Ijob 6
Londona Biblio (Esperanto, 1910)Translation
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
Louis Segond 1910
1Ijob respondis kaj diris:
1Job prit la parole et dit:
2Se estus pesita mia ĉagreno, Kaj samtempe estus metita sur la pesilon mia suferado,
2Oh! S’il était possible de peser ma douleur, Et si toutes mes calamités étaient sur la balance,
3Ĝi estus nun pli peza, ol la sablo ĉe la maroj; Pro tio miaj vortoj estas plenaj de plendo.
3Elles seraient plus pesantes que le sable de la mer; Voilà pourquoi mes paroles vont jusqu’à la folie!
4Ĉar la sagoj de la Plejpotenculo estas en mi, Ilian venenon trinkas mia spirito; La teruraĵoj de Dio direktiĝis sur min.
4Car les flèches du Tout-Puissant m’ont percé, Et mon âme en suce le venin; Les terreurs de Dieu se rangent en bataille contre moi.
5Ĉu krias sovaĝa azeno sur herbo? Ĉu bovo blekas kolere ĉe sia manĝaĵo?
5L’âne sauvage crie-t-il auprès de l’herbe tendre? Le bœuf mugit-il auprès de son fourrage?
6Ĉu oni manĝas sengustaĵon sen salo? Ĉu havas guston la albumeno de ovo?
6Peut-on manger ce qui est fade et sans sel? Y a-t-il de la saveur dans le blanc d’un œuf?
7Kion ne volis tuŝi mia animo, Tio nun estas abomeninde mia manĝaĵo.
7Ce que je voudrais ne pas toucher, C’est là ma nourriture, si dégoûtante soit-elle!
8Ho, se mia peto plenumiĝus, Kaj se Dio donus al mi tion, kion mi esperas!
8Puisse mon vœu s’accomplir, Et Dieu veuille réaliser mon espérance!
9Ho, se Dio komencus kaj disbatus min, Donus liberecon al Sia mano kaj frakasus min!
9Qu’il plaise à Dieu de m’écraser, Qu’il étende sa main et qu’il m’achève!
10Tio estus ankoraŭ konsolo por mi; Kaj mi ĝojus, se en la turmento Li ne kompatus, Ĉar mi ne forpuŝis ja la vortojn de la Sanktulo.
10Il me restera du moins une consolation, Une joie dans les maux dont il m’accable: Jamais je n’ai transgressé les ordres du Saint.
11Kio estas mia forto, ke mi persistu? Kaj kia estas mia fino, ke mi havu paciencon?
11Pourquoi espérer quand je n’ai plus de force? Pourquoi attendre quand ma fin est certaine?
12Ĉu mia forto estas forto de ŝtonoj? Ĉu mia karno estas kupro?
12Ma force est-elle une force de pierre? Mon corps est-il d’airain?
13Mi havas ja nenian helpon, Kaj savo estas forpuŝita for de mi.
13Ne suis-je pas sans ressource, Et le salut n’est-il pas loin de moi?
14Al malfeliĉulo decas kompato de amiko, Eĉ se li forlasas la timon antaŭ la Plejpotenculo.
14Celui qui souffre a droit à la compassion de son ami, Même quand il abandonnerait la crainte du Tout-Puissant.
15Miaj fratoj trompas kiel torento, Kiel akvaj fluegoj, kiuj pasas,
15Mes frères sont perfides comme un torrent, Comme le lit des torrents qui disparaissent.
16Kiuj estas malklaraj pro glacio, En kiuj kaŝas sin neĝo;
16Les glaçons en troublent le cours, La neige s’y précipite;
17En la tempo de degelo ili malaperas, En la tempo de varmego ili forŝoviĝas de sia loko.
17Viennent les chaleurs, et ils tarissent, Les feux du soleil, et leur lit demeure à sec.
18Ili forklinas la direkton de sia vojo, Iras en la dezerton, kaj malaperas.
18Les caravanes se détournent de leur chemin, S’enfoncent dans le désert, et périssent.
19Serĉas ilin per sia rigardo la vojoj de Tema, Esperas je ili la karavanoj el Ŝeba;
19Les caravanes de Théma fixent le regard, Les voyageurs de Séba sont pleins d’espoir;
20Sed ili hontas pro sia fido; Ili aliras, kaj ruĝiĝas de honto.
20Ils sont honteux d’avoir eu confiance, Ils restent confondus quand ils arrivent.
21Nun vi neniiĝis; Vi ekvidis teruraĵon, kaj ektimis.
21Ainsi, vous êtes comme si vous n’existiez pas; Vous voyez mon angoisse, et vous en avez horreur!
22Ĉu mi diris: Donu al mi, El via havaĵo donacu pro mi,
22Vous ai-je dit: Donnez-moi quelque chose, Faites en ma faveur des présents avec vos biens,
23Savu min el la mano de premanto, Aŭ liberigu min el la mano de turmentantoj?
23Délivrez-moi de la main de l’ennemi, Rachetez-moi de la main des méchants?
24Instruu min, kaj mi eksilentos; Komprenigu al mi, per kio mi pekis.
24Instruisez-moi, et je me tairai; Faites-moi comprendre en quoi j’ai péché.
25Kial vi mallaŭdas pravajn vortojn? Kaj kion povas instrui la moralinstruanto el vi?
25Que les paroles vraies sont persuasives! Mais que prouvent vos remontrances?
26Ĉu vi intencas riproĉi pro vortoj? Sed paroloj de malesperanto iras al la vento.
26Voulez-vous donc blâmer ce que j’ai dit, Et ne voir que du vent dans les discours d’un désespéré?
27Eĉ orfon vi atakus, Kaj sub via amiko vi fosus.
27Vous accablez un orphelin, Vous persécutez votre ami.
28Nun, ĉar vi komencis, rigardu min; Ĉu mi mensogos antaŭ via vizaĝo?
28Regardez-moi, je vous prie! Vous mentirais-je en face?
29Rigardu denove, vi ne trovos malpiaĵon; Ripetu, vi trovos mian pravecon en la afero.
29Revenez, ne soyez pas injustes; Revenez, et reconnaissez mon innocence.
30Ĉu estas peko sur mia lango? Ĉu mia palato ne komprenas tion, kio estas malbona?
30Y a-t-il de l’iniquité sur ma langue, Et ma bouche ne discerne-t-elle pas le mal?
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.