Ijob 30
Londona Biblio (Esperanto, 1910)Translation
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
Diodati Bibbia 1885
1Sed nun ridas pri mi homoj pli junaj ol mi, Kies patrojn mi ne volus starigi kun la hundoj de miaj ŝafaroj;
1Ma ora, quelli che son minori d'età di me si ridono di me, I cui padri io non avrei degnato mettere Co' cani della mia graggia.
2Kies forto de la manoj estis senbezona por mi, Kaj kiuj ne povis atingi maljunecon;
2Ed anche, che mi avrebbe giovato la forza delle lor mani? La vecchiezza era perduta per loro.
3Kiuj pro malriĉeco kaj malsato solece kuris En la dezerton mizeran kaj senvivan;
3Di bisogno e di fame, Vivevano in disparte, e solitari; Fuggivano in luoghi aridi, tenebrosi, desolati, e deserti.
4Kiuj elŝiras atriplon apud la arbetaĵoj, Kaj kies pano estas la radiko de genisto.
4Coglievano la malva presso agli arboscelli, E le radici de' ginepri, per iscaldarsi.
5El meze de la homoj oni elpelas ilin; Oni krias sur ilin, kiel sur ŝteliston;
5Erano scacciati d'infra la gente ; Ei si gridava dietro a loro, come dietro ad un ladro.
6En terfendoj ĉe la valoj ili loĝas, En truoj de la tero kaj de rokoj;
6Dimoravano ne' dirupi delle valli, Nelle grotte della terra e delle rocce.
7Inter la arbetaĵoj ili krias, Sub la kardoj ili kolektiĝas;
7Ruggivano fra gli arboscelli; Si adunavano sotto a' cardi.
8Kiel infanoj de sentaŭguloj kaj sennomuloj, Ili estas elpelitaj el la lando.
8Erano gente da nulla, senza nome, Scacciata dal paese.
9Kaj nun mi fariĝis objekto de ilia mokokanto, Mi fariĝis por ili objekto de babilado.
9Ed ora io son la lor canzone, E il soggetto de' lor ragionamenti.
10Ili abomenas min, malproksimiĝas de mi, Ne timas kraĉi sur mian vizaĝon.
10Essi mi abbominano, si allontanano da me, E non si rattengono di sputarmi nel viso.
11Li malligis mian ŝnuron kaj turmentas min, Kaj ili forĵetis antaŭ mi la bridon.
11Perciocchè Iddio ha sciolto il mio legame, e mi ha afflitto; Laonde essi hanno scosso il freno, per non riverir più la mia faccia.
12Dekstre buboj stariĝis, kaj puŝas miajn piedojn; Ili ebenigis kontraŭ mi siajn pereigajn vojojn;
12I giovanetti si levano contro a me dalla man destra, mi spingono i piedi, E si appianano le vie contro a me, per traboccarmi in ruina;
13Ili disfosis mian vojon, facile pereigas min, Ne bezonante helpanton;
13Hanno tagliato il mio cammino, si avanzano alla mia perdizione, Niuno li aiuta;
14Ili venas kiel tra larĝa breĉo, Ĵetas sin tumulte.
14Sono entrati come per una larga rottura, Si sono rotolati sotto le ruine.
15Teruroj turnis sin kontraŭ min, Forpelis mian majeston kiel vento; Kiel nubo foriris mia feliĉo.
15Spaventi si son volti contro a me, Perseguitano l'anima mia come il vento; E la mia salvezza è passata via come una nuvola.
16Kaj nun elverŝiĝas mia animo; Kaptis min tagoj de mizero.
16Ed ora l'anima mia si versa sopra me, I giorni dell'afflizione mi hanno aggiunto.
17En la nokto miaj ostoj traboriĝas en mi, Kaj miaj mordetantoj ne dormas.
17Di notte egli mi trafigge l'ossa addosso; E le mie arterie non hanno alcuna posa.
18Kun granda malfacileco demetiĝas mia vesto; Premas min la rando de mia ĉemizo.
18La mia vesta è tutta cangiata, per la quantità della marcia delle piaghe , E mi stringe come la scollatura del mio saio.
19Oni komparas min kun koto; Mi similiĝis al polvo kaj cindro.
19Egli mi ha gittato nel fango, E paio polvere e cenere.
20Mi krias al Vi, sed Vi ne respondas al mi; Mi staras, ke Vi atentu min.
20Io grido a te, e tu non mi rispondi; Io mi presento davanti a te , e tu non poni mente a me.
21Vi fariĝis kruelulo por mi; Per la forto de Via mano Vi montras al mi Vian malamon.
21Tu ti sei mutato in crudele inverso me; Tu mi contrasti con la forza delle tue mani.
22Vi levis min en la venton, Lasis min kaj neniigis min en la ventego.
22Tu mi hai levato ad alto; tu mi fai cavalcar sopra il vento, E fai struggere in me ogni virtù.
23Mi scias, ke Vi transdonos min al la morto, En la kunvenejon de ĉio vivanta.
23Io so certamente che tu mi ridurrai alla morte, Ed alla casa assegnata ad ogni vivente.
24Sed ĉu oni povas ne deziri eltiri manon, Kaj krii en sia malfeliĉo?
24Pur non istenderà egli la mano nell'avello; Quelli che vi son dentro gridano essi, quando egli distrugge?
25Ĉu mi ne ploris pri tiu, kiu havis malfeliĉan tempon? Ĉu mia animo ne afliktiĝis pri malriĉulo?
25Non piangeva io per cagion di colui che menava dura vita? L'anima mia non si addolorava ella per i bisognosi?
26Mi atendis bonon, sed venis malbono; Mi esperis lumon, sed venis mallumo.
26Perchè, avendo io sperato il bene, il mal sia venuto? Ed avendo aspettata la luce, sia giunta la caligine?
27Miaj internaĵoj bolas kaj ne ĉesas; Atakis min tempo de mizero.
27Le mie interiora bollono, e non hanno alcuna posa; I giorni dell'afflizione mi hanno incontrato.
28Mi estas nigra, sed ne de la suno; Mi leviĝas en la komunumo kaj krias.
28Io vo bruno attorno, non già del sole; Io mi levo in pien popolo, e grido.
29Mi fariĝis frato al la ŝakaloj Kaj kamarado al la strutoj.
29Io son diventato fratello degli sciacalli, E compagno delle ulule.
30Mia haŭto nigriĝis sur mi, Kaj miaj ostoj sekiĝis de varmego.
30La mia pelle mi si è imbrunita addosso, E le mie ossa son calcinate d'arsura.
31Mia harpo fariĝis plendilo, Kaj mia fluto fariĝis voĉo de plorantoj.
31E la mia cetera si è mutata in duolo, E il mio organo in voce di pianto.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.