Ijob 17

Londona Biblio (Esperanto, 1910)

Louis Segond 1910

1Mia spirito senfortiĝis, miaj tagoj mallongiĝis, Tomboj estas antaŭ mi.

1Mon souffle se perd, Mes jours s’éteignent, Le sépulcre m’attend.

2Mokado min ĉirkaŭas; En aflikto pro tio restas mia okulo.

2Je suis environné de moqueurs, Et mon œil doit contempler leurs insultes.

3Estu Vi mem mia garantianto antaŭ Vi; Alie kiu donos la manon pro mi?

3Sois auprès de toi-même ma caution; Autrement, qui répondrait pour moi?

4Ĉar ilian koron Vi kovris kontraŭ prudento; Tial Vi ne donos al ili triumfon.

4Car tu as fermé leur cœur à l’intelligence; Aussi ne les laisseras-tu pas triompher.

5Se iu fanfaronas antaŭ siaj amikoj pri sia parto, La okuloj de liaj infanoj konsumiĝos.

5On invite ses amis au partage du butin, Et l’on a des enfants dont les yeux se consument.

6Li faris min proverbo por la popoloj; Kaj mi fariĝis homo, al kiu oni kraĉas en la vizaĝon.

6Il m’a rendu la fable des peuples, Et ma personne est un objet de mépris.

7Mia okulo mallumiĝis de ĉagreno, Kaj ĉiuj miaj membroj fariĝis kiel ombro.

7Mon œil est obscurci par la douleur; Tous mes membres sont comme une ombre.

8La justuloj eksentos teruron pro tio, Kaj la senkulpulo ekscitiĝos kontraŭ la hipokritulo.

8Les hommes droits en sont stupéfaits, Et l’innocent se soulève contre l’impie.

9Tamen la virtulo forte konservos sian vojon, Kaj la purmanulo pli firmiĝos.

9Le juste néanmoins demeure ferme dans sa voie, Celui qui a les mains pures se fortifie de plus en plus.

10Kaj kiom ajn vi ĉiuj revenos, Mi ne trovos inter vi saĝulon.

10Mais vous tous, revenez à vos mêmes discours, Et je ne trouverai pas un sage parmi vous.

11Miaj tagoj forpasis, pereis miaj intencoj, Kiujn havis mia koro.

11Quoi! Mes jours sont passés, mes projets sont anéantis, Les projets qui remplissaient mon cœur…

12La nokton ili volas fari tago, La lumon alproksimigi al la mallumo.

12Et ils prétendent que la nuit c’est le jour, Que la lumière est proche quand les ténèbres sont là!

13Se mi atendas, tamen Ŝeol estas mia domo, En la mallumo estas pretigita mia lito.

13C’est le séjour des morts que j’attends pour demeure, C’est dans les ténèbres que je dresserai ma couche;

14Al la kavo mi diras: Vi estas mia patro; La vermojn mi nomas mia patrino kaj mia fratino.

14Je crie à la fosse: Tu es mon père! Et aux vers: Vous êtes ma mère et ma sœur!

15Kion mi devas atendi? Kiu atentos mian esperon?

15Mon espérance, où donc est-elle? Mon espérance, qui peut la voir?

16En la profundon de Ŝeol ĝi malsupreniros, Ni ambaŭ kune kuŝos en la polvo.

16Elle descendra vers les portes du séjour des morts, Quand nous irons ensemble reposer dans la poussière.

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.