Ijob 17

Londona Biblio (Esperanto, 1910)

Reina-Valera 1909

1Mia spirito senfortiĝis, miaj tagoj mallongiĝis, Tomboj estas antaŭ mi.

1MI ALIENTO está corrompido, acórtanse mis días, y me está aparejado el sepulcro.

2Mokado min ĉirkaŭas; En aflikto pro tio restas mia okulo.

2No hay conmigo sino escarnecedores, en cuya acrimonia se detienen mis ojos.

3Estu Vi mem mia garantianto antaŭ Vi; Alie kiu donos la manon pro mi?

3Pon ahora, dame fianza para litigar contigo: ¿quién tocará ahora mi mano?

4Ĉar ilian koron Vi kovris kontraŭ prudento; Tial Vi ne donos al ili triumfon.

4Porque á éstos has tú escondido su corazón de inteligencia: por tanto, no los ensalzarás.

5Se iu fanfaronas antaŭ siaj amikoj pri sia parto, La okuloj de liaj infanoj konsumiĝos.

5El que denuncia lisonjas á sus prójimos, los ojos de sus hijos desfallezcan.

6Li faris min proverbo por la popoloj; Kaj mi fariĝis homo, al kiu oni kraĉas en la vizaĝon.

6El me ha puesto por parábola de pueblos, y delante de ellos he sido como tamboril.

7Mia okulo mallumiĝis de ĉagreno, Kaj ĉiuj miaj membroj fariĝis kiel ombro.

7Y mis ojos se oscurecieron de desabrimiento, y mis pensamientos todos son como sombra.

8La justuloj eksentos teruron pro tio, Kaj la senkulpulo ekscitiĝos kontraŭ la hipokritulo.

8Los rectos se maravillarán de esto, y el inocente se levantará contra el hipócrita.

9Tamen la virtulo forte konservos sian vojon, Kaj la purmanulo pli firmiĝos.

9No obstante, proseguirá el justo su camino, y el limpio de manos aumentará la fuerza.

10Kaj kiom ajn vi ĉiuj revenos, Mi ne trovos inter vi saĝulon.

10Mas volved todos vosotros, y venid ahora, que no hallaré entre vosotros sabio.

11Miaj tagoj forpasis, pereis miaj intencoj, Kiujn havis mia koro.

11Pasáronse mis días, fueron arrancados mis pensamientos, los designios de mi corazón.

12La nokton ili volas fari tago, La lumon alproksimigi al la mallumo.

12Pusieron la noche por día, y la luz se acorta delante de las tinieblas.

13Se mi atendas, tamen Ŝeol estas mia domo, En la mallumo estas pretigita mia lito.

13Si yo espero, el sepulcro es mi casa: haré mi cama en las tinieblas.

14Al la kavo mi diras: Vi estas mia patro; La vermojn mi nomas mia patrino kaj mia fratino.

14A la huesa tengo dicho: Mi padre eres tú; á los gusanos: Mi madre y mi hermana.

15Kion mi devas atendi? Kiu atentos mian esperon?

15¿Dónde pues estará ahora mi esperanza? y mi esperanza ¿quién la verá?

16En la profundon de Ŝeol ĝi malsupreniros, Ni ambaŭ kune kuŝos en la polvo.

16A los rincones de la huesa descenderán, y juntamente descansarán en el polvo.

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.