Ijob 14
Londona Biblio (Esperanto, 1910)Translation
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
Reina-Valera 1909
1Homo, naskita de virino, Havas mallongan vivon kaj abundon da afliktoj.
1EL HOMBRE nacido de mujer, corto de días, y harto de sinsabores:
2Kiel floro li elkreskas kaj velkas; Li forkuras kiel ombro kaj ne restas.
2Que sale como una flor y es cortado; y huye como la sombra, y no permanece.
3Kaj kontraŭ tia Vi malfermas Viajn okulojn, Kaj min Vi vokas al juĝo kun Vi!
3¿Y sobre éste abres tus ojos, y me traes á juicio contigo?
4Ĉu povas purulo deveni de malpurulo? Neniu.
4¿Quién hará limpio de inmundo? Nadie.
5Se liaj tagoj estas difinitaj, la nombro de liaj monatoj estas ĉe Vi; Vi difinis lian limon, kiun li ne transpasos.
5Ciertamente sus días están determinados, y el número de sus meses está cerca de ti: tú le pusiste términos, de los cuales no pasará.
6Deturnu do Vin de li, ke li estu trankvila, Ĝis venos lia tempo, kiun li sopiras kiel dungito.
6Si tú lo dejares, él dejará de ser : entre tanto deseará, como el jornalero, su día.
7Arbo havas esperon, se ĝi estas dehakita, ke ĝi denove ŝanĝiĝos, Kaj ĝi ne ĉesos kreskigi branĉojn.
7Porque si el árbol fuere cortado, aun queda de él esperanza; retoñecerá aún, y sus renuevos no faltarán.
8Se ĝia radiko maljuniĝis en la tero, Kaj ĝia trunko mortas en polvo,
8Si se envejeciere en la tierra su raíz, y su tronco fuere muerto en el polvo,
9Tamen, eksentinte la odoron de akvo, ĝi denove verdiĝas, Kaj kreskas plue, kvazaŭ ĵus plantita.
9Al percibir el agua reverdecerá, y hará copa como planta.
10Sed homo mortas kaj malaperas; Kiam la homo finiĝis, kie li estas?
10Mas el hombre morirá, y será cortado; y perecerá el hombre, ¿y dónde estará él?
11Forfluas la akvo el lago, Kaj rivero elĉerpiĝas kaj elsekiĝas:
11Las aguas de la mar se fueron, y agotóse el río, secóse.
12Tiel homo kuŝiĝas, kaj ne plu leviĝas; Tiel longe, kiel la ĉielo ekzistas, ili ne plu vekiĝos, Nek revigliĝos el sia dormado.
12Así el hombre yace, y no se tornará á levantar: hasta que no haya cielo no despertarán, ni se levantarán de su sueño.
13Ho, se Vi kaŝus min en Ŝeol, Se Vi kaŝus min ĝis la momento, kiam pasos Via kolero, Se Vi difinus por mi templimon kaj poste rememorus min!
13¡Oh quién me diera que me escondieses en el sepulcro, que me encubrieras hasta apaciguarse tu ira, que me pusieses plazo, y de mí te acordaras!
14Kiam homo mortas, ĉu li poste povas reviviĝi? Dum la tuta tempo de mia batalado mi atendus, Ĝi venos mia forŝanĝo.
14Si el hombre muriere, ¿ volverá á vivir? Todos los días de mi edad esperaré, hasta que venga mi mutación.
15Vi vokus, kaj mi respondus al Vi; Vi ekdezirus la faritaĵon de Viaj manoj.
15Aficionado á la obra de tus manos, llamarás, y yo te responderé.
16Nun Vi kalkulas miajn paŝojn; Ne konservu mian pekon;
16Pues ahora me cuentas los pasos, y no das tregua á mi pecado.
17Sigelu en paketo miajn malbonagojn, Kaj kovru mian kulpon.
17Tienes sellada en saco mi prevaricación, y coacervas mi iniquidad.
18Sed monto, kiu falas, malaperas; Kaj roko forŝoviĝas de sia loko;
18Y ciertamente el monte que cae se deshace, y las peñas son traspasadas de su lugar;
19Ŝtonojn forlavas la akvo, Kaj ĝia disverŝiĝo fordronigas la polvon de la tero: Tiel Vi pereigas la esperon de homo.
19Las piedras son desgastadas con el agua impetuosa, que se lleva el polvo de la tierra: de tal manera haces tú perecer la esperanza del hombre.
20Vi premas lin ĝis fino, kaj li foriras; Li ŝanĝas sian vizaĝon, kaj Vi forigas lin.
20Para siempre serás más fuerte que él, y él se va; demudarás su rostro, y enviaráslo.
21Se liaj infanoj estas honorataj, li tion ne scias; Se ili estas humiligataj, li tion ne rimarkas.
21Sus hijos serán honrados, y él no lo sabrá; ó serán humillados, y no entenderá de ellos.
22Nur lia propra korpo lin doloras, Nur pri sia propra animo li suferas.
22Mas su carne sobre él se dolerá, y entristecerse ha en él su alma.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.