Ijob 17

Londona Biblio (Esperanto, 1910)

Lutherbibel 1912

1Mia spirito senfortiĝis, miaj tagoj mallongiĝis, Tomboj estas antaŭ mi.

1Mein Odem ist schwach, und meine Tage sind abgekürzt; das Grab ist da.

2Mokado min ĉirkaŭas; En aflikto pro tio restas mia okulo.

2Fürwahr, Gespött umgibt mich, und auf ihrem Hadern muß mein Auge weilen.

3Estu Vi mem mia garantianto antaŭ Vi; Alie kiu donos la manon pro mi?

3Sei du selber mein Bürge bei dir; wer will mich sonst vertreten?

4Ĉar ilian koron Vi kovris kontraŭ prudento; Tial Vi ne donos al ili triumfon.

4Denn du hast ihrem Herzen den Verstand verborgen; darum wirst du ihnen den Sieg geben.

5Se iu fanfaronas antaŭ siaj amikoj pri sia parto, La okuloj de liaj infanoj konsumiĝos.

5Es rühmt wohl einer seinen Freunden die Ausbeute; aber seiner Kinder Augen werden verschmachten.

6Li faris min proverbo por la popoloj; Kaj mi fariĝis homo, al kiu oni kraĉas en la vizaĝon.

6Er hat mich zum Sprichwort unter den Leuten gemacht, und ich muß mir ins Angesicht speien lassen.

7Mia okulo mallumiĝis de ĉagreno, Kaj ĉiuj miaj membroj fariĝis kiel ombro.

7Mein Auge ist dunkel geworden vor Trauern, und alle meine Glieder sind wie ein Schatten.

8La justuloj eksentos teruron pro tio, Kaj la senkulpulo ekscitiĝos kontraŭ la hipokritulo.

8Darüber werden die Gerechten sich entsetzen, und die Unschuldigen werden sich entrüsten gegen die Heuchler.

9Tamen la virtulo forte konservos sian vojon, Kaj la purmanulo pli firmiĝos.

9Aber der Gerechte wird seinen Weg behalten; und wer reine Hände hat, wird an Stärke zunehmen.

10Kaj kiom ajn vi ĉiuj revenos, Mi ne trovos inter vi saĝulon.

10Wohlan, so kehrt euch alle her und kommt; ich werde doch keinen Weisen unter euch finden.

11Miaj tagoj forpasis, pereis miaj intencoj, Kiujn havis mia koro.

11Meine Tage sind vergangen; meine Anschläge sind zerrissen, die mein Herz besessen haben.

12La nokton ili volas fari tago, La lumon alproksimigi al la mallumo.

12Sie wollen aus der Nacht Tag machen und aus dem Tage Nacht.

13Se mi atendas, tamen Ŝeol estas mia domo, En la mallumo estas pretigita mia lito.

13Wenn ich gleich lange harre, so ist doch bei den Toten mein Haus, und in der Finsternis ist mein Bett gemacht;

14Al la kavo mi diras: Vi estas mia patro; La vermojn mi nomas mia patrino kaj mia fratino.

14Die Verwesung heiße ich meinen Vater und die Würmer meine Mutter und meine Schwester:

15Kion mi devas atendi? Kiu atentos mian esperon?

15was soll ich denn harren? und wer achtet mein Hoffen?

16En la profundon de Ŝeol ĝi malsupreniros, Ni ambaŭ kune kuŝos en la polvo.

16Hinunter zu den Toten wird es fahren und wird mit mir in dem Staub liegen.

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.