitado?
26Mi atendis bonon, sed venis malbono; Mi esperis lumon, sed venis mallumo.
26Quando eu esperava o bem, então veio o mal. Quando eu aguardava a luz, veio a escuridão.
27Miaj internaĵoj bolas kaj ne ĉesas; Atakis min tempo de mizero.
27O meu coração está perturbado, e não descansa. Dias de aflição vieram sobre mim.
28Mi estas nigra, sed ne de la suno; Mi leviĝas en la komunumo kaj krias.
28Eu ando de luto, sem o sol. Eu me levanto na congregação, e clamo por socorro.
29Mi fariĝis frato al la ŝakaloj Kaj kamarado al la strutoj.
29Eu sou irmão dos chacais, e companheiro dos avestruzes.
30Mia haŭto nigriĝis sur mi, Kaj miaj ostoj sekiĝis de varmego.
30A minha pele escurece e cai de mim. Os meus ossos estão queimados pelo calor.
31Mia harpo fariĝis plendilo, Kaj mia fluto fariĝis voĉo de plorantoj.
31Por isso a minha harpa se tornou em lamento, e a minha flauta na voz dos que choram.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.