Ijob 30
Londona Biblio (Esperanto, 1910)Translation
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
Louis Segond 1910
1Sed nun ridas pri mi homoj pli junaj ol mi, Kies patrojn mi ne volus starigi kun la hundoj de miaj ŝafaroj;
1Et maintenant!… je suis la risée de plus jeunes que moi, De ceux dont je dédaignais de mettre les pères Parmi les chiens de mon troupeau.
2Kies forto de la manoj estis senbezona por mi, Kaj kiuj ne povis atingi maljunecon;
2Mais à quoi me servirait la force de leurs mains? Ils sont incapables d’atteindre la vieillesse.
3Kiuj pro malriĉeco kaj malsato solece kuris En la dezerton mizeran kaj senvivan;
3Desséchés par la misère et la faim, Ils fuient dans les lieux arides, Depuis longtemps abandonnés et déserts;
4Kiuj elŝiras atriplon apud la arbetaĵoj, Kaj kies pano estas la radiko de genisto.
4Ils arrachent près des arbrisseaux les herbes sauvages, Et ils n’ont pour pain que la racine des genêts.
5El meze de la homoj oni elpelas ilin; Oni krias sur ilin, kiel sur ŝteliston;
5On les chasse du milieu des hommes, On crie après eux comme après des voleurs.
6En terfendoj ĉe la valoj ili loĝas, En truoj de la tero kaj de rokoj;
6Ils habitent dans d’affreuses vallées, Dans les cavernes de la terre et dans les rochers;
7Inter la arbetaĵoj ili krias, Sub la kardoj ili kolektiĝas;
7Ils hurlent parmi les buissons, Ils se rassemblent sous les ronces.
8Kiel infanoj de sentaŭguloj kaj sennomuloj, Ili estas elpelitaj el la lando.
8Êtres vils et méprisés, On les repousse du pays.
9Kaj nun mi fariĝis objekto de ilia mokokanto, Mi fariĝis por ili objekto de babilado.
9Et maintenant, je suis l’objet de leurs chansons, Je suis en butte à leurs propos.
10Ili abomenas min, malproksimiĝas de mi, Ne timas kraĉi sur mian vizaĝon.
10Ils ont horreur de moi, ils se détournent, Ils me crachent au visage.
11Li malligis mian ŝnuron kaj turmentas min, Kaj ili forĵetis antaŭ mi la bridon.
11Ils n’ont plus de retenue et ils m’humilient, Ils rejettent tout frein devant moi.
12Dekstre buboj stariĝis, kaj puŝas miajn piedojn; Ili ebenigis kontraŭ mi siajn pereigajn vojojn;
12Ces misérables se lèvent à ma droite et me poussent les pieds, Ils se fraient contre moi des sentiers pour ma ruine;
13Ili disfosis mian vojon, facile pereigas min, Ne bezonante helpanton;
13Ils détruisent mon propre sentier et travaillent à ma perte, Eux à qui personne ne viendrait en aide;
14Ili venas kiel tra larĝa breĉo, Ĵetas sin tumulte.
14Ils arrivent comme par une large brèche, Ils se précipitent sous les craquements.
15Teruroj turnis sin kontraŭ min, Forpelis mian majeston kiel vento; Kiel nubo foriris mia feliĉo.
15Les terreurs m’assiègent; Ma gloire est emportée comme par le vent, Mon bonheur a passé comme un nuage.
16Kaj nun elverŝiĝas mia animo; Kaptis min tagoj de mizero.
16Et maintenant, mon âme s’épanche en mon sein, Les jours de la souffrance m’ont saisi.
17En la nokto miaj ostoj traboriĝas en mi, Kaj miaj mordetantoj ne dormas.
17La nuit me perce et m’arrache les os, La douleur qui me ronge ne se donne aucun repos,
18Kun granda malfacileco demetiĝas mia vesto; Premas min la rando de mia ĉemizo.
18Par la violence du mal mon vêtement perd sa forme, Il se colle à mon corps comme ma tunique.
19Oni komparas min kun koto; Mi similiĝis al polvo kaj cindro.
19Dieu m’a jeté dans la boue, Et je ressemble à la poussière et à la cendre.
20Mi krias al Vi, sed Vi ne respondas al mi; Mi staras, ke Vi atentu min.
20Je crie vers toi, et tu ne me réponds pas; Je me tiens debout, et tu me lances ton regard.
21Vi fariĝis kruelulo por mi; Per la forto de Via mano Vi montras al mi Vian malamon.
21Tu deviens cruel contre moi, Tu me combats avec la force de ta main.
22Vi levis min en la venton, Lasis min kaj neniigis min en la ventego.
22Tu me soulèves, tu me fais voler au-dessus du vent, Et tu m’anéantis au bruit de la tempête.
23Mi scias, ke Vi transdonos min al la morto, En la kunvenejon de ĉio vivanta.
23Car, je le sais, tu me mènes à la mort, Au rendez-vous de tous les vivants.
24Sed ĉu oni povas ne deziri eltiri manon, Kaj krii en sia malfeliĉo?
24Mais celui qui va périr n’étend-il pas les mains? Celui qui est dans le malheur n’implore-t-il pas du secours?
25Ĉu mi ne ploris pri tiu, kiu havis malfeliĉan tempon? Ĉu mia animo ne afliktiĝis pri malriĉulo?
25N’avais-je pas des larmes pour l’infortuné? Mon cœur n’avait-il pas pitié de l’indigent?
26Mi atendis bonon, sed venis malbono; Mi esperis lumon, sed venis mallumo.
26J’attendais le bonheur, et le malheur est arrivé; J’espérais la lumière, et les ténèbres sont venues.
27Miaj internaĵoj bolas kaj ne ĉesas; Atakis min tempo de mizero.
27Mes entrailles bouillonnent sans relâche, Les jours de la calamité m’ont surpris.
28Mi estas nigra, sed ne de la suno; Mi leviĝas en la komunumo kaj krias.
28Je marche noirci, mais non par le soleil; Je me lève en pleine assemblée, et je crie.
29Mi fariĝis frato al la ŝakaloj Kaj kamarado al la strutoj.
29Je suis devenu le frère des chacals, Le compagnon des autruches.
30Mia haŭto nigriĝis sur mi, Kaj miaj ostoj sekiĝis de varmego.
30Ma peau noircit et tombe, Mes os brûlent et se dessèchent.
31Mia harpo fariĝis plendilo, Kaj mia fluto fariĝis voĉo de plorantoj.
31Ma harpe n’est plus qu’un instrument de deuil, Et mon chalumeau ne peut rendre que des sons plaintifs.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.